Mimpara

Mimpara to lek dostępny w postaci jasnozielonych, owalnych tabletek powlekanych zawierających 60 mg cynakalcetu (w postaci chlorowodorku) jako substancję czynną. Każda tabletka ma charakterystyczny napis „AMG” z jednej strony oraz „60″ z drugiej. Lek ten należy do grupy produktów wpływających na równowagę wapnia w organizmie i działa poprzez specjalny mechanizm regulujący gospodarkę wapniowo-fosforową.

Cynakalcet zawarty w preparacie Mimpara jest lekiem kalcymimetycznym, co oznacza, że naśladuje działanie wapnia w organizmie. Działa on na specjalne receptory znajdujące się na powierzchni komórek przytarczyc – małych gruczołów odpowiedzialnych za regulację poziomu wapnia we krwi.

Lek ten zwiększa wrażliwość tych receptorów na wapń obecny we krwi, co sprawia, że przytarczyce „myślą”, że wapnia jest więcej niż w rzeczywistości. W odpowiedzi na ten sygnał zmniejszają wydzielanie hormonu przytarczycowego (PTH), który normalnie podnosi poziom wapnia. Dzięki temu Mimpara pomaga kontrolować nadmierne wydzielanie PTH i reguluje stężenie wapnia oraz fosforu we krwi.

Wtórna nadczynność przytarczyc

Lek jest stosowany w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc u dorosłych oraz dzieci od 3. roku życia ze schyłkową chorobą nerek, którzy są leczeni długotrwale dializami. Wtórna nadczynność przytarczyc to stan, w którym przytarczyce wydzielają zbyt dużo hormonu PTH, co prowadzi do zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforowej.

U dzieci Mimpara stosuje się tylko wtedy, gdy standardowe leczenie nie kontroluje odpowiednio choroby. Może być stosowany jako element terapii łącznie z preparatami wiążącymi fosforany i witaminą D, jeśli jest to konieczne.

Rak przytarczyc i pierwotna nadczynność przytarczyc

U dorosłych pacjentów Mimpara stosuje się w celu zmniejszenia podwyższonego stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemii) w dwóch sytuacjach:

• U pacjentów z rakiem przytarczyc.
• U pacjentów z pierwotną nadczynnością przytarczyc, u których operacja usunięcia przytarczyc byłaby wskazana ze względu na wysokie stężenie wapnia, ale wykonanie takiego zabiegu jest niemożliwe lub przeciwwskazane.

Ogólne zasady przyjmowania leku

Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzając, nie zgniatając ani nie dzieląc ich. Bardzo ważne jest, aby przyjmować lek w trakcie posiłku lub zaraz po nim, ponieważ zwiększa to wchłanianie leku z przewodu pokarmowego o około 50-80%.

Dawkowanie u dorosłych z wtórną nadczynnością przytarczyc

Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg raz na dobę. Lekarz może stopniowo zwiększać dawkę co 2-4 tygodnie, aby osiągnąć odpowiedni poziom hormonu przytarczycowego (PTH) we krwi. Docelowy poziom PTH u pacjentów dializowanych powinien wynosić 150-300 pg/ml. Maksymalna dawka dobowa wynosi 180 mg.

W trakcie leczenia konieczne jest regularne monitorowanie stężenia PTH i wapnia. Poziom PTH należy oznaczać po 1-4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia lub zmiany dawki, a następnie co 1-3 miesiące podczas leczenia podtrzymującego.

Dawkowanie u dzieci i młodzieży z wtórną nadczynnością przytarczyc

U dzieci w wieku od 3 do 18 lat zalecana dawka początkowa wynosi maksymalnie 0,20 mg na kilogram masy ciała raz na dobę. Dawka jest ustalana na podstawie suchej masy ciała dziecka (masa ciała po dializie, bez nadmiaru płynów). Lekarz może zwiększać dawkę nie częściej niż raz na 4 tygodnie, aż do dawki maksymalnej wynoszącej 2,5 mg/kg/dobę, nie przekraczając całkowitej dawki dobowej 180 mg.

Dawkowanie w raku i pierwotnej nadczynności przytarczyc

Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg dwa razy na dobę. Lekarz stopniowo zwiększa dawkę co 2-4 tygodnie według schematu: 30 mg dwa razy dziennie, 60 mg dwa razy dziennie, 90 mg dwa razy dziennie, aż do 90 mg trzy lub cztery razy dziennie, w zależności od potrzeb. Celem jest obniżenie stężenia wapnia we krwi do górnej granicy normy lub poniżej.

Dostosowanie dawki przy niskim stężeniu wapnia

Jeśli w trakcie leczenia stężenie wapnia we krwi obniży się poniżej normy lub pojawią się objawy hipokalcemii (niskiego poziomu wapnia), lekarz może zalecić:

• Podawanie preparatów wapnia, witaminy D lub zmianę składu płynu dializacyjnego.
• Zmniejszenie lub czasowe wstrzymanie dawki Mimpary.
• W przypadku bardzo niskiego stężenia wapnia (≤ 7,5 mg/dl) – całkowite przerwanie leczenia do czasu normalizacji poziomu wapnia, a następnie wznowienie leczenia od najmniejszej dawki.

