Lorafen

Lek powinien być przyjmowany zgodnie z zaleceniami lekarza. Dorośli i dzieci powyżej 12 lat zazwyczaj przyjmują początkowo 2-3 mg leku na dobę, podzielone na 2 lub 3 dawki. Jeśli to konieczne, lekarz może zwiększyć dawkę do 6 mg na dobę, również podzielone na 2 lub 3 dawki. Maksymalna dawka wynosi 10 mg na dobę. W przypadku problemów ze snem spowodowanych lękiem, zwykle stosuje się 2-4 mg leku raz na dobę przed snem.

Lorafen może powodować różne działania niepożądane. Możliwe skutki uboczne to dezorientacja, stany podniecenia i pobudzenia, depresja, zażółcenie skóry, białek oczu, ciężka reakcja alergiczna, depresja z tendencjami samobójczymi, niepokój, drażliwość, urojenia, koszmary senne oraz omamy.
Inne objawy to senność, spowolnienie reakcji, osłabienie mięśni, alergiczne reakcje skórne, zaburzenia emocjonalne, brak samokontroli, impulsywność, euforia, zaburzenia snu, nudności, dolegliwości żołądkowe oraz uczucie suchości w jamie ustnej.

Przeciwwskazania do stosowania tego leku to:
– uczulenie (nadwrażliwość) na lorazepam lub inne leki z grupy benzodiazepin lub którykolwiek ze składników leku,
– ciężka niewydolność oddechowa,
– zespół bezdechu sennego,
– ciężka niewydolność wątroby i nerek,
– jaskra z wąskim kątem przesączania,
– miastenia (choroba powodująca osłabienie mięśni i nadmierne zmęczenie),
– ostra porfiria (rzadka choroba metaboliczna związana z krwią),
– zatrucie alkoholem lub lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy.

W przypadku zastosowania większej niż zalecana dawki leku Lorafen należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do najbliższego oddziału ratunkowego w szpitalu. Objawami przedawkowania są zaburzenia świadomości, senność, niewyraźna mowa. W ciężkich przypadkach zatrucia może wystąpić: niezborność ruchowa, niedociśnienie, osłabienie mięśni, zaburzenie oddychania, śpiączka a nawet zgon.