Zanacodar

Zanacodar to lek dostępny w postaci tabletek zawierających 80 mg telmisartanu. Telmisartan to substancja czynna należąca do grupy leków nazywanych antagonistami receptora angiotensyny II. Lek ten działa poprzez blokowanie działania substancji naturalnie występującej w organizmie – angiotensyny II – która powoduje zwężenie naczyń krwionośnych. Dzięki zablokowaniu tego działania naczynia krwionośne ulegają rozszerzeniu, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego krwi.

Lek Zanacodar jest przepisywany w dwóch głównych sytuacjach klinicznych:

Leczenie nadciśnienia tętniczego

Zanacodar jest stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Samoistne nadciśnienie tętnicze to taki rodzaj podwyższonego ciśnienia krwi, którego przyczyna nie jest znana – jest to najczęstsza postać nadciśnienia występująca u ludzi.

Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym

Lek ten jest również stosowany w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia poważnych problemów z sercem i naczyniami krwionośnymi u dorosłych pacjentów, u których:

• Występuje jawna miażdżycowa choroba sercowo-naczyniowa, czyli potwierdzona choroba wieńcowa, przebyte udary mózgu lub choroba tętnic obwodowych.
• Zdiagnozowano cukrzycę typu 2 z udokumentowanymi uszkodzeniami narządowymi, takimi jak zmiany w siatkówce oka, przerost lewej komory serca czy białkomocz.

Dawkowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego

Zazwyczaj skuteczna dawka wynosi 40 mg raz na dobę. U niektórych osób poprawa może nastąpić już po zastosowaniu dawki 20 mg dziennie. Jeśli lek nie obniża ciśnienia tętniczego w wystarczającym stopniu, lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnie 80 mg raz na dobę. Ważne jest, aby pamiętać, że maksymalne działanie obniżające ciśnienie krwi osiągane jest po upływie czterech do ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia – dlatego trzeba być cierpliwym i kontynuować leczenie zgodnie z zaleceniami lekarza.

Dawkowanie w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym

W tym przypadku zalecana dawka to 80 mg raz na dobę. Należy wiedzieć, że mniejsze dawki mogą nie być wystarczająco skuteczne w zmniejszaniu ryzyka wystąpienia chorób serca i naczyń krwionośnych. Rozpoczynając terapię w tym celu, lekarz będzie szczególnie uważnie monitorował ciśnienie krwi i w razie potrzeby dostosuje dawki innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Sposób przyjmowania

Tabletki należy przyjmować doustnie raz na dobę, popijając płynem. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków – zarówno na czczo, jak i po jedzeniu. Najlepiej przyjmować tabletkę o tej samej porze każdego dnia, co pomoże w regularnym stosowaniu leku.

Specjalne grupy pacjentów

Osoby z problemami z nerkami: U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub poddawanych dializie zaleca się rozpoczęcie leczenia od mniejszej dawki 20 mg. Osoby z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie wymagają dostosowania dawkowania.

Osoby z problemami z wątrobą: U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg raz na dobę. Lek jest całkowicie przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Osoby starsze: U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowywania dawki leku.

Istnieją sytuacje, w których stosowanie tego leku jest całkowicie zabronione:

• Jeśli pacjent jest uczulony na telmisartan lub którykolwiek inny składnik tego leku.
• W drugim i trzecim trymestrze ciąży – lek może poważnie zaszkodzić rozwijającemu się dziecku.
• Jeśli występują zaburzenia w odpływie żółci.
• W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby.
• U pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek nie można jednocześnie stosować leku Zanacodar z produktami zawierającymi aliskiren – inną substancję obniżającą ciśnienie krwi.

Ciąża i planowanie ciąży

Kobiety, które planują ciążę, powinny poinformować o tym lekarza przed rozpoczęciem leczenia. Lekarz przepisze wówczas inny, bezpieczniejszy lek przeciwnadciśnieniowy. Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas stosowania leku Zanacodar, należy natychmiast przerwać jego przyjmowanie i skontaktować się z lekarzem w celu zmiany leczenia.

Problemy z wątrobą

Osoby z problemami z wątrobą powinny stosować lek z dużą ostrożnością. Telmisartan jest wydalany głównie przez wątrobę, dlatego u osób z zaburzeniami jej funkcji może się gromadzić w organizmie.

Zmniejszona objętość płynów w organizmie

U osób odwodnionych, stosujących duże dawki leków moczopędnych, ograniczających spożycie soli lub cierpiących na biegunkę czy wymioty może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, szczególnie po pierwszej dawce leku. Przed rozpoczęciem stosowania leku Zanacodar należy wyrównać niedobory płynów i soli w organizmie.

Pacjenci z cukrzycą

U osób z cukrzycą stosujących insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe podczas leczenia telmisartanem może wystąpić zbyt niskie stężenie cukru we krwi (hipoglikemia). Dlatego należy regularnie kontrolować poziom glukozy, a lekarz może potrzebować dostosować dawki leków przeciwcukrzycowych.

