Levofloxacin Aurovitas

Levofloxacin Aurovitas to lek przeciwbakteryjny w postaci tabletek powlekanych, zawierający 250 mg lewofloksacyny. Substancja czynna, lewofloksacyna, należy do grupy antybiotyków zwanych fluorochinolonami. Działają one poprzez zabijanie bakterii wywołujących różnego rodzaju zakażenia w organizmie. Tabletki mają charakterystyczny różowy kolor i kształt kapsułki, z linią podziału umożliwiającą podzielenie dawki na pół, jeśli jest to potrzebne.

Levofloxacin Aurovitas jest przepisywany przez lekarzy w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych pacjentów. Lek ten może być stosowany w przypadku ostrego bakteryjnego zapalenia zatok, gdy inne standardowo stosowane antybiotyki nie są odpowiednie. Skuteczny jest również w leczeniu ostrego nasilenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenia oskrzeli.

Antybiotyk ten znajduje zastosowanie w terapii pozaszpitalnego zapalenia płuc, czyli zapalenia płuc nabytego poza szpitalem. Jest również wskazany w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, gdy bakterie przedostają się głębiej pod skórę.

Levofloxacin Aurovitas może być stosowany w leczeniu zakażeń układu moczowego – zarówno niepowikłanych zakażeń pęcherza moczowego, jak i poważniejszych przypadków, takich jak ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek czy powikłane zakażenia dróg moczowych. Lek znajduje również zastosowanie w długotrwałym leczeniu przewlekłego bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego.

W szczególnych sytuacjach, takich jak kontakt z bakteriami wywołującymi wąglik płucny, lek może być stosowany zarówno w zapobieganiu zakażeniu, jak i w jego leczeniu.

Lewofloksacyna jest syntetyczną substancją przeciwbakteryjną, która działa poprzez ingerencję w procesy życiowe bakterii. Mechanizm jej działania polega na wpływaniu na specjalne enzymy bakteryjne zwane girazą DNA oraz topoizomerazą IV. Enzymy te są niezbędne dla bakterii do prawidłowego kopiowania i naprawy ich materiału genetycznego. Gdy lewofloksacyna blokuje działanie tych enzymów, bakterie nie mogą się prawidłowo namnażać i ostatecznie giną.

Siła działania antybiotyku zależy od osiągniętego stężenia leku we krwi w stosunku do wrażliwości bakterii na ten antybiotyk. Im wyższe stężenie leku w organizmie względem poziomu potrzebnego do zatrzymania wzrostu bakterii, tym skuteczniejsze jest leczenie.

Lek należy przyjmować dokładnie według zaleceń lekarza. Tabletki podaje się raz lub dwa razy na dobę, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia. Dawkowanie jest indywidualnie dostosowywane przez lekarza do konkretnej sytuacji klinicznej pacjenta.

Sposób przyjmowania: Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzając, popijając odpowiednią ilością wody lub innego płynu. Można je przyjmować zarówno w trakcie posiłku, jak i między posiłkami. Jeśli jest to konieczne, tabletkę można podzielić wzdłuż linii podziału, aby dostosować dawkę.

Typowe dawkowanie w różnych zakażeniach

W ostrym bakteryjnym zapaleniu zatok zazwyczaj stosuje się 500 mg raz dziennie przez okres od 10 do 14 dni. W przypadku nasilenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc również zaleca się 500 mg raz dziennie przez 7 do 10 dni.

W pozaszpitalnym zapaleniu płuc dawka wynosi 500 mg raz lub dwa razy dziennie przez 7 do 14 dni. W niepowikłanych zakażeniach pęcherza moczowego stosuje się mniejszą dawkę – 250 mg raz dziennie przez 3 dni. W przypadku ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek lub powikłanych zakażeń układu moczowego zaleca się 500 mg raz dziennie przez 7 do 14 dni.

W przewlekłym bakteryjnym zapaleniu gruczołu krokowego leczenie jest dłuższe – 500 mg raz dziennie przez 28 dni. W powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich stosuje się 500 mg raz lub dwa razy dziennie przez 7 do 14 dni. W przypadku płucnej postaci wąglika leczenie trwa aż 8 tygodni przy dawce 500 mg raz dziennie.

