Micardis

Micardis to nowoczesny lek zawierający telmisartan – substancję należącą do grupy antagonistów receptora angiotensyny II, potocznie nazywanych sartanami. Preparat dostępny jest w postaci tabletek o mocy 80 mg, przeznaczonych do stosowania u osób dorosłych. Działa poprzez blokowanie działania angiotensyny II – substancji naturalnie występującej w organizmie, która powoduje zwężanie naczyń krwionośnych i podnoszenie ciśnienia tętniczego. Dzięki zablokowaniu jej działania, naczynia się rozkurczają, a ciśnienie krwi ulega obniżeniu.

Lek Micardis został opracowany z myślą o dwóch głównych zastosowaniach u dorosłych pacjentów:

• Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego. Określenie “samoistne” oznacza, że wysokie ciśnienie nie jest spowodowane przez inną