Leku nie można stosować w następujących sytuacjach:

• Jeśli pacjent ma uczulenie na cynakalcet lub którykolwiek inny składnik leku.
• Jeśli pacjent ma hipokalcemię – zbyt niskie stężenie wapnia we krwi. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest upewnienie się, że poziom wapnia jest prawidłowy.

Niskie stężenie wapnia we krwi (hipokalcemia)

To najważniejsze ryzyko związane ze stosowaniem Mimpary. Zgłaszano przypadki zagrażającej życiu i zakończonej zgonem hipokalcemii u pacjentów leczonych tym lekiem, zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Objawy niskiego poziomu wapnia mogą obejmować:

• Mrowienie i drętwienie (parestezje).
• Bóle i skurcze mięśni.
• Tężyczkę (sztywność mięśni).
• Drgawki.

Hipokalcemia może również wydłużać odstęp QT w zapisie EKG, co może prowadzić do niebezpiecznych zaburzeń rytmu serca. Dlatego szczególnie ostrożni powinni być pacjenci z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT oraz ci przyjmujący inne leki wydłużające odstęp QT.

Stężenie wapnia we krwi należy regularnie kontrolować – w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia lub zmiany dawki, a następnie zgodnie z zaleceniami lekarza.

Leczenie u dzieci i młodzieży

U dzieci Mimpara stosuje się tylko wtedy, gdy standardowe leczenie nie jest wystarczające, a poziom wapnia we krwi jest w górnej granicy normy lub powyżej. Szczególnie ważne jest dokładne monitorowanie poziomu wapnia u dzieci oraz upewnienie się, że pacjent i jego opiekunowie rozumieją znaczenie przestrzegania zaleceń lekarza.

Nie należy rozpoczynać leczenia, jeśli istnieje podejrzenie, że dziecko lub rodzice nie będą przestrzegać zaleceń dotyczących przyjmowania leku i regularnych badań kontrolnych.

Pacjenci niedializowani

Cynakalcet nie jest zalecany u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, którzy nie są leczeni dializami. Badania wykazały, że u takich pacjentów ryzyko hipokalcemii jest większe niż u osób dializowanych.

Drgawki

U pacjentów leczonych Mimparą zgłaszano przypadki drgawek. Znaczne obniżenie poziomu wapnia we krwi obniża próg wystąpienia drgawek, dlatego szczególnie uważnie należy monitorować pacjentów, u których wcześniej występowały napady drgawkowe.

Problemy z sercem

U pacjentów z zaburzeniami czynności serca zgłaszano przypadki niedociśnienia i nasilenia niewydolności serca, które mogły być związane z obniżeniem poziomu wapnia we krwi.

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby stężenie cynakalcetu we krwi może być 2-4 razy wyższe niż u osób zdrowych. Tacy pacjenci powinni być szczególnie uważnie obserwowani podczas leczenia.

Nietolerancja laktozy

Każda tabletka 60 mg zawiera 5,47 mg laktozy. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub złym wchłanianiem glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Leki obniżające stężenie wapnia

Jednoczesne stosowanie Mimpary z innymi lekami obniżającymi poziom wapnia we krwi zwiększa ryzyko hipokalcemii. Szczególnie ważne: pacjentom przyjmującym Mimparę nie wolno podawać etelkalcetydu (innego leku z tej samej grupy), ponieważ może to doprowadzić do ciężkiej hipokalcemii.

Leki metabolizowane przez enzym CYP2D6

Cynakalcet silnie hamuje enzym CYP2D6, który metabolizuje wiele leków. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków we krwi. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, które są metabolizowane głównie przez CYP2D6, takich jak:

• Flekainid i propafenon (leki na zaburzenia rytmu serca).
• Metoprolol (lek obniżający ciśnienie krwi).
• Dezypramina, nortryptylina, klomipramina (leki przeciwdepresyjne).

W przypadku jednoczesnego stosowania takich leków może być konieczne dostosowanie ich dawek.

Leki wpływające na metabolizm cynakalcetu

Cynakalcet jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (takich jak ketokonazol, itrakonazol, telitromycyna, worykonazol, rytonawir) może około dwukrotnie zwiększyć stężenie cynakalcetu we krwi. Może być konieczne dostosowanie dawki Mimpary.

Palenie tytoniu indukuje enzym CYP1A2, co powoduje, że klirens cynakalcetu u palaczy jest o 36-38% większy niż u osób niepalących. Jeśli pacjent zacznie palić lub rzuci palenie, może być konieczna zmiana dawki leku.