Zwiększone stężenie potasu we krwi

Lek Zanacodar może powodować zwiększenie stężenia potasu we krwi, co jest szczególnie istotne u osób starszych, z problemami z nerkami, z cukrzycą oraz u tych, którzy przyjmują inne leki mogące podnosić poziom potasu. Zbyt wysokie stężenie potasu może być niebezpieczne dla życia, dlatego lekarz może zlecić regularne badania kontrolne poziomu potasu w krwi.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami wpływającymi na ciśnienie

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Zanacodar z innymi lekami działającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (takimi jak inhibitory ACE czy aliskiren), ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia niebezpiecznych działań niepożądanych, takich jak zbyt niskie ciśnienie krwi, zbyt wysokie stężenie potasu czy pogorszenie funkcji nerek.

Digoksyna

Jednoczesne stosowanie z digoksyną (lekiem stosowanym w chorobach serca) może zwiększyć stężenie digoksyny we krwi. Podczas rozpoczynania, zmiany dawki lub kończenia leczenia telmisartanem należy regularnie kontrolować poziom digoksyny.

Leki moczopędne oszczędzające potas i suplementy potasu

Jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (takimi jak spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) lub suplementami potasu może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu we krwi. Jeśli takie połączenie jest konieczne, należy często kontrolować poziom potasu.

Lit

Jednoczesne stosowanie z litem może prowadzić do zwiększenia jego stężenia we krwi i wystąpienia objawów zatrucia. Jeśli takie połączenie jest konieczne, należy uważnie monitorować stężenie litu we krwi.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne

Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (takie jak ibuprofen, naproksen czy leki stosowane w leczeniu artretyzmu) mogą zmniejszać działanie obniżające ciśnienie krwi leku Zanacodar. U niektórych osób, szczególnie starszych lub z problemami z nerkami, takie połączenie może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek. Osoby stosujące takie połączenie powinny być odpowiednio nawodnione, a lekarz może zlecić okresowe badania kontrolne funkcji nerek.

Leki moczopędne

Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych (takich jak furosemid czy hydrochlorotiazyd) może zwiększyć ryzyko wystąpienia zbyt niskiego ciśnienia krwi po podaniu pierwszej dawki telmisartanu.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami obniżającymi ciśnienie krwi może nasilić działanie hipotensyjne. Alkohol, leki nasenne, opioidowe leki przeciwbólowe i leki przeciwdepresyjne mogą również potęgować obniżenie ciśnienia krwi.

Ciąża

Nie zaleca się stosowania leku Zanacodar w pierwszym trymestrze ciąży. Stosowanie tego leku jest całkowicie zabronione w drugim i trzecim trymestrze ciąży, ponieważ może poważnie zaszkodzić rozwijającemu się dziecku. Narażenie na działanie leku w drugim i trzecim trymestrze ciąży może powodować poważne problemy u płodu, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie (zbyt mała ilość płynu owodniowego), opóźnienie kostnienia czaszki oraz problemy u noworodka, takie jak niewydolność nerek, zbyt niskie ciśnienie krwi i zbyt wysokie stężenie potasu.

Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas stosowania leku Zanacodar, należy natychmiast przerwać jego przyjmowanie i skontaktować się z lekarzem. Noworodki, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być ściśle obserwowane ze względu na możliwość wystąpienia zbyt niskiego ciśnienia krwi.

Karmienie piersią

Z powodu braku wystarczających informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku Zanacodar podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania przez kobiety karmiące. Lekarz może zaproponować inne, bezpieczniejsze opcje leczenia.

Płodność

W badaniach na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu telmisartanu na płodność u kobiet i mężczyzn.

Podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania maszyn należy zachować ostrożność, ponieważ w trakcie stosowania leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak Zanacodar, mogą czasami wystąpić zawroty głowy i senność. Jeśli pojawią się takie objawy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do momentu, gdy objawy ustąpią.

Jak każdy lek, Zanacodar może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Większość działań niepożądanych jest łagodna i przemijająca.

Działania niepożądane występujące niezbyt często (u 1 do 10 osób na 1000)

• Zakażenia dróg moczowych, w tym zapalenie pęcherza moczowego.
• Zakażenia górnych dróg oddechowych, takie jak zapalenie gardła i zapalenie zatok.
• Niedokrwistość (zbyt mała liczba czerwonych krwinek).
• Zwiększone stężenie potasu we krwi.
• Depresja, bezsenność.
• Omdlenia.
• Zawroty głowy.
• Wolniejsza akcja serca (bradykardia).
• Zbyt niskie ciśnienie krwi, szczególnie przy zmianie pozycji z leżącej na stojącą.
• Duszność, kaszel.
• Ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty.
• Nadmierna potliwość, świąd, wysypka.
• Bóle mięśni, bóle pleców (np. rwa kulszowa), kurcze mięśni.
• Zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek.
• Ból w klatce piersiowej, osłabienie.
• Zwiększone stężenie kreatyniny we krwi (wskaźnik funkcji nerek).

