Milurit

Milurit to lek zawierający allopurynol w dawce 200 mg, który pomaga obniżyć poziom kwasu moczowego we krwi i w moczu. Działa poprzez hamowanie działania enzymu zwanego oksydazą ksantynową, który odpowiada za wytwarzanie kwasu moczowego w organizmie. Dzięki temu zapobiega gromadzeniu się nadmiaru kwasu moczowego, który może prowadzić do problemów zdrowotnych.

Lek występuje w postaci białych lub szarawych, owalnych tabletek z napisem „E354″ na jednej stronie i linią podziału na drugiej. Tablety można dzielić na równe dawki, co ułatwia dostosowanie leczenia do indywidualnych potrzeb.

Milurit jest stosowany w leczeniu stanów, w których organizm wytwarza zbyt dużo kwasu moczowego lub nie potrafi go prawidłowo usuwać. Główne wskazania do stosowania obejmują:

Dna moczanowa i jej powikłania

Lek jest przeznaczony dla osób z dnią moczanową, szczególnie gdy dieta sama nie wystarcza do kontrolowania poziomu kwasu moczowego. Pomaga w leczeniu jawnej dny oraz zapobiega jej powikłaniom, takim jak uszkodzenie nerek czy powstawanie kamieni moczanowych.

Kamienie nerkowe

Milurit stosuje się w przypadku nawracającej kamicy nerkowej z kamieniami o mieszanym składzie wapniowo-szczawianowym, gdy inne metody leczenia (płyny, dieta) nie przynoszą efektów.

Choroby nowotworowe

W przypadku chorób nowotworowych i zespołów mieloproliferacyjnych, gdzie komórki szybko się rozpadają (samoczynnie lub w wyniku leczenia chemioterapią), organizm wytwarza duże ilości kwasu moczowego. Milurit pomaga zapobiec powikłaniom związanym z nadmiernym poziomem kwasu moczowego.

Rzadkie zaburzenia enzymatyczne

Lek znajduje zastosowanie w leczeniu niektórych wrodzonych zaburzeń enzymatycznych prowadzących do nadprodukcji kwasu moczowego, takich jak zespół Lescha-Nyhana czy choroby spichrzeniowe glikogenu.

Milurit przyjmuje się doustnie, raz na dobę, po posiłku. Przyjmowanie leku po jedzeniu zmniejsza ryzyko dolegliwości żołądkowych. W przypadku dawek większych niż 300 mg na dobę, gdy pojawią się problemy żołądkowe, można podzielić dawkę na kilka mniejszych porcji w ciągu dnia.

Dawkowanie u dorosłych

Leczenie rozpoczyna się od małej dawki, zwykle 100 mg na dobę, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Dawkę zwiększa się stopniowo, jeśli jest to konieczne:

• W stanach lekkich: od 100 do 200 mg na dobę.
• W stanach umiarkowanie ciężkich: od 300 do 600 mg na dobę.
• W stanach ciężkich: od 700 do 900 mg na dobę.

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

U dzieci poniżej 15 lat zalecana dawka to od 10 do 20 mg na kilogram masy ciała na dobę, maksymalnie 400 mg na dobę, podzielona na trzy dawki. Stosowanie u dzieci jest rzadko wskazane, głównie w przypadku białaczki i niektórych zaburzeń enzymatycznych.

Osoby starsze i z problemami nerek

U osób w podeszłym wieku oraz z zaburzoną czynnością nerek należy stosować mniejsze dawki. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek dawka może wynosić 100 mg na dobę lub być podawana w dłuższych odstępach czasu. Jeśli pacjent jest dializowany, zaleca się podanie 300-400 mg tuż po każdym zabiegu dializy.

Ważne informacje o dawkowaniu

Nie należy rozpoczynać leczenia podczas ostrego napadu dny, ponieważ może to wywołać kolejne napady. W pierwszym miesiącu leczenia zaleca się dodatkowe przyjmowanie leków przeciwzapalnych lub kolchicyny w celu zapobiegania napadom dny.

Jedynym bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania Milurit jest nadwrażliwość (alergia) na allopurynol lub którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku.

Reakcje skórne i nadwrażliwość

Najważniejszym ostrzeżeniem dotyczącym Milurit jest możliwość wystąpienia poważnych reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka. Są to ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu reakcje. Jeśli podczas leczenia pojawią się jakiekolwiek zmiany skórne (wysypka, zaczerwienienie, pęcherze), należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Test genetyczny HLA-B*5801

U osób pochodzenia chińskiego (Han), tajskiego lub koreańskiego występuje zwiększone ryzyko ciężkich reakcji skórnych związane z obecnością allelu HLA-B*5801. Przed rozpoczęciem leczenia u osób z tych grup etnicznych zaleca się wykonanie testu genetycznego. Jeśli wynik jest pozytywny, nie należy rozpoczynać leczenia, chyba że nie ma innych opcji terapeutycznych.

