Argadopin

Argadopin to lek dostępny wyłącznie na receptę, który zawiera substancję czynną allopurynol. Każda tabletka zawiera 100 mg tej substancji. Dodatkowo w składzie znajduje się laktoza jednowodna (35 mg w jednej tabletce), co jest istotne dla osób z nietolerancją tego składnika. Tabletki mają białą lub białawą barwę, są płaskie i cylindryczne, z linią podziału ułatwiającą rozkruszenie dla łatwiejszego połknięcia.

Lek jest przeznaczony do leczenia stanów związanych z nadmiernym stężeniem kwasu moczowego we krwi, czyli hiperurykemii, gdy nie można jej opanować samą dietą. Stosuje się go w różnych sytuacjach klinicznych:

• Leczenie wszystkich postaci hiperurykemii, w tym wtórnej hiperurykemii różnego pochodzenia.
• Leczenie jawnej dny moczanowej – schorzenia, w którym kwas moczowy krystalizuje się w stawach, powodując bolesne stany zapalne.
• Leczenie nefropatii moczanowej – uszkodzenia nerek spowodowanego odkładaniem się kryształów kwasu moczowego.
• Rozpuszczanie złogów i zapobieganie powstawaniu kamieni moczanowych.
• Leczenie nawracającej kamicy nerkowej z kamieniami o mieszanym składzie wapniowo-szczawianowym z towarzyszącą hiperurykemią, gdy inne metody leczenia okazały się nieskuteczne.

U dzieci i młodzieży lek stosuje się w szczególnych sytuacjach, takich jak wtórna hiperurykemia różnego pochodzenia, nefropatia moczanowa w przebiegu leczenia białaczki oraz zaburzenia związane z dziedzicznymi niedoborami enzymów, na przykład w zespole Lescha-Nyhana.

Allopurynol, substancja czynna leku, działa poprzez hamowanie aktywności enzymu zwanego oksydazą ksantynową. Ten enzym jest odpowiedzialny za przekształcanie hipoksantyny w ksantynę, a następnie ksantyny w kwas moczowy. Dzięki zablokowaniu tego procesu, Argadopin skutecznie obniża stężenie kwasu moczowego zarówno w osoczu krwi, jak i w moczu. Główny metabolit allopurynolu, czyli oksypurynol, również wykazuje działanie hamujące na oksydazę ksantynową, co dodatkowo wzmacnia efekt terapeutyczny leku.

Argadopin przyjmuje się doustnie, najlepiej po posiłku, co pomaga zmniejszyć ryzyko wystąpienia dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Zwykle wystarcza jedna dawka na dobę. Jeśli jednak przepisana dawka przekracza 300 mg i pojawiają się objawy nietolerancji ze strony przewodu pokarmowego, można podzielić dawkę na kilka mniejszych porcji w ciągu dnia.

Dawkowanie u dorosłych

Leczenie rozpoczyna się od małej dawki, zwykle 100 mg na dobę, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Dawkę zwiększa się stopniowo, jeśli osiągnięte stężenie kwasu moczowego w surowicy nie jest zadowalające:

• W stanach lekkich: od 100 do 200 mg na dobę.
• W stanach umiarkowanie ciężkich: od 300 do 600 mg na dobę.
• W stanach ciężkich: od 700 do 900 mg na dobę.

Jeśli konieczne jest obliczenie dawki na podstawie masy ciała, stosuje się od 2 do 10 mg na każdy kilogram masy ciała na dobę.

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Argadopin w dawce 100 mg można stosować u dzieci i młodzieży o masie ciała co najmniej 15 kg. U dzieci poniżej 15 roku życia zalecana dawka wynosi od 10 do 20 mg na kilogram masy ciała na dobę, do maksymalnej dawki 400 mg na dobę, podawanej w trzech podzielonych dawkach. Stosowanie leku u dzieci jest rzadko wskazane, z wyjątkiem chorób nowotworowych, zwłaszcza białaczki, oraz niektórych zaburzeń enzymatycznych.

Dawkowanie u osób starszych

U osób w podeszłym wieku zaleca się stosowanie najmniejszej dawki, która zapewnia zadowalające obniżenie stężenia kwasu moczowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na czynność nerek, która często jest upośledzona w tej grupie wiekowej.