Ważne wskazówki dotyczące przyjmowania

Bardzo ważne jest, aby zachować co najmniej dwugodzinny odstęp między przyjęciem lewofloksacyny a lekami zobojętniającymi sok żołądkowy zawierającymi magnez lub glin, preparatami żelaza, cynku, sukralfatem czy niektórymi postaciami dydanozyny. Substancje te mogą znacząco zmniejszyć wchłanianie antybiotyku i osłabić jego działanie. Najlepiej przyjąć lewofloksacynę co najmniej dwie godziny przed lub dwie godziny po tych preparatach.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U osób z upośledzoną funkcją nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania. Lekarz ocenia stopień zaburzenia czynności nerek na podstawie klirensu kreatyniny i odpowiednio modyfikuje dawki oraz odstępy między nimi. Im gorsza funkcja nerek, tym mniejsze dawki i dłuższe odstępy między kolejnymi przyjęciami leku.

Pacjenci w podeszłym wieku: U starszych pacjentów nie jest konieczna zmiana dawkowania, chyba że współistnieją zaburzenia czynności nerek. Jednak osoby w podeszłym wieku powinny być szczególnie uważnie monitorowane, ponieważ mają zwiększone ryzyko niektórych działań niepożądanych, takich jak zapalenie lub zerwanie ścięgna.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Nie ma potrzeby modyfikowania dawki u osób z problemami wątrobowymi, ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, a nie przez wątrobę.

Istnieją sytuacje, w których stosowanie Levofloxacin Aurovitas jest całkowicie zabronione. Nie wolno przyjmować tego antybiotyku, jeśli jesteś uczulony na lewofloksacynę, inne chinolony lub jakikolwiek inny składnik leku. Lek jest również przeciwwskazany u osób chorujących na padaczkę.

Jeśli w przeszłości doświadczyłeś zapalenia ścięgna związanego ze stosowaniem fluorochinolonów, nie możesz przyjmować tego antybiotyku. Lek jest całkowicie przeciwwskazany u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu, ponieważ może wpływać na rozwój chrząstek i kości.

Kobiety w ciąży i karmiące piersią nie mogą stosować lewofloksacyny ze względu na potencjalne ryzyko dla dziecka. Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży, a badania na zwierzętach wskazują na możliwość uszkodzenia rozwijających się chrząstek. Z tego samego powodu lek jest przeciwwskazany podczas karmienia piersią.

Przed rozpoczęciem leczenia lewofloksacyną należy poinformować lekarza o wszystkich swoich chorobach i przyjmowanych lekach. Istnieją sytuacje wymagające szczególnej ostrożności lub mogące stanowić przeciwwskazanie do stosowania tego antybiotyku.

Problemy ze ścięgnami

Jednym z poważniejszych działań niepożądanych związanych z lewofloksacyną jest ryzyko zapalenia ścięgna, a nawet jego zerwania. Dotyczy to szczególnie, choć nie wyłącznie, ścięgna Achillesa. Problem może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, ale zgłaszano przypadki nawet kilka miesięcy po zakończeniu terapii. Ryzyko jest znacznie większe u osób starszych, pacjentów z problemami z nerkami, po przeszczepieniu narządów oraz u osób jednocześnie przyjmujących kortykosteroidy.

Jeśli zauważysz jakikolwiek ból, obrzęk lub stan zapalny ścięgna, natychmiast przerwij przyjmowanie leku i skontaktuj się z lekarzem. Chorą kończynę należy unieruchomić. W przypadku problemów ze ścięgnami nie wolno stosować kortykosteroidów.

Zaburzenia neurologiczne

Lewofloksacyna może wywoływać objawy ze strony układu nerwowego. Mogą wystąpić zawroty głowy, senność, drżenia czy zaburzenia smaku. W rzadkich przypadkach możliwe są drgawki, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka. Zgłaszano również przypadki obwodowej neuropatii czuciowej i czuciowo-ruchowej, czyli uszkodzenia nerwów obwodowych objawiającego się mrowienia, drętwienia lub zaburzeniami czucia.

Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia psychiczne, w tym depresja, omamy, paranoja czy nawet myśli samobójcze. Jeśli zauważysz jakiekolwiek niepokojące objawy psychiczne lub neurologiczne, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Problemy z sercem

Lewofloksacyna może wydłużać odstęp QT w zapisie elektrokardiogramu, co zwiększa ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca, niskim poziomem potasu we krwi, wolnym biciem serca oraz u osób jednocześnie przyjmujących inne leki wydłużające odstęp QT. Jeśli podczas leczenia wystąpią kołatania serca, omdlenia lub inne niepokojące objawy kardiologiczne, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza.