Działania niepożądane występujące rzadko (u 1 do 10 osób na 10000)

• Posocznica (ciężka infekcja krwi), w tym przypadki zakończone zgonem.
• Zwiększona liczba eozynofili (rodzaj białych krwinek), zmniejszona liczba płytek krwi.
• Reakcja anafilaktyczna (ciężka reakcja alergiczna), nadwrażliwość.
• Zbyt niskie stężenie cukru we krwi u osób z cukrzycą.
• Stany lękowe.
• Senność.
• Zaburzenia widzenia.
• Szybsza akcja serca (tachykardia).
• Suchość w jamie ustnej, dyskomfort w jamie brzusznej, zaburzenia smaku.
• Nieprawidłowa czynność wątroby.
• Obrzęk naczynioruchowy (nagły obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła, który może utrudniać oddychanie lub przełykanie – wymaga natychmiastowej pomocy medycznej), egzema, pokrzywka, wysypki polekowe.
• Bóle stawów, bóle kończyn, bóle ścięgien.
• Objawy grypopodobne.
• Zmniejszone stężenie hemoglobiny, zwiększone stężenie kwasu moczowego, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zwiększone stężenie fosfokinazy kreatynowej we krwi.

Działania niepożądane występujące bardzo rzadko (u mniej niż 1 osoby na 10000)

• Śródmiąższowa choroba płuc (zapalenie tkanki płucnej).

Co zrobić w przypadku wystąpienia działań niepożądanych?

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepokojące lub nasilające się, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Dotyczy to również działań niepożądanych niewyszczególnionych w tym opisie. Zgłaszanie działań niepożądanych pomaga w gromadzeniu informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku Zanacodar najważniejszymi objawami są zbyt niskie ciśnienie krwi i przyspieszona akcja serca. Mogą również wystąpić spowolniona akcja serca, zawroty głowy, zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy oraz ostra niewydolność nerek.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub pojechać do najbliższego szpitala. Pacjent powinien być ściśle obserwowany. Leczenie polega głównie na łagodzeniu objawów i monitorowaniu funkcji życiowych. W zależności od czasu, jaki upłynął od przyjęcia leku, lekarz może zastosować środki przyspieszające wydalanie leku z organizmu, takie jak sprowokowanie wymiotów, płukanie żołądka lub podanie węgla aktywowanego. Ważne jest również regularne kontrolowanie stężenia elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia zbyt niskiego ciśnienia krwi pacjenta układa się na plecach i szybko uzupełnia płyny.

Telmisartan, substancja czynna leku Zanacodar, działa poprzez blokowanie działania angiotensyny II – substancji naturalnie występującej w organizmie, która powoduje zwężenie naczyń krwionośnych. Angiotensyna II działa poprzez łączenie się ze specjalnymi miejscami na powierzchni komórek zwanymi receptorami AT1. Telmisartan blokuje te receptory, dzięki czemu angiotensyna II nie może wywierać swojego działania.

Gdy receptory są zablokowane, naczynia krwionośne ulegają rozszerzeniu, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego krwi. Dodatkowo telmisartan zmniejsza stężenie aldosteronu – hormonu powodującego zatrzymywanie sodu i wody w organizmie.

Po przyjęciu pierwszej dawki działanie obniżające ciśnienie krwi pojawia się stopniowo w ciągu trzech godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia osiągane jest zwykle po upływie czterech do ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przez cały okres stosowania leku. Działanie leku utrzymuje się przez całą dobę, co pozwala na przyjmowanie go tylko raz dziennie.

Ważną zaletą telmisartanu jest to, że po nagłym przerwaniu leczenia ciśnienie tętnicze powraca stopniowo do wartości sprzed rozpoczęcia terapii, bez gwałtownego skoku ciśnienia.

Każda tabletka leku Zanacodar 80 mg zawiera 80 mg telmisartanu jako substancję czynną.

Pozostałe składniki to: powidon, meglumina, sodu wodorotlenek, mannitol, magnezu stearynian oraz krospowidon. Każda tabletka 80 mg zawiera 6,7 mg sodu, co odpowiada 0,3% maksymalnego zalecanego dziennego spożycia sodu dla osoby dorosłej wynoszącego 2 g. Produkt można uznać za praktycznie wolny od sodu.

Tabletki Zanacodar 80 mg to białe lub lekko żółtawe tabletki o podłużnym kształcie.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca. Brak szczególnych wymagań dotyczących przechowywania leku – można go przechowywać w temperaturze pokojowej.

Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko naturalne.

Lek Zanacodar jest dostępny w blistrach aluminiowych zawierających 14, 28, 30, 56, 84, 90 oraz 98 tabletek. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie – w aptece może być dostępna tylko część z wymienionych wielkości opakowań.

Zanacodar to lek na receptę stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym u odpowiednich grup pacjentów. Działa poprzez blokowanie działania angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, przyjmując go raz dziennie, niezależnie od posiłków. Przed rozpoczęciem stosowania należy dokładnie zapoznać się z informacjami dotyczącymi przeciwwskazań, ostrzeżeń i możliwych działań niepożądanych. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.