Dostosowanie dawki przy zaburzeniach czynności nerek

Allopurynol i jego metabolity są wydalane przez nerki, dlatego u osób z zaburzoną czynnością nerek konieczne jest zmniejszenie dawki, aby uniknąć kumulacji leku w organizmie. Poniżej przedstawiono wytyczne dotyczące dostosowania dawki w zależności od klirensu kreatyniny, który jest miarą sprawności nerek:

• Klirens kreatyniny powyżej 20 ml/min: stosuje się zwykłą dawkę.
• Klirens kreatyniny od 10 do 20 ml/min: od 100 do 200 mg na dobę.
• Klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min: 100 mg na dobę lub dłuższe odstępy między dawkami.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek może być wskazane stosowanie dawki mniejszej niż 100 mg na dobę lub podawanie dawki 100 mg w odstępach dłuższych niż jeden dzień. Jeśli pacjent jest dializowany, zaleca się podawanie 300-400 mg leku tuż po każdej dializie, bez podawania kolejnych dawek do następnego zabiegu.

Dostosowanie dawki przy zaburzeniach czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy stosować zmniejszone dawki leku. Zaleca się również okresowe badanie czynności wątroby we wstępnym okresie leczenia.

Leku nie wolno stosować u osób z nadwrażliwością na allopurynol lub na którykolwiek inny składnik preparatu. Nadwrażliwość może objawiać się różnymi reakcjami alergicznymi, od łagodnych wysypek skórnych po ciężkie, zagrażające życiu stany, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.

Reakcje nadwrażliwości

Podczas stosowania Argadopinu mogą wystąpić poważne reakcje nadwrażliwości, w tym zespół nadwrażliwości (znany również jako DRESS), zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Te stany mogą być zagrażające życiu i wymagają natychmiastowego zaprzestania przyjmowania leku. Objawy mogą obejmować gorączkę, wysypki, zapalenie naczyń krwionośnych, powiększenie węzłów chłonnych, problemy z wątrobą, nerkami i innymi narządami. W razie wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów skórnych lub ogólnych, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Allel HLA-B*5801

Wykazano, że obecność specyficznego wariantu genetycznego, zwanego allelem HLA-B*5801, zwiększa ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości na allopurynol. Ten allel występuje częściej w niektórych populacjach etnicznych, szczególnie u osób pochodzenia chińskiego (Han), tajskiego i koreańskiego. U tych pacjentów przed rozpoczęciem leczenia zaleca się rozważenie przeprowadzenia badania genetycznego w celu wykrycia tego allelu. Jeśli wynik badania jest dodatni, nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem, chyba że nie ma innych dostępnych opcji terapeutycznych, a korzyści przeważają nad ryzykiem. Nawet u osób z negatywnym wynikiem badania mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, dlatego konieczne jest uważne monitorowanie stanu pacjenta.

Zaburzenia czynności nerek i wątroby

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek oraz ci, którzy jednocześnie przyjmują leki moczopędne, szczególnie tiazydowe, są narażeni na większe ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości. U osób z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek należy stosować zmniejszone dawki leku i regularnie kontrolować ich stan zdrowia.

Ostre napady dny

Leczenia Argadopinem nie należy rozpoczynać w trakcie ostrego napadu dny, ponieważ może to wywołać kolejne napady. Zaleca się poczekanie do całkowitego ustąpienia objawów. W początkowym okresie leczenia, podobnie jak w przypadku innych leków obniżających stężenie kwasu moczowego, może wystąpić ostre dnawe zapalenie stawów. Dlatego zaleca się zapobiegawcze stosowanie przez co najmniej jeden miesiąc odpowiedniego leku przeciwzapalnego lub kolchicyny. Jeśli u pacjenta przyjmującego allopurynol wystąpi ostry napad dny, należy kontynuować leczenie nie zmieniając dawki i jednocześnie podawać lek przeciwzapalny.

Odkładanie się złogów ksantynowych

W stanach, w których następuje znaczne zwiększenie wytwarzania kwasu moczowego, na przykład w chorobach nowotworowych i podczas ich leczenia, całkowite stężenie ksantyny w moczu może w rzadkich przypadkach wzrosnąć na tyle, że spowoduje odkładanie się złogów ksantynowych w drogach moczowych. Ryzyko to można zminimalizować przez odpowiednie nawodnienie pacjenta w celu uzyskania optymalnego rozcieńczenia moczu.

Laktoza w składzie

Argadopin zawiera laktozę. Osoby z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinny przyjmować tego leku.

Argadopin może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami, dlatego zawsze należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach, w tym tych dostępnych bez recepty.