Reakcje alergiczne

Możliwe są reakcje nadwrażliwości, w tym ciężkie reakcje alergiczne. Mogą wystąpić już po pierwszej dawce leku. Objawy mogą obejmować wysypkę, świąd, obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w oddychaniu czy gwałtowny spadek ciśnienia krwi. W przypadku jakichkolwiek objawów sugerujących reakcję alergiczną należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i wezwać pomoc medyczną.

Problemy skórne

Lewofloksacyna może powodować nadwrażliwość na światło słoneczne. Podczas leczenia należy unikać intensywnego lub długotrwałego narażenia na słońce oraz nie korzystać z solarium. W bardzo rzadkich przypadkach mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które są stanami zagrażającymi życiu.

Biegunka i zakażenia jelitowe

Jeśli podczas lub po zakończeniu leczenia wystąpi ciężka, uporczywa lub krwawa biegunka, może to być objaw poważnego stanu zwanego rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego, wywołanego przez bakterie Clostridium difficile. W takiej sytuacji należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Nie wolno stosować leków hamujących perystaltykę jelit bez konsultacji z lekarzem.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą lewofloksacyna może powodować zaburzenia poziomu cukru we krwi – zarówno hipoglikemię (zbyt niski poziom), jak i hiperglikemię (zbyt wysoki poziom). Pacjenci z cukrzycą powinni regularnie kontrolować poziom glukozy we krwi podczas leczenia.

Inne ważne ostrzeżenia

U pacjentów z miastenią (chorobą powodującą osłabienie mięśni) lewofloksacyna może nasilać objawy. Zgłaszano również przypadki zapalenia trzustki, uszkodzenia wątroby oraz ostrej niewydolności nerek. Istnieją doniesienia o zwiększonym ryzyku tętniaka i rozwarstwienia aorty u pacjentów otrzymujących fluorochinolony.

Bardzo rzadko zgłaszano długotrwałe, utrzymujące się przez miesiące lub nawet lata, potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane wpływające na wiele układów organizmu jednocześnie. Po wystąpieniu pierwszych objawów jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego należy niezwłocznie przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Lewofloksacyna może wchodzić w interakcje z różnymi lekami, dlatego bardzo ważne jest poinformowanie lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach, w tym dostępnych bez recepty.

Leki zobojętniające sok żołądkowy i preparaty minerałów

Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające magnez lub glin, preparaty żelaza, preparaty cynku oraz sukralfat znacząco zmniejszają wchłanianie lewofloksacyny z przewodu pokarmowego. Dlatego konieczne jest zachowanie co najmniej dwugodzinnego odstępu między przyjęciem tych preparatów a lewofloksacyną. Preparaty wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie antybiotyku.

Leki wpływające na serce

Lewofloksacynę należy stosować ostrożnie z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy czy leki przeciwpsychotyczne. Jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca.

Leki przeciwzakrzepowe

U pacjentów przyjmujących antagonistów witaminy K, takich jak warfaryna, lewofloksacyna może zwiększać ryzyko krwawień poprzez wpływ na parametry krzepnięcia krwi. U takich pacjentów konieczne jest regularne kontrolowanie parametrów krzepnięcia.

Inne ważne interakcje

Probenecyd i cymetydyna mogą zmniejszać wydalanie lewofloksacyny przez nerki, co prowadzi do jej kumulacji w organizmie. Cyklosporyna podawana jednocześnie z lewofloksacyną może mieć wydłużony okres półtrwania. Teofilina i niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą obniżać próg drgawkowy podczas jednoczesnego stosowania z chinolonami.

Jak każdy lek, Levofloxacin Aurovitas może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Poniżej przedstawiono najważniejsze z nich, uporządkowane według częstości występowania.

Często występujące działania niepożądane

Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należą problemy żołądkowo-jelitowe: biegunka, nudności, wymioty oraz ból brzucha. Mogą również wystąpić ból głowy oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi.

Niezbyt często występujące

Pacjenci mogą doświadczać bezsenności, zawrotów głowy, senności czy zaburzeń smaku. Możliwe są zakażenia grzybicze, w tym zakażenia drożdżakowe. Mogą wystąpić zmiany w morfologii krwi, takie jak zmniejszenie liczby białych krwinek czy płytek krwi. Inne działania niepożądane to: świąd, wysypka, jadłowstręt, niestrawność, wzdęcia czy zaparcia.

