Lerivon

Lerivon to lek przeciwdepresyjny dostępny wyłącznie na receptę, który zawiera substancję czynną mianyserynę. Jest stosowany w leczeniu objawów depresji o różnym pochodzeniu, gdy konieczne jest zastosowanie farmakoterapii. Lek dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających 30 mg mianseryny chlorowodorku. Tabletki mają owalny kształt, są wypukłe i można je dzielić na połowy, co ułatwia dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Mianseryna, substancja czynna leku Lerivon, należy do grupy leków przeciwdepresyjnych, które różnią się budową chemiczną od popularnych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Działa poprzez wpływ na układ nerwowy w mózgu – zwiększa przewodnictwo nerwowe, blokując określone receptory i hamując zwrotny wychwyt noradrenaliny, czyli substancji chemicznej odpowiedzialnej za regulację nastroju.

Lek wykazuje kompleksowe działanie przeciwdepresyjne, które zostało potwierdzone w licznych badaniach klinicznych. Jego skuteczność jest porównywalna z innymi obecnie stosowanymi lekami przeciwdepresyjnymi. Co ważne, Lerivon posiada dodatkowe właściwości, które mogą być szczególnie korzystne dla osób zmagających się z depresją:

• Działa przeciwlękowo, co pomaga zmniejszyć napięcie i niepokój towarzyszący depresji.
• Poprawia jakość snu poprzez jego pogłębienie i wydłużenie, co jest szczególnie istotne, ponieważ problemy ze snem często występują u osób z depresją.
• Wykazuje właściwości uspokajające, które pomagają w redukcji objawów związanych z lękiem.

Tabletki należy przyjmować doustnie, nie rozgryzając ich i popijając płynem. Dawkowanie leku jest zawsze ustalane indywidualnie przez lekarza, w zależności od stanu zdrowia pacjenta i odpowiedzi na leczenie.

Dawkowanie u dorosłych

Leczenie zazwyczaj rozpoczyna się od dawki 30 mg na dobę. Lekarz może stopniowo zwiększać dawkę co kilka dni, aż do osiągnięcia właściwej reakcji organizmu na lek. W zależności od nasilenia objawów depresji, dawka może wynosić od 60 do 90 mg na dobę. Dawkę dobową można przyjmować w podzielonych porcjach w ciągu dnia lub jednorazowo na noc – ta druga opcja jest często zalecana ze względu na korzystny wpływ leku na sen.

Dawkowanie u osób starszych

U pacjentów w podeszłym wieku również rozpoczyna się od dawki 30 mg na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co kilka dni. Zazwyczaj wystarczająca jest mniejsza dawka niż u młodszych dorosłych, aby uzyskać zadowalającą poprawę.

Jak długo trwa leczenie?

Leczenie odpowiednią dawką zazwyczaj przynosi pozytywną reakcję w ciągu 2-4 tygodni. Jeśli poprawa nie jest zadowalająca, lekarz może zdecydować o zwiększeniu dawki. W przypadku braku reakcji w ciągu kolejnych 2-4 tygodni, leczenie należy przerwać. Po uzyskaniu poprawy klinicznej zaleca się kontynuowanie terapii jeszcze przez 4-6 miesięcy, aby utrwalić efekty leczenia.

Ważne: Nagłe odstawienie leku Lerivon bardzo rzadko powoduje objawy odstawienne, jednak zawsze należy konsultować z lekarzem wszelkie zmiany w leczeniu.

Istnieją sytuacje, w których stosowanie leku Lerivon jest bezwzględnie przeciwwskazane:

• Uczulenie na mianyserynę lub którykolwiek składnik leku.
• Mania – stan nadmiernego pobudzenia psychoruchowego.
• Ciężka niewydolność wątroby.
• Równoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) – grupy leków przeciwdepresyjnych, które nie mogą być łączone z Lerivonem.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Lerivon nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. Badania kliniczne wykazały, że u młodszych pacjentów leczonych lekami przeciwdepresyjnymi częściej występują zachowania samobójcze oraz objawy wrogości w porównaniu z grupą otrzymującą placebo.