Cytostatyki

Jednoczesne stosowanie allopurynolu z lekami cytostatycznymi, takimi jak cyklofosfamid, doksorubicyna czy prokarbazyna, może zwiększać ryzyko zaburzeń składu krwi. Dlatego u pacjentów otrzymujących takie połączenie leków należy regularnie kontrolować morfologię krwi.

6-merkaptopuryna i azatiopryna

Allopurynol hamuje rozkład tych leków, dlatego jeśli są one podawane jednocześnie, należy zmniejszyć ich dawkę do jednej czwartej zwykłej dawki, aby uniknąć nasilenia działania toksycznego.

Leki przeciwzakrzepowe

Allopurynol może zwiększać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i innych pochodnych kumaryny. Dlatego u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe należy uważnie monitorować parametry krzepnięcia krwi.

Teofilina

Allopurynol może hamować metabolizm teofiliny, co prowadzi do zwiększenia jej stężenia we krwi. Należy kontrolować stężenie teofiliny na początku leczenia allopurynolem lub podczas zwiększania jego dawki.

Ampicylina i amoksycylina

U pacjentów przyjmujących jednocześnie allopurynol i ampicylinę lub amoksycylinę obserwowano częstsze występowanie wysypek skórnych. Zaleca się, aby u pacjentów leczonych allopurynolem stosować, jeżeli to możliwe, inne antybiotyki.

Leki moczopędne i inhibitory konwertazy angiotensyny

Jednoczesne stosowanie allopurynolu z lekami moczopędnymi, szczególnie tiazydowymi, oraz inhibitorami konwertazy angiotensyny może zwiększać ryzyko reakcji nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek.

Bezpieczeństwo stosowania Argadopinu u kobiet w ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane. Lek można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a sama choroba wiąże się z ryzykiem dla matki lub nienarodzonego dziecka. Allopurynol i jego metabolit, oksypurynol, są wydzielane z mlekiem kobiet karmiących piersią, dlatego nie zaleca się stosowania leku podczas karmienia piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy nie stosować leku, biorąc pod uwagę korzyść z karmienia dla dziecka i korzyść z leczenia dla matki.

U pacjentów przyjmujących Argadopin mogą wystąpić zawroty głowy, senność i zaburzenia koordynacji ruchowej. Dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu upewnienia się, że lek nie wpływa niekorzystnie na te zdolności.

Jak każdy lek, Argadopin może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Częstość działań niepożądanych może być większa u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Reakcje skórne

Reakcje skórne są najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi. Mogą to być zmiany powodujące świąd, grudkowo-plamiste, niekiedy łuskowate wysypki. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. W razie wystąpienia jakichkolwiek zmian skórnych należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i odstawić lek.

Dolegliwości żołądkowo-jelitowe

Mogą wystąpić nudności, wymioty i biegunka. Te objawy zwykle nie stanowią poważnego problemu i można im zapobiec przyjmując lek po posiłkach.

Zaburzenia krwi

Bardzo rzadko mogą wystąpić zaburzenia składu krwi, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna i małopłytkowość, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo rzadko mogą wystąpić zawroty głowy, senność, bóle głowy, zaburzenia smaku, neuropatia obwodowa i inne objawy neurologiczne.

Inne działania niepożądane

Do innych możliwych działań niepożądanych należą zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, reakcje alergiczne, zaburzenia widzenia, zaburzenia serca i naczyń krwionośnych oraz wiele innych. Pełna lista działań niepożądanych znajduje się w ulotce dołączonej do opakowania.

Jeśli wystąpi którykolwiek z objawów niepożądanych, w tym objawy niewymienione w ulotce, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku mogą wystąpić objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka i zawroty głowy. Odnotowano przypadki przyjęcia nawet 22,5 grama allopurynolu bez wystąpienia poważnych działań niepożądanych. W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Właściwe nawodnienie organizmu w celu utrzymania optymalnej diurezy wspomaga wydalanie allopurynolu i jego metabolitów. W razie konieczności można zastosować hemodializę.

Argadopin należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Lek można przechowywać w temperaturze pokojowej, nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. W przypadku butelki z HDPE, po pierwszym otwarciu lek należy zużyć w ciągu 6 miesięcy.

Wszelkie niewykorzystane resztki leku lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani do domowych pojemników na śmieci. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Te środki ostrożności pomogą chronić środowisko.