Leki, które nie wchodzą w interakcje

Cynakalcet nie wpływa na farmakokinetykę następujących leków:

• Węglan wapnia.
• Sewelamer (lek wiążący fosforany).
• Pantoprazol (lek na zgagę).
• Warfaryna (lek przeciwzakrzepowy).
• Midazolam (lek uspokajający).

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania cynakalcetu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego szkodliwego działania na przebieg ciąży, choć u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów w dawkach wywołujących toksyczność u matki.

Mimpara należy stosować w ciąży tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przeważają nad możliwym zagrożeniem dla płodu. Decyzję o stosowaniu leku powinien podjąć lekarz po dokładnym rozważeniu sytuacji.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy cynakalcet przenika do mleka ludzkiego. Badania na zwierzętach wykazały, że substancja ta wydziela się do mleka karmiących szczurów w wysokich stężeniach.

Po starannym rozważeniu korzyści i ryzyka należy zdecydować o przerwaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu stosowania Mimpary.

Płodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu cynakalcetu na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność.

Mimpara może mieć poważny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. U pacjentów przyjmujących ten lek zgłaszano zawroty głowy i drgawki. Jeśli wystąpią takie objawy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ustąpienia objawów.

Najczęstsze działania niepożądane

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są nudności i wymioty. U większości pacjentów mają one łagodne lub umiarkowane nasilenie i są przemijające. Przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych było głównie związane właśnie z nudnościami i wymiotami.

Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów)

• Nudności.
• Wymioty.

Często (u 1 do 10 na 100 pacjentów)

• Reakcje nadwrażliwości.
• Jadłowstręt, zmniejszony apetyt.
• Zawroty głowy, mrowienie i drętwienie, ból głowy.
• Drgawki.
• Niedociśnienie.
• Zakażenie górnych dróg oddechowych, duszność, kaszel.
• Niestrawność, biegunka, ból brzucha, ból w górnej części brzucha, zaparcia.
• Wysypka.
• Ból mięśni, skurcze mięśni, ból pleców.
• Osłabienie.
• Hipokalcemia (niskie stężenie wapnia we krwi), hiperkalemia (wysokie stężenie potasu we krwi), zmniejszone stężenie testosteronu.

Częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych)

• Nasilenie niewydolności serca.
• Wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca w wyniku hipokalcemii.

Działania niepożądane u dzieci i młodzieży

W badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży u około 24% pacjentów wystąpiło co najmniej jedno zdarzenie niepożądane w postaci hipokalcemii. Zgłoszono również zgon dziecka z powodu ciężkiej hipokalcemii, co podkreśla wagę dokładnego monitorowania poziomu wapnia u młodych pacjentów.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i pokrzywkę.

Podawanie dializowanym dorosłym pacjentom dawek do 300 mg raz na dobę nie wywołało niepożądanych skutków. U dziecka leczonego długotrwale dializą, któremu omyłkowo przepisano dawkę 3,9 mg/kg, wystąpił łagodny ból brzucha, nudności i wymioty.

Przedawkowanie może prowadzić do hipokalcemii. W przypadku przedawkowania należy:

• Obserwować pacjenta pod kątem objawów hipokalcemii.
• Zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące.
• Monitorować stężenie wapnia we krwi.

Ze względu na silne wiązanie cynakalcetu z białkami krwi, hemodializa nie jest skuteczną metodą usuwania leku z organizmu.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Produkt leczniczy nie wymaga przechowywania w specjalnych warunkach – można go przechowywać w temperaturze pokojowej.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

Substancja czynna

Każda tabletka zawiera 60 mg cynakalcetu (w postaci chlorowodorku).

Substancje pomocnicze

Rdzeń tabletki zawiera: skrobię kukurydzianą żelatynizowaną, celulozę mikrokrystaliczną, powidon, krospowidon, stearynian magnezu oraz koloidalny bezwodny dwutlenek krzemu.

Otoczka tabletki zawiera: wosk Carnauba, laktozę jednowodną (5,47 mg w każdej tabletce 60 mg), hypromelozę, dwutlenek tytanu (E171), trioctan glicerolu, FD&C niebieski (E132) oraz żółty tlenek żelaza (E172).

Wygląd leku

Tabletki Mimpara 60 mg to jasnozielone, owalne tabletki powlekane o długości około 12,2 mm i szerokości około 7,6 mm, z napisem „AMG” z jednej strony oraz „60″ z drugiej.

Mimpara 60 mg jest dostępna w następujących opakowaniach:

Blistry

• 14 tabletek (1 blister).
• 28 tabletek (2 blistry).
• 84 tabletki (6 blistrów).

Butelki

• Butelka z tworzywa HDPE zawierająca 30 tabletek, z wacikiem z bawełny oraz zabezpieczającą przed dostępem dzieci zakrętką.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Szczegółowe informacje o podmiocie odpowiedzialnym za dopuszczenie do obrotu i wytwórcy znajdują się w Charakterystyce Produktu Leczniczego oraz na opakowaniu produktu.