Ryzyko myśli samobójczych

Depresja sama w sobie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych i prób samobójstwa. To ryzyko utrzymuje się, dopóki nie nastąpi pełna poprawa stanu zdrowia. Ponieważ poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych tygodni lub dłużej, pacjenci wymagają ścisłej obserwacji. Ryzyko może nawet zwiększyć się we wczesnym etapie powrotu do zdrowia. Szczególnie narażeni są pacjenci, którzy w przeszłości podejmowali próby samobójcze lub mieli myśli samobójcze przed rozpoczęciem leczenia.

Ważne dla pacjentów i opiekunów: Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów nasilenia choroby, myśli samobójczych lub nietypowych zmian w zachowaniu. Ze względu na to ryzyko, szczególnie na początku leczenia, pacjent powinien otrzymać ograniczoną liczbę tabletek.

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia Lerivonem może wystąpić zahamowanie czynności szpiku kostnego, objawiające się najczęściej jako granulocytopenia lub agranulocytopenia – stany, w których zmniejsza się liczba białych krwinek odpowiedzialnych za obronę organizmu przed zakażeniami. Objawy występują zwykle po 4-6 tygodniach leczenia i zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. Są one częstsze u osób starszych.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia: gorączki, bólu gardła, zapalenia jamy ustnej lub innych objawów zakażenia. W takich sytuacjach konieczne jest przerwanie leczenia i wykonanie badania krwi.

Zaburzenia rytmu serca

Zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT w zapisie elektrokardiograficznym oraz komorowych zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak: wiek powyżej 65 lat, choroby serca, zaburzenia czynności lewej komory serca, choroby nerek lub wątroby, oraz u osób przyjmujących inne leki wpływające na rytm serca. Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować zaburzenia elektrolitowe, takie jak niedobór potasu lub magnezu.

Inne istotne ostrzeżenia

• U pacjentów z dwubiegunową chorobą afektywną lek może wywołać hipomanię – w takich przypadkach należy przerwać stosowanie Lerivonu.
• Pacjenci z cukrzycą lub niewydolnością serca, wątroby albo nerek wymagają szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania.
• Osoby z jaskrą z wąskim kątem lub przerostem prostaty powinny być częściej kontrolowane.
• Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia żółtaczki lub drgawek.

Alkohol

Lerivon może nasilać hamujący wpływ alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy. Dlatego w czasie leczenia należy całkowicie unikać spożywania alkoholu.

Inhibitory MAO

Mianseryna nie może być stosowana równocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (takimi jak moklobemid, tranylcypromina czy linezolid) ani w ciągu dwóch tygodni od zaprzestania ich podawania. Podobnie, po zakończeniu leczenia mianseryną należy odczekać około dwóch tygodni przed rozpoczęciem terapii inhibitorami MAO.

Leki przeciwpadaczkowe

Jednoczesne leczenie lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina lub karbamazepina, może obniżyć stężenie mianseryny we krwi. W takich przypadkach lekarz może potrzebować dostosować dawkę leku.

Leki przeciwzakrzepowe

Podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, Lerivon może wpływać na metabolizm leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna. Konieczna jest szczególna ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych preparatów.

Leki przeciwnadciśnieniowe

Chociaż Lerivon nie wykazuje interakcji z większością leków przeciwnadciśnieniowych, zaleca się regularne sprawdzanie ciśnienia krwi u pacjentów leczonych jednocześnie tego typu lekami.

Leki wydłużające odstęp QT

Ryzyko zaburzeń rytmu serca jest zwiększone w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków, które wydłużają odstęp QTc, takich jak niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki.

