Symflusal nie jest lekiem ratunkowym
Bardzo ważne jest zrozumienie, że Symflusal nie jest przeznaczony do leczenia ostrych objawów astmy. W przypadku nagłego nasilenia objawów, takich jak duszność czy świszczący oddech, konieczne jest zastosowanie szybko i krótko działającego leku rozszerzającego oskrzela. Dlatego pacjenci powinni zawsze mieć przy sobie inhalator stosowany do łagodzenia objawów ostrych napadów astmy.
Nie należy rozpoczynać leczenia produktem Symflusal w czasie zaostrzenia astmy lub gdy nastąpiło znaczące lub ostre pogorszenie przebiegu choroby. W takich sytuacjach konieczna jest pilna konsultacja lekarska i odpowiednie leczenie.
Pogorszenie przebiegu choroby
W trakcie leczenia produktem Symflusal może wystąpić zaostrzenie choroby podstawowej lub mogą pojawić się poważne objawy niepożądane związane z astmą. Jeśli po rozpoczęciu stosowania leku nastąpi pogorszenie objawów astmy lub nie będą one prawidłowo kontrolowane, należy kontynuować leczenie oraz niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Nagłe i postępujące pogorszenie kontroli objawów astmy oskrzelowej jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu. W takiej sytuacji pacjent powinien zostać poddany pilnej konsultacji lekarskiej. Lekarz może rozważyć zwiększenie dawki kortykosteroidu.
Paradoksalny skurcz oskrzeli
Podobnie jak w przypadku innych leków podawanych wziewnie, po przyjęciu dawki może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli z nagłym nasileniem świszczącego oddechu i dusznością bezpośrednio po przyjęciu leku. Paradoksalny skurcz oskrzeli reaguje na szybko działający lek rozszerzający oskrzela, który należy zastosować natychmiast. W takiej sytuacji należy natychmiast przerwać podawanie produktu Symflusal, ocenić stan pacjenta i w razie konieczności zastosować inne leczenie.
Działanie na układ sercowo-naczyniowy
Symflusal może rzadko powodować zaburzenia rytmu serca, takie jak częstoskurcz nadkomorowy, skurcze dodatkowe i migotanie przedsionków, oraz niewielkie i przemijające zmniejszenie stężenia potasu w surowicy krwi, jeśli stosowany jest w dużych dawkach terapeutycznych. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z:
- Ciężkimi zaburzeniami czynności układu krążenia lub zaburzeniami rytmu serca.
- Cukrzycą.
- Nadczynnością tarczycy.
- Nieleczoną hipokaliemią (małym stężeniem potasu we krwi) lub skłonnością do występowania małych stężeń jonów potasowych w surowicy.
Hiperglikemia
Odnotowano bardzo rzadkie przypadki zwiększenia stężenia glukozy we krwi. Należy wziąć to pod uwagę przepisując produkt leczniczy pacjentom z cukrzycą w wywiadzie.
Ogólnoustrojowe działanie kortykosteroidów
Działania ogólnoustrojowe mogą wystąpić podczas stosowania jakiegokolwiek kortykosteroidu wziewnego, szczególnie jeśli zalecono przyjmowanie wysokich dawek przez długi czas. Wystąpienie tych działań jest znacznie mniej prawdopodobne niż podczas doustnego stosowania kortykosteroidów. Do możliwych działań ogólnoustrojowych należą:
- Zespół Cushinga i cechy wyglądu zewnętrznego charakterystyczne dla tego zespołu.
- Zahamowanie czynności kory nadnerczy.
- Zmniejszenie gęstości mineralnej kości.
- Zaćma i jaskra.
- Szereg objawów psychicznych lub zmian zachowania, w tym pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia snu, lęk, depresję lub agresję (szczególnie u dzieci).
Długotrwałe leczenie dużymi dawkami kortykosteroidów wziewnych może prowadzić do zahamowania czynności kory nadnerczy i ostrego przełomu nadnerczowego. Do sytuacji, które potencjalnie mogą wywołać przełom nadnerczowy, należą uraz, zabieg chirurgiczny, infekcja lub szybkie zmniejszanie dawki. W okresach narażenia na stres lub przed planowanym zabiegiem chirurgicznym należy rozważyć dodatkowe doustne podanie kortykosteroidów.
Zapalenie płuc u pacjentów z POChP
U pacjentów z POChP otrzymujących wziewne kortykosteroidy zaobserwowano zwiększenie częstości występowania zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc wymagającego hospitalizacji. Istnieją pewne dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia zapalenia płuc wraz ze zwiększeniem dawki steroidów. Lekarze powinni szczególnie wnikliwie obserwować pacjentów z POChP oraz oceniać, czy nie rozwija się u nich zapalenie płuc, ponieważ kliniczne objawy tych infekcji oraz zaostrzenia POChP często się nakładają.
Do czynników ryzyka zapalenia płuc u pacjentów z POChP należą: aktualne palenie tytoniu, starszy wiek, niski wskaźnik masy ciała (BMI) i ciężka postać POChP.
Interakcje z innymi lekami
Niektóre leki mogą wchodzić w interakcje z Symflusal:
- Leki blokujące receptory β-adrenergiczne (β-adrenolityki) – mogą osłabiać lub hamować działanie salmeterolu. Nie powinny być stosowane u pacjentów z astmą, chyba że istnieją inne przyczyny uzasadniające ich zastosowanie.
- Rytonawir, ketokonazol i inne silne inhibitory CYP3A4 – mogą znacznie zwiększyć stężenie flutykazonu propionianu w osoczu, co prowadzi do zwiększenia ryzyka ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów. Należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków, chyba że korzyść przewyższa ryzyko.
- Inne leki działające na receptory β-adrenergiczne – mogą potencjalnie spowodować działanie addycyjne.
- Pochodne ksantyny, steroidy i leki moczopędne – mogą nasilać hipokaliemię (zmniejszenie stężenia potasu we krwi) wywołaną przez β2-agonisty.
Zaburzenia widzenia
Zaburzenia widzenia mogą wystąpić w wyniku ogólnoustrojowego i miejscowego stosowania kortykosteroidów. Jeżeli u pacjenta wystąpią takie objawy, jak nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy rozważyć skierowanie go do lekarza okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn, do których może należeć zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia surowicza.
Ostrożność u pacjentów z chorobami zakaźnymi
Podobnie jak w przypadku innych stosowanych wziewnie produktów leczniczych zawierających kortykosteroidy, Symflusal należy stosować z ostrożnością u pacjentów z przebytą lub czynną gruźlicą płuc oraz grzybiczymi, wirusowymi lub innego rodzaju infekcjami dróg oddechowych. Jeżeli jest to wskazane, należy niezwłocznie wdrożyć odpowiednie leczenie.