Lorafen

Lorafen to lek dostępny na receptę, który zawiera substancję czynną lorazepam. Należy on do grupy leków zwanych benzodiazepinami, które działają uspokajająco i łagodzą uczucie niepokoju. Preparat występuje w postaci tabletek drażowanych w dwóch mocach: 1 mg (białe tabletki) oraz 2,5 mg (różowe tabletki). Każda tabletka ma okrągły kształt, jest obustronnie wypukła i pokryta gładką otoczką.

Lorafen przeznaczony jest do doraźnego i krótkotrwałego stosowania w następujących sytuacjach:

• Zaburzenia lękowe różnego pochodzenia. Lek pomaga osobom cierpiącym na nadmierny niepokój, który może towarzyszyć chorobom serca i układu krążenia lub problemom z przewodem pokarmowym.
• Problemy ze snem związane z lękiem. Jeśli trudności z zasypianiem lub utrzymaniem snu wynikają ze stanów wzmożonego napięcia i niepokoju, Lorafen może pomóc w ich łagodzeniu.

Ważne: Lek jest przeznaczony wyłącznie do krótkotrwałego stosowania – nie należy go przyjmować przez dłuższy czas bez konsultacji z lekarzem.

Lorazepam, substancja czynna zawarta w Lorafenie, wpływa na struktury mózgu odpowiedzialne za emocje i regulację nastroju. Działa on poprzez wzmocnienie działania naturalnej substancji w mózgu zwanej kwasem gamma-aminomasłowym (GABA), która ma właściwości uspokajające.

Po połączeniu się lorazepamu z odpowiednimi receptorami w komórkach nerwowych, zwiększa się przepływ jonów chlorkowych do wnętrza komórki. To z kolei powoduje, że neurony (komórki nerwowe) stają się mniej aktywne – w rezultacie odczuwamy spokój, zmniejsza się napięcie i ułatwione jest zasypianie. Lek działa również słabo rozluźniająco na mięśnie szkieletowe.

Dawkowanie leku powinien zawsze ustalić lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta. Poniżej przedstawiamy ogólne zasady:

Dorośli i młodzież powyżej 12 lat

W zaburzeniach lękowych:

• Zwykle zaczyna się od dawki 2-3 mg lorazepamu na dobę, podzielonej na 2 lub 3 mniejsze dawki.
• W razie potrzeby lekarz może stopniowo zwiększać dawkę do maksymalnie 10 mg na dobę.
• Najczęściej stosowana dawka podtrzymująca to do 6 mg na dobę.
• Zwiększanie dawki powinno następować stopniowo, zaczynając od dawki przyjmowanej wieczorem.

W problemach ze snem spowodowanych lękiem:

• Zazwyczaj stosuje się 2-4 mg lorazepamu jednorazowo przed snem.

Pacjenci w podeszłym wieku i osoby osłabione

U starszych osób oraz osób osłabionych dawkę początkową należy zmniejszyć o około połowę. Dalsze dawkowanie powinno być dostosowane do indywidualnych potrzeb i tego, jak organizm toleruje lek.

Dzieci poniżej 12 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lorazepamu u dzieci poniżej 12 roku życia nie zostały potwierdzone, dlatego lek nie jest zalecany w tej grupie wiekowej.

Osoby z problemami z nerkami lub wątrobą

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub wątroby lekarz powinien indywidualnie ustalić odpowiednią dawkę.

Sposób przyjmowania

Tabletki należy połykać w całości, popijając niewielką ilością wody. Nie należy ich żuć ani kruszyć. Zawsze należy stosować możliwie najniższą skuteczną dawkę, która pozwoli opanować objawy niepokoju.

Odstawianie leku

Bardzo ważne: Nie należy nagle przerywać przyjmowania Lorafenu. Dawkę trzeba zmniejszać stopniowo, zgodnie z zaleceniami lekarza, aby uniknąć nieprzyjemnych objawów odstawienia.