Badania na zwierzętach oraz ograniczone dane dotyczące stosowania u ludzi wskazują, że mianseryna nie wywiera szkodliwego wpływu na płód ani noworodka. Substancja czynna wydzielana jest z mlekiem matki tylko w bardzo małych ilościach. Niemniej jednak decyzja o stosowaniu leku Lerivon w czasie ciąży i karmienia piersią powinna być podjęta przez lekarza po dokładnym rozważeniu korzyści dla matki w stosunku do potencjalnego ryzyka dla dziecka.

Przez pierwsze kilka dni leczenia Lerivon może zaburzać reakcje psychomotoryczne, takie jak szybkość reakcji i koncentracja uwagi. Osoby z depresją leczone lekami przeciwdepresyjnymi powinny unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, szczególnie na początku terapii.

Jak każdy lek, Lerivon może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Warto pamiętać, że u pacjentów z depresją niektóre objawy mogą być związane z samą chorobą, dlatego czasem trudno określić, co jest skutkiem choroby, a co działaniem leku.

Najważniejsze działania niepożądane

Zaburzenia krwi

Mogą wystąpić nieprawidłowości w składzie krwi, zwykle objawiające się jako granulocytopenia czy agranulocytopenia – zmniejszenie liczby białych krwinek. Objawy mogą obejmować gorączkę, ból gardła, zapalenie jamy ustnej lub inne oznaki zakażenia.

Zaburzenia układu nerwowego

• Uspokojenie – występuje często na początku leczenia i zmniejsza się wraz z kontynuacją terapii. Ważne: zmniejszenie dawki zazwyczaj nie prowadzi do mniejszego uspokojenia, ale może zagrozić skuteczności leku.
• Drgawki.
• Hiperkineza, w tym zespół niespokojnych nóg.
• W bardzo rzadkich przypadkach – złośliwy zespół neuroleptyczny.

Zaburzenia psychiczne

Może wystąpić hipomania – stan łagodnego pobudzenia psychoruchowego. Zgłaszano również przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas leczenia oraz krótko po odstawieniu leku.

Zaburzenia serca i naczyń

• Zwolnienie akcji serca po podaniu dawki początkowej.
• Niedociśnienie.
• Wydłużenie odstępu QT w zapisie elektrokardiograficznym.
• Częstoskurcz komorowy typu „torsade de pointes” – poważne zaburzenie rytmu serca.

Zaburzenia wątroby

Mogą wystąpić zwiększone stężenia enzymów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby lub nieprawidłowa czynność wątroby.

Inne działania niepożądane

• Zwiększenie masy ciała.
• Wysypka skórna.
• Bóle stawów.
• Obrzęki.

Ważne: W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Wszelkie podejrzewane działania niepożądane można zgłaszać do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych lub bezpośrednio do producenta leku.

Objawy ostrego przedawkowania leku Lerivon ograniczają się zazwyczaj do długotrwałego uspokojenia. Rzadziej mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca, drgawki, ostre niedociśnienie i niewydolność oddechowa. Zgłaszano również wydłużenie odstępu QT w zapisie elektrokardiograficznym oraz częstoskurcz komorowy typu „torsade de pointes”.

Nie istnieje swoiste antidotum na przedawkowanie mianseryną. Leczenie polega głównie na płukaniu żołądka w połączeniu z odpowiednim leczeniem objawowym i podtrzymującym funkcje życiowe organizmu. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub pogotowiem ratunkowym. Zaleca się monitorowanie zapisu elektrokardiograficznego.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C, chronić od światła i wilgoci. Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Okres ważności leku wynosi 5 lat. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

Każda tabletka powlekana zawiera 30 mg mianseryny chlorowodorku jako substancję czynną. Lek zawiera również substancje pomocnicze, takie jak: skrobia ziemniaczana, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, metyloceluloza, wapnia wodorofosforan dwuwodny, a w otoczce: hypromelozę, makrogol 8000 oraz tytanu dwutlenek.

Lerivon dostępny jest w opakowaniach zawierających 30 tabletek (3 blistry po 10 sztuk). Blistry wykonane są z folii aluminium i PVC, umieszczone w tekturowym pudełku.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani do pojemników na odpady komunalne.