Lekoklar mite

Lekoklar mite to lek przeciwbakteryjny w postaci tabletek powlekanych, zawierający 250 mg klarytromycyny. Klarytromycyna należy do grupy antybiotyków makrolidowych, które działają poprzez hamowanie namnażania bakterii. Lek dostępny jest wyłącznie na receptę i stosowany jest w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie:

• Bakteryjne zapalenie gardła.
• Ostre bakteryjne zapalenie zatok.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli.
• Lekkie lub umiarkowane pozaszpitalne zapalenie płuc.
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich o nasileniu lekkim do umiarkowanego, takie jak zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej czy róża.

Lekoklar mite można również stosować w połączeniu z innymi lekami w celu zwalczania bakterii Helicobacter pylori u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy.

Klarytromycyna to antybiotyk, który działa poprzez wiązanie się z elementami bakterii odpowiedzialnymi za wytwarzanie białek (rybosomalną podjednostką 50S). Dzięki temu bakterie nie mogą się rozwijać i rozmnażać. Lek działa silnie bakteriobójczo na wiele różnych bakterii, zarówno tlenowych, jak i beztlenowych. Po podaniu klarytromycyna jest przekształcana w organizmie w aktywny metabolit (14-hydroksyklarytromycynę), który również wykazuje działanie przeciwbakteryjne.

Dawkowanie leku ustala lekarz na podstawie stanu klinicznego pacjenta. Dorośli i młodzież powyżej 12. roku życia zazwyczaj przyjmują 250 mg dwa razy na dobę. W przypadku ciężkich zakażeń dawka może zostać zwiększona do 500 mg dwa razy na dobę.

Lek można przyjmować niezależnie od posiłków. Leczenie zwykle trwa od 6 do 14 dni i należy je kontynuować jeszcze przez co najmniej 2 dni po ustąpieniu objawów. W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce beta-hemolizujące leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni.

Eradykacja Helicobacter pylori

W leczeniu zakażenia H. pylori stosuje się klarytromycynę w dawce 500 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z amoksycyliną (1000 mg dwa razy na dobę) i omeprazolem (20 mg dwa razy na dobę) przez 7 dni.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o połowę. Leczenie nie powinno trwać dłużej niż 14 dni.

Leku nie wolno stosować w następujących sytuacjach:

• Uczulenie na klarytromycynę, inne antybiotyki makrolidowe lub którykolwiek składnik leku.
• Jednoczesne stosowanie z niektórymi lekami, takimi jak astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd, terfenadyna, tikagrelorem, iwabradyną, ranolazyną, pochodnymi sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina).
• Wydłużony odstęp QT w zapisie EKG lub komorowe zaburzenia rytmu serca w przeszłości.
• Jednoczesne stosowanie z niektórymi statynami (lowastatyna, symwastatyna) lub lomitapidem.
• Ciężka niewydolność wątroby współistniejąca z zaburzeniami czynności nerek.
• Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemię).
• Jednoczesne stosowanie z kolchicyną.
• Jednoczesne doustne stosowanie z midazolamem.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach oraz o wszelkich chorobach, zwłaszcza dotyczących wątroby, nerek i serca.

Działanie na wątrobę

Klarytromycyna jest metabolizowana głównie w wątrobie, dlatego u osób z zaburzeniami jej czynności lek należy stosować ostrożnie. Zgłaszano przypadki zaburzeń czynności wątroby, w tym żółtaczki i zapalenia wątroby. W razie wystąpienia objawów takich jak jadłowstręt, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Działanie na serce

Klarytromycyna może wydłużać fazę repolaryzacji serca (odstęp QT w zapisie EKG), co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia lub przyjmujących inne leki wydłużające odstęp QT.

Biegunka i zakażenia jelitowe

Podczas stosowania antybiotyków może wystąpić biegunka związana z zakażeniem bakterią Clostridium difficile. Jeśli po zastosowaniu leku pojawi się biegunka, należy skontaktować się z lekarzem.

