Popularne

Substancją czynną tabletek Milurit jest allopurynol. Allopurynol należy do grupy leków nazywanych inhibitorami enzymów. Substancje te są skuteczne w kontrolowaniu tempa niektórych zmian zachodzących w organizmie. Milurit stosuje się długotrwale w celu zapobiegania dnie moczanowej i może być stosowany w innych stanach związanych z nadmiarem kwasu moczowego w organizmie.
Kliknij w nagłówek aby rozwinąć
Milurit to lek dostępny w postaci tabletek zawierających 100 mg allopurynolu jako substancję czynną. Allopurynol należy do grupy leków przeciw dnie moczanowej, które działają poprzez hamowanie wytwarzania kwasu moczowego w organizmie. Lek dostępny jest wyłącznie na receptę i wymaga nadzoru lekarskiego podczas stosowania.
Mechanizm działania leku polega na blokowaniu enzymu zwanego oksydazą ksantynową, który odpowiada za przekształcanie niektórych związków w kwas moczowy. Dzięki temu Milurit skutecznie obniża poziom kwasu moczowego zarówno we krwi, jak i w moczu, co zapobiega jego odkładaniu się w stawach i nerkach.
Lek jest przepisywany w leczeniu stanów związanych z nadmiernym stężeniem kwasu moczowego w organizmie, które nie dają się kontrolować samą dietą. Do głównych wskazań należą:
Milurit jest skuteczny w leczeniu wszystkich postaci hiperurykemii, czyli podwyższonego poziomu kwasu moczowego we krwi. Lek pomaga w przypadku jawnej dny moczanowej, nefropatii moczanowej oraz zapobiega powstawaniu kamieni moczanowych i pomaga w ich rozpuszczaniu.
Lek znajduje zastosowanie w leczeniu nawracającej kamicy nerkowej z kamieniami o mieszanym składzie wapniowo-szczawianowym, gdy towarzyszące jest jej podwyższone stężenie kwasu moczowego, a inne metody leczenia okazały się nieskuteczne.
Milurit jest stosowany w chorobach nowotworowych i zespołach mieloproliferacyjnych, w których zwiększone stężenie moczanów występuje samoistnie lub jest wywołane leczeniem cytotoksycznym. Lek zapobiega powikłaniom związanym z szybkim rozpadem komórek nowotworowych podczas chemioterapii.
Lek jest wskazany w rzadkich zaburzeniach czynności niektórych enzymów prowadzących do nadprodukcji moczanów, takich jak zespół Lescha-Nyhana czy choroba spichrzeniowa glikogenu.
Dawkowanie leku musi być dostosowane indywidualnie przez lekarza w zależności od nasilenia choroby i stanu pacjenta. Tabletki należy przyjmować doustnie, raz na dobę, po posiłku, co zwiększa tolerancję leku przez organizm.
Leczenie rozpoczyna się od małej dawki, zwykle 100 mg na dobę, aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych. Następnie dawka może być stopniowo zwiększana pod kontrolą lekarza:
Jeśli dobowa dawka przekracza 300 mg i wystąpią dolegliwości żołądkowo-jelitowe, lek można przyjmować w dawkach podzielonych w ciągu dnia.
U dzieci poniżej 15 roku życia zalecana dawka wynosi od 10 do 20 mg na kilogram masy ciała na dobę, do maksymalnej dawki 400 mg na dobę w trzech dawkach podzielonych. Stosowanie u dzieci jest rzadko wskazane i ogranicza się głównie do chorób nowotworowych i niektórych zaburzeń enzymatycznych.
U pacjentów z problemami z nerkami konieczne jest zmniejszenie dawki leku, ponieważ substancja czynna i jej metabolity są wydalane przez nerki. Lekarz ustali odpowiednią dawkę w zależności od stopnia zaburzenia czynności nerek.
U starszych pacjentów należy stosować najmniejszą dawkę, która zapewnia zadowalającą redukcję kwasu moczowego, ze szczególną uwagą na czynność nerek.