Lorafen nie może być stosowany w następujących sytuacjach:

• Uczulenie. Jeśli jesteś uczulony na lorazepam, inne leki z grupy benzodiazepin lub którykolwiek składnik preparatu.
• Ciężka niewydolność oddechowa. Gdy masz poważne problemy z oddychaniem.
• Zespół bezdechu sennego. Gdy podczas snu dochodzi do przerw w oddychaniu.
• Ciężka niewydolność wątroby i nerek. Gdy wątroba lub nerki nie działają prawidłowo.
• Jaskra z wąskim kątem przesączania. Szczególny typ jaskry (choroby oczu).
• Miastenia. Choroba powodująca osłabienie mięśni.
• Ostra porfiria. Rzadkie zaburzenie metaboliczne.
• Zatrucie. Zatrucie alkoholem lub lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy.

Ryzyko uzależnienia

Długotrwałe stosowanie Lorafenu (przez kilka tygodni lub dłużej) może prowadzić do uzależnienia psychicznego i fizycznego. Ryzyko jest większe, gdy:

• Stosujesz wyższe dawki leku.
• Przyjmujesz lek przez dłuższy czas.
• Miałeś wcześniej problemy z uzależnieniem od alkoholu, narkotyków lub innych leków.
• Masz zaburzenia osobowości.

Objawy odstawienia

Po rozwinięciu uzależnienia nagłe przerwanie przyjmowania leku może wywołać objawy odstawienia, takie jak:

• Bóle głowy i mięśni.
• Zwiększony niepokój, napięcie, podniecenie.
• Problemy ze snem i drażliwość.
• W cięższych przypadkach: utrata poczucia rzeczywistości, nadwrażliwość na światło, dźwięk i dotyk, a nawet drgawki.

Dlatego tak ważne jest stopniowe zmniejszanie dawki pod kontrolą lekarza.

Zjawisko „z odbicia”

Po odstawieniu leku mogą czasowo powrócić lub nasilić się objawy, które były powodem rozpoczęcia leczenia (np. lęk, bezsenność). Jest to naturalna reakcja organizmu – wiedza o tym może pomóc zmniejszyć niepokój związany z tymi objawami.

Problemy z pamięcią

Lorafen, jak inne benzodiazepiny, może powodować niepamięć następczą – stan, w którym nie pamiętasz wydarzeń, które miały miejsce po przyjęciu leku. Ryzyko jest większe przy wyższych dawkach. Aby je zmniejszyć, po przyjęciu tabletek zapewnij sobie 7-8 godzin nieprzerwanego snu.

Reakcje paradoksalne

U niektórych osób, zwłaszcza u dzieci i osób starszych, lek może wywołać reakcje przeciwne do oczekiwanych, takie jak:

• Niepokój zamiast uspokojenia.
• Pobudzenie, drażliwość, agresja.
• Koszmary senne, halucynacje.

Jeśli zauważysz takie objawy, skontaktuj się z lekarzem – może być konieczne przerwanie leczenia.

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Łączenie Lorafenu z lekami przeciwbólowymi z grupy opioidów (np. morfina, kodeina) może być bardzo niebezpieczne. Zwiększa się wtedy ryzyko silnej senności, zaburzeń oddychania, śpiączki, a nawet zgonu. Jeśli musisz przyjmować oba leki jednocześnie, lekarz przepisze Ci najmniejszą skuteczną dawkę na możliwie najkrótszy czas i będzie uważnie monitorował Twój stan.

Grupy wymagające szczególnej ostrożności

• Osoby starsze. U nich lek może powodować senność i osłabienie mięśni, co zwiększa ryzyko upadków.
• Osoby z przewlekłą niewydolnością oddechową. Lek może nasilić problemy z oddychaniem.
• Osoby z chorobami wątroby. Istnieje ryzyko wystąpienia encefalopatii (zaburzenia funkcji mózgu).
• Osoby z depresją. Benzodiazepiny nie są wskazane w leczeniu samej depresji – mogą nasilać tendencje samobójcze.
• Osoby z jaskrą z otwartym kątem przesączania. Należy zachować ostrożność, choć przy prawidłowym leczeniu jaskry lek może być stosowany.

Lorafen może wchodzić w interakcje z innymi lekami, co może wpływać na jego działanie lub zwiększać ryzyko działań niepożądanych.