Rzadko występujące

Do rzadszych, ale poważniejszych działań niepożądanych należą: reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość), zaburzenia psychiczne (niepokój, splątanie, reakcje psychotyczne z omamami czy paranoją, depresja), drgawki, drżenia mięśniowe, zaburzenia widzenia, kołatania serca czy duszność.

Bardzo rzadkie, ale poważne działania niepożądane

Chociaż występują bardzo rzadko, niektóre działania niepożądane mogą być bardzo poważne i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Należą do nich:

• Ciężkie reakcje skórne: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka – są to zagrażające życiu stany wymagające natychmiastowej hospitalizacji.
• Zerwanie ścięgna: szczególnie ścięgna Achillesa, czasami obustronne.
• Ciężkie zaburzenia rytmu serca: arytmie komorowe, torsade de pointes (szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka).
• Ciężkie uszkodzenie wątroby: w tym ostra niewydolność wątroby, zgłaszana głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi.
• Wstrząs anafilaktyczny: ciężka, zagrażająca życiu reakcja alergiczna.
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego: ciężkie zapalenie jelit związane z zakażeniem Clostridium difficile.

Inne istotne działania niepożądane

Zgłaszano również: zaburzenia słuchu i widzenia (w tym przemijającą utratę widzenia), obwodową neuropatię (uszkodzenie nerwów obwodowych), zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, ostrą niewydolność nerek, rabdomiolizę (rozpad mięśni), reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), leukocytoklastyczne zapalenie naczyń.

W bardzo rzadkich przypadkach zgłaszano długotrwałe (utrzymujące się miesiącami lub latami), potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane wpływające na wiele układów organizmu jednocześnie, w tym układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny oraz narządy zmysłów.

Jeśli zauważysz jakiekolwiek niepokojące objawy, zwłaszcza te wymienione jako poważne, natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub zgłoś się na izbę przyjęć szpitala.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku mogą wystąpić objawy dotyczące głównie ośrodkowego układu nerwowego, takie jak splątanie, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, napady padaczkowe, a także wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG. Możliwe są również objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i nadżerki błon śluzowych.

W razie podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Leczenie jest objawowe i wspierające. Może być konieczne monitorowanie zapisu EKG. Nie istnieje specyficzne antidotum na lewofloksacynę. Hemodializa nie jest skuteczna w usuwaniu leku z organizmu.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie stosuj leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca. Brak specjalnych wymagań dotyczących temperatury przechowywania, ale lek należy chronić przed wilgocią i światłem.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Zapytaj farmaceutę, jak usunąć leki, których już nie potrzebujesz. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko naturalne.

Każda tabletka powlekana zawiera 250 mg lewofloksacyny w postaci lewofloksacyny półwodnej jako substancję czynną.

Inne składniki (substancje pomocnicze):

Rdzeń tabletki zawiera: kroskarmelozę sodową, celulozę mikrokrystaliczną dwóch rodzajów (PH-101 i PH-102), hipromelozę 5 cP oraz magnezu stearynian.

Otoczka tabletki zawiera: hipromelozę 6 cP, tytanu dwutlenek (barwnik E 171), makrogol 400, talk oraz barwniki – żelaza tlenek żółty (E 172) i żelaza tlenek czerwony (E 172), które nadają tabletkom charakterystyczny różowy kolor.

Levofloxacin Aurovitas 250 mg jest dostępny w blistrach zawierających 5, 7 lub 10 tabletek powlekanych. Nie wszystkie wielkości opakowań mogą być dostępne w obrocie.

Levofloxacin Aurovitas to silny antybiotyk, który powinien być stosowany wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza. Należy dokładnie przestrzegać zalecanego dawkowania i czasu trwania kuracji. Nie należy przerywać leczenia przedwcześnie, nawet jeśli objawy ustąpią, ponieważ może to prowadzić do nawrotu zakażenia i rozwoju oporności bakterii na antybiotyki.

Podczas przyjmowania leku należy być szczególnie uważnym na objawy działań niepożądanych, zwłaszcza te dotyczące ścięgien, układu nerwowego i serca. W razie jakichkolwiek wątpliwości lub niepokojących objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Pamiętaj, aby poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach oraz o wszystkich swoich chorobach przed rozpoczęciem leczenia lewofloksacyną. To bardzo ważne dla bezpieczeństwa terapii.