Leku nie wolno stosować u osób z nadwrażliwością na allopurynol lub którykolwiek inny składnik preparatu. Uczulenie może objawiać się wysypką, świądem, obrzękami lub innymi objawami alergicznymi.
Podczas stosowania leku mogą wystąpić poważne reakcje nadwrażliwości, w tym ciężkie reakcje skórne. W razie pojawienia się wysypki, zmian skórnych, gorączki lub powiększenia węzłów chłonnych należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem. Nie wolno ponownie stosować leku u pacjentów, u których wystąpiły ciężkie reakcje skórne.
U osób pochodzenia chińskiego, tajskiego lub koreańskiego może być zalecane przeprowadzenie badania genetycznego przed rozpoczęciem leczenia, ponieważ obecność określonego genu zwiększa ryzyko ciężkich reakcji skórnych. Lekarz zdecyduje o konieczności takiego badania.
Nie należy rozpoczynać leczenia podczas ostrego napadu dny, ponieważ może to wywołać kolejne napady. W początkowym okresie leczenia lekarz może zalecić dodatkowe leki przeciwzapalne lub kolchicynę jako profilaktykę przez co najmniej miesiąc. Jeśli napad wystąpi podczas stosowania leku, należy kontynuować leczenie i jednocześnie przyjmować lek przeciwzapalny.
Podczas leczenia bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie organizmu. Należy pić dużo płynów, aby dobowa ilość moczu wynosiła co najmniej 2 litry. Pomaga to w wydalaniu kwasu moczowego i zapobiega powstawaniu kamieni w drogach moczowych.
Podczas leczenia konieczne są regularne badania kontrolne poziomu kwasu moczowego we krwi i w moczu, aby lekarz mógł dostosować dawkę leku. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się okresowe wykonywanie testów czynnościowych wątroby.
Milurit może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami, dlatego bardzo ważne jest poinformowanie lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, również tych dostępnych bez recepty.
Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z azatiopryną lub 6-merkaptopuryną, ponieważ Milurit znacznie zwiększa ich działanie, co może prowadzić do ciężkich powikłań ze strony szpiku kostnego. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, dawkę tych leków należy zmniejszyć do jednej czwartej zwykłej dawki pod ścisłym nadzorem lekarza.
Jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi, szczególnie tiazydowymi, zwiększa ryzyko reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza u osób z zaburzoną czynnością nerek.
Ampicylina i amoksycylina mogą zwiększać ryzyko wystąpienia wysypek skórnych u pacjentów przyjmujących Milurit. Jeśli to możliwe, lekarz zaleci inne antybiotyki.
Milurit może również wchodzić w interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi, lekami obniżającymi ciśnienie, lekami stosowanymi w cukrzycy oraz wieloma innymi preparatami. Zawsze należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.
Bezpieczeństwo stosowania Milurit podczas ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane. Lek może być stosowany w ciąży jedynie wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a sama choroba niesie za sobą ryzyko dla matki lub nienarodzonego dziecka. Decyzję podejmuje lekarz po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka.
Allopurynol i jego metabolit przenikają do mleka kobiecego. Nie zaleca się stosowania leku podczas karmienia piersią. Jeśli leczenie jest konieczne, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią.
Jak każdy lek, Milurit może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Większość działań niepożądanych jest niewielkiego nasilenia, ale mogą wystąpić także poważne reakcje.
Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są reakcje skórne, które mogą pojawić się w każdym momencie leczenia. Mogą to być zmiany swędzące, plamiste, niekiedy łuskowące. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić bardzo ciężkie reakcje skórne wymagające natychmiastowego przerwania leczenia i hospitalizacji.
Mogą wystąpić nudności, wymioty i biegunka, zwłaszcza na początku leczenia. Objawy te zwykle nie stanowią poważnego problemu i można im zapobiec przyjmując lek po posiłku.
Bardzo rzadko mogą wystąpić zaburzenia składu krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub wątroby. Dlatego konieczne są regularne badania krwi podczas leczenia.