Problemy z nerkami i wątrobą

Szczególną ostrożność należy zachować u osób z zaburzoną czynnością nerek lub wątroby. U takich pacjentów konieczne jest zmniejszenie dawki leku i regularne kontrolowanie funkcji tych narządów. Osoby z przewlekłą niewydolnością nerek jednocześnie stosujące leki moczopędne są szczególnie narażone na wystąpienie reakcji nadwrażliwości.

Inne ważne ostrzeżenia

Podczas leczenia należy pić dużo płynów (co najmniej 2 litry dziennie), aby zapobiec powstawaniu kamieni. W rzadkich przypadkach może dojść do odkładania się złogów ksantyny w drogach moczowych, dlatego właściwe nawodnienie jest bardzo istotne.

Lek zawiera niewielką ilość sodu, ale jest to ilość tak mała, że można uznać go za produkt zasadniczo wolny od sodu.

Milurit może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami, dlatego zawsze należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych produktach leczniczych.

Leki immunosupresyjne

Jednoczesne stosowanie z azatiopryną lub 6-merkaptopuryną wymaga znacznego zmniejszenia dawki tych leków (do 25% pierwotnej dawki), ponieważ Milurit wydłuża ich działanie i może prowadzić do zatrucia.

Antybiotyki

Stosowanie ampicyliny lub amoksycyliny razem z allopurynolem zwiększa ryzyko wystąpienia wysypek skórnych. Jeśli to możliwe, zaleca się stosowanie innych antybiotyków.

Leki moczopędne

Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych, szczególnie tiazydowych, zwiększa ryzyko reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza u osób z upośledzoną czynnością nerek.

Inne ważne interakcje

• Leki przeciwzakrzepowe (warfaryna) – może wystąpić zwiększone działanie przeciwzakrzepowe, wymagane jest monitorowanie.
• Teofilina – Milurit może hamować jej metabolizm, należy monitorować stężenie teofiliny we krwi.
• Inhibitory ACE (leki na nadciśnienie) – zwiększone ryzyko leukopenii, szczególnie przy zaburzeniach czynności nerek.
• Wodorotlenek glinu – należy zachować co najmniej 3-godzinną przerwę między przyjmowaniem obu leków.

Bezpieczeństwo stosowania Milurit w ciąży nie jest w pełni udokumentowane. Lek można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a sama choroba stanowi zagrożenie dla matki lub dziecka. Decyzję o stosowaniu leku podczas ciąży powinien podjąć lekarz po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka.

Allopurynol i jego metabolit przechodzą do mleka matki, dlatego nie zaleca się stosowania Milurit podczas karmienia piersią.

Milurit może wywoływać senność, zawroty głowy i zaburzenia koordynacji ruchowej. Należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dopóki nie upewni się, że lek nie wpływa negatywnie na zdolność wykonywania tych czynności.

Jak każdy lek, Milurit może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Większość działań niepożądanych ma niewielkie nasilenie, ale niektóre mogą być poważne.

Najczęstsze działania niepożądane

• Wysypki skórne – są najczęstszym działaniem niepożądanym.
• Podwyższone stężenie hormonu TSH – wykrywane w badaniach, zwykle bez objawów klinicznych.

Działania niepożądane ze strony układu pokarmowego

Mogą wystąpić nudności, wymioty i biegunka, szczególnie na początku leczenia. Przyjmowanie leku po posiłku znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia tych objawów.

Poważne działania niepożądane wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiej

• Ciężkie reakcje skórne – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (pęcherze, złuszczanie skóry, gorączka).
• Objawy nadwrażliwości – gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, bóle stawów, zmiany w badaniach krwi.
• Zaburzenia krwi – agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia (objawiające się zwiększoną skłonnością do krwawień, siniaków, infekcji).
• Zapalenie wątroby – żółtaczka, ciemny mocz, jasne stolce, świąd skóry.

Inne działania niepożądane

Bardzo rzadko mogą wystąpić: zaburzenia widzenia, zawroty głowy, bóle głowy, bóle mięśniowe, zaburzenia czynności nerek, depresja, zaburzenia smaku.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek zmiany skórne, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Opisywano przypadki przyjęcia bardzo dużych dawek allopurynolu (nawet do 22,5 g) bez poważnych konsekwencji. Objawy przedawkowania mogą obejmować nudności, wymioty, biegunkę i zawroty głowy.

W przypadku przedawkowania należy skontaktować się z lekarzem. Leczenie polega na odpowiednim nawodnieniu organizmu, które wspomaga wydalanie leku przez nerki. W razie potrzeby można zastosować hemodializę.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie ma specjalnych wymagań dotyczących przechowywania. Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności wynosi 3 lata.

Substancją czynną leku jest allopurynol w dawce 200 mg w jednej tabletce. Substancje pomocnicze to: celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), żelatyna, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian.

Milurit 200 mg dostępny jest w butelkach ze szkła brunatnego zawierających 30, 50, 60, 70, 80, 90, 100 lub 120 tabletek.