Reakcje alergiczne

W razie ciężkich reakcji alergicznych, takich jak obrzęk twarzy, duszność, ciężkie wysypki skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), leczenie należy natychmiast przerwać i pilnie zasięgnąć pomocy medycznej.

Klarytromycyna może wchodzić w interakcje z wieloma lekami. Szczególnie ważne jest poinformowanie lekarza o stosowaniu:

• Statyn (lowastatyna, symwastatyna) – zwiększone ryzyko uszkodzenia mięśni (rabdomiolizy).
• Leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, dabigatran, rywaroksaban, apiksaban) – zwiększone ryzyko krwawień.
• Leków przeciwcukrzycowych (pochodne sulfonylomocznika, insulina) – ryzyko hipoglikemii.
• Digoksyny – zwiększone stężenie digoksyny we krwi.
• Leków uspokajających (midazolam, triazolam, alprazolam) – nasilone działanie uspokajające.
• Leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus) – zwiększone stężenie we krwi.
• Leków na zaburzenia rytmu serca (chinidyna, dyzopiramid) – ryzyko zaburzeń rytmu.

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania klarytromycyny w czasie ciąży. Niektóre badania wskazują na zwiększone ryzyko poronienia. Lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że lekarz uzna, że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko, szczególnie w pierwszym trymestrze.

Klarytromycyna przenika do mleka kobiecego w małych ilościach. Przed zastosowaniem leku w okresie karmienia piersią należy skonsultować się z lekarzem.

Jak każdy lek, Lekoklar mite może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najczęstsze działania niepożądane

• Ból brzucha.
• Biegunka.
• Nudności i wymioty.
• Zaburzenia smaku.
• Ból głowy.
• Bezsenność.

Częste działania niepożądane

• Zakażenia grzybicze (np. kandydoza jamy ustnej).
• Zmniejszenie apetytu.
• Zawroty głowy, senność.
• Zaburzenia słuchu (szumy uszne, utrata słuchu).
• Zaburzenia smaku.
• Zaparcia, niestrawność, wzdęcia.
• Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
• Wysypka, zwiększone pocenie się.

Poważne działania niepożądane

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w razie wystąpienia:

• Ciężkich reakcji alergicznych (obrzęk twarzy, języka, gardła, trudności w oddychaniu).
• Ciężkich wysypek skórnych z pęcherzami lub złuszczaniem skóry.
• Objawów uszkodzenia wątroby (żółtaczka, ciemny mocz, jasne stolce, silny ból brzucha).
• Nieregularnego bicia serca, omdlenia.
• Ciężkiej biegunki z krwią lub śluzem.
• Bólu lub osłabienia mięśni.

Przyjęcie zbyt dużej dawki klarytromycyny może powodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha), zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz objawy ze strony układu nerwowego. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Każda tabletka powlekana Lekoklar mite zawiera 250 mg klarytromycyny jako substancję czynną. Tabletki mają postać ciemnożółtych tabletek powlekanych w kształcie kapsułki.

Substancje pomocnicze: kroskarmeloza sodowa, celuloza mikrokrystaliczna, powidon, magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna, talk. Otoczka zawiera: hypromellozę, glikol propylenowy, tytanu dwutlenek (E 171), hydroksypropylocelulozę, sorbitanu monooleinian, żółcień chinolinową (E 104) i wanilinę.

Każda tabletka zawiera niewielką ilość sodu (0,13 mmol, czyli 3,06 mg), co oznacza, że produkt uznaje się za „wolny od sodu”.

Lekoklar mite to skuteczny antybiotyk przeznaczony do leczenia różnych zakażeń bakteryjnych. Lek należy stosować ściśle według zaleceń lekarza, nie przerywając kuracji przedwcześnie, nawet jeśli objawy ustąpią wcześniej. Należy pamiętać o informowaniu lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach oraz chorobach współistniejących, aby uniknąć potencjalnych interakcji i powikłań.