Mogą również wystąpić bóle głowy, zawroty głowy, senność, zaburzenia smaku, bóle brzucha oraz inne objawy. W razie wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy skontaktować się z lekarzem.
W przypadku wystąpienia wysypki, gorączki, powiększenia węzłów chłonnych lub innych objawów alergicznych należy natychmiast przerwać stosowanie leku i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Milurit może powodować senność, zawroty głowy i zaburzenia koordynacji ruchowej. Należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu upewnienia się, że lek nie wywołuje u danej osoby negatywnego wpływu na te zdolności.
Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
Jedna tabletka zawiera 100 mg allopurynolu jako substancję czynną. Substancje pomocnicze to: laktoza jednowodna (50 mg w każdej tabletce), skrobia ziemniaczana, karboksymetyloskrobia sodowa, powidon, talk i magnezu stearynian.
Tabletki są białe lub szarawe, okrągłe, płaskie, z wygrawerowanym napisem „E351″ na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Linia podziału umożliwia podzielenie tabletki na równe dawki dla ułatwienia połknięcia.
Lek Milurit 100 mg dostępny jest w butelkach z barwnego szkła zawierających 40, 50, 60, 70, 80 lub 120 tabletek.
Milurit zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie „wolny od sodu”.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. W razie wątpliwości należy skonsultować się z farmaceutą.
Wybierz pozycje z listy aby przejść do Rozdziału
| Milurit, tabletki, 100 mg | |
|---|---|
| Dostępne opakowania | Lek Milurit dostępny jest w opakowaniach: |
| Wskazania stosowania | Milurit stosuj na: |
| Skład |
Substancje czynne zawarte w Milurit to: |
| Kategorie | |
| Moc | Dawka 100 mg |
| Postać | tabletki |
| Producent | Producentem Milurit jest |
| Zamienniki | Zamiennikami Milurit są Allupol i Argadopin |
| Dostępność | Lek dostępny na receptę (RX) |
Tabela charakterystyki leku
Powiązane wg kategorii
Zastosuj ten lek w przypadku wystąpienia:
Milurit działa stopniowo obniżając poziom kwasu moczowego. Pełny efekt terapeutyczny może być widoczny po kilku tygodniach do kilku miesięcy regularnego stosowania. W początkowym okresie leczenia mogą nawet wystąpić napady dny, dlatego lekarz często zaleca dodatkowe leki przeciwzapalne. Ważne jest kontynuowanie leczenia zgodnie z zaleceniami lekarza, nawet jeśli objawy ustąpiły.
Spożywanie alkoholu może podwyższać poziom kwasu moczowego i zmniejszać skuteczność leczenia. Należy ograniczyć lub unikać spożywania alkoholu podczas leczenia Milurit, szczególnie piwa i napojów wysokoprocentowych. Najlepiej skonsultować się z lekarzem odnośnie dopuszczalnej ilości alkoholu.
W przypadku pojawienia się wysypki należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem. Wysypka może być objawem poważnej reakcji alergicznej. Nie należy samodzielnie wznawiać przyjmowania leku bez konsultacji z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do ciężkich powikłań.
Milurit nie jest lekiem do leczenia ostrych napadów dny – służy do długotrwałego obniżania poziomu kwasu moczowego i zapobiegania napadom. Nie należy rozpoczynać leczenia podczas ostrego napadu. Jeśli napad wystąpi podczas przyjmowania leku, należy kontynuować jego stosowanie i dodatkowo przyjąć lek przeciwzapalny przepisany przez lekarza.
Podczas leczenia bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie organizmu. Należy pić dużo płynów, aby dobowa ilość moczu wynosiła co najmniej 2 litry. Pomaga to w wydalaniu kwasu moczowego i zapobiega powstawaniu kamieni w drogach moczowych. Najlepiej pić wodę, herbaty ziołowe lub rozcieńczone soki.


Nie daj się jesieni