Leki nasilające działanie Lorafenu

Działanie uspokajające Lorafenu może być wzmocnione przez:

• Leki nasenne i uspokajające.
• Leki przeciwdepresyjne.
• Leki przeciwpsychotyczne i neuroleptyki.
• Leki przeciwpadaczkowe.
• Narkotyczne leki przeciwbólowe (opioidy).
• Środki do znieczulenia ogólnego.
• Leki przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym.
• Leki rozluźniające mięśnie szkieletowe.
• Alkohol – bardzo nasila hamujące działanie leku na ośrodkowy układ nerwowy.

Pamiętaj: Podczas przyjmowania Lorafenu nie wolno pić alkoholu.

Leki wpływające na metabolizm Lorafenu

Niektóre leki mogą zmieniać szybkość, z jaką organizm przetwarza lorazepam:

• Inhibitory enzymu CYP3A (np. cymetydyna, erytromycyna, ketokonazol, omeprazol, fluwoksamina, fluoksetyna) – spowalniają metabolizm Lorafenu, co może nasilić jego działanie.
• Induktory enzymu CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) – przyspieszają metabolizm Lorafenu, co może osłabić jego działanie.

Inne interakcje

• Doustne środki antykoncepcyjne – mogą osłabiać działanie lorazepamu.
• Narkotyczne leki przeciwbólowe – mogą nasilać uczucie euforii, co zwiększa ryzyko uzależnienia.

Zawsze poinformuj lekarza o wszystkich lekach, które przyjmujesz – zarówno tych na receptę, jak i dostępnych bez recepty, a także o suplementach diety i ziołach.

Ciąża

Stosowanie Lorafenu u kobiet w ciąży jest przeciwwskazane, szczególnie w pierwszym i trzecim trymestrze. Przyjmowanie leku w ostatnim trymestrze ciąży lub w okresie okołoporodowym może u noworodka spowodować:

• Obniżenie temperatury ciała i ciśnienia.
• Zaburzenia rytmu serca.
• Problemy z oddychaniem.
• Osłabienie odruchu ssania.

U dzieci matek przyjmujących przewlekle benzodiazepiny pod koniec ciąży może rozwinąć się uzależnienie fizyczne oraz objawy odstawienia po urodzeniu.

Ważne: Jeśli jesteś w wieku rozrodczym i planujesz zajść w ciążę lub podejrzewasz, że jesteś w ciąży, natychmiast poinformuj o tym lekarza.

Karmienie piersią

W trakcie leczenia Lorafenem nie należy karmić piersią. Jeśli lekarz uzna, że musisz przyjmować ten lek, konieczne będzie odstawienie dziecka od piersi.

Jak każdy lek, Lorafen może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Najczęściej pojawiają się na początku leczenia i zazwyczaj ustępują w trakcie dalszego przyjmowania leku lub po zmniejszeniu dawki.

Najczęstsze działania niepożądane

• Senność w ciągu dnia. Możesz czuć się zmęczony i senny.
• Zawroty głowy. Uczucie, że otoczenie wiruje.
• Osłabienie mięśni (hipotonia). Mięśnie mogą być słabsze niż zwykle.
• Ataksja. Problemy z koordynacją ruchów, niezborność.
• Ból głowy.
• Spowolnienie reakcji. Możesz reagować wolniej niż zwykle.
• Stany splątania i dezorientacji.

Inne możliwe działania niepożądane

• Zaburzenia widzenia. Niewyraźne lub podwójne widzenie.
• Problemy z pamięcią. Niepamięć następcza – brak wspomnień z okresu po przyjęciu leku.
• Zaburzenia emocjonalne. Zmiany nastroju, brak samokontroli, impulsywność, euforia.
• Zaburzenia snu. Paradoksalnie lek może powodować problemy ze snem.
• Depresja. Ujawnienie się wcześniej niezdiagnozowanej depresji.
• Reakcje paradoksalne. Niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresja, koszmary senne, halucynacje – występują częściej u dzieci, osób starszych i po spożyciu alkoholu.
• Brak apetytu.
• Zaburzenia serca. Zwolnienie rytmu serca (bradykardia), ból w klatce piersiowej.
• Zaburzenia w składzie krwi.
• Reakcje alergiczne. Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne.

Co zrobić w przypadku działań niepożądanych?

Jeśli zauważysz którekolwiek z wymienionych działań niepożądanych lub inne niepokojące objawy, skontaktuj się z lekarzem. Lekarz może zmniejszyć dawkę lub zdecydować o zmianie leczenia. Nie przerywaj przyjmowania leku nagle bez konsultacji z lekarzem.

Przyjęcie zbyt dużej dawki Lorafenu może być niebezpieczne. Objawy przedawkowania obejmują:

• Silną senność.
• Niezborność ruchów.
• Upośledzenie wymowy.
• Oczopląs (mimowolne ruchy gałek ocznych).
• Osłabienie odruchów.
• Bezdechy (przerwy w oddychaniu).
• Obniżenie ciśnienia.
• Depresję krążeniową i oddechową.
• Śpiączkę.

W przypadku podejrzenia przedawkowania natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub pogotowiem ratunkowym. Przedawkowanie lorazepamu rzadko zagraża życiu, jeśli przyjęto tylko ten lek, ale wymaga monitorowania i leczenia objawowego.

Lorafen może powodować senność, zaburzenia czujności, obniżenie koncentracji i niepamięć. Dlatego podczas leczenia tym lekiem:

• Nie prowadź pojazdów mechanicznych.
• Nie obsługuj maszyn ani urządzeń wymagających pełnej sprawności psychofizycznej.

Jeśli czas trwania snu był niewystarczający, prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń czujności jest jeszcze większe.

Substancja czynna

• Lorafen 1 mg: jedna tabletka drażowana zawiera 1 mg lorazepamu.
• Lorafen 2,5 mg: jedna tabletka drażowana zawiera 2,5 mg lorazepamu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

• Lorafen 1 mg: laktoza jednowodna (68,4 mg), sacharoza (22,5 mg).
• Lorafen 2,5 mg: laktoza jednowodna (66,5 mg), sacharoza (22,5 mg), czerwień koszenilowa (E 124).

Ważne informacje dla osób z nietolerancjami:

• Jeśli masz nietolerancję laktozy (rzadką dziedziczną nietolerancję galaktozy, brak laktazy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy), nie powinieneś stosować tego leku.
• Jeśli masz nietolerancję fruktozy (rzadkie dziedziczne zaburzenie związane z nietolerancją fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy-izomaltazy), nie powinieneś przyjmować tego leku.
• Czerwień koszenilowa (E 124) w tabletkach 2,5 mg może powodować reakcje alergiczne u osób uczulonych.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie „wolny od sodu”.

Postać farmaceutyczna

• Lorafen 1 mg: białe, okrągłe, obustronnie wypukłe, gładkie tabletki drażowane.
• Lorafen 2,5 mg: różowe, okrągłe, obustronnie wypukłe, gładkie tabletki drażowane.

• Przechowuj lek w temperaturze poniżej 25°C.
• Trzymaj w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem i wilgocią.
• Okres ważności: 2 lata.
• Nie stosuj leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.
• Przechowuj poza zasięgiem i widokiem dzieci.

Nie wyrzucaj żadnych leków do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Zapytaj farmaceutę, jak usunąć leki, których już nie stosujesz. Te środki ostrożności pomogą chronić środowisko.

Lorazepam dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego po przyjęciu doustnym. Maksymalne stężenie leku we krwi pojawia się po około 2 godzinach. Lek wiąże się z białkami krwi w 85% i przenika przez barierę krew-mózg, docierając do struktur mózgu odpowiedzialnych za jego działanie.

Lorazepam jest przetwarzany głównie w wątrobie, gdzie łączy się z kwasem glukuronowym, tworząc nieaktywny metabolit – glukuronian lorazepamu. Biologiczny okres półtrwania lorazepamu wynosi około 12 godzin, co oznacza, że po tym czasie stężenie leku we krwi zmniejsza się o połowę.

Lek jest wydalany głównie z moczem w postaci glukuronianu lorazepamu.

Uwaga: Lorazepam przenika przez łożysko i do mleka kobiecego, dlatego nie wolno go stosować w ciąży i podczas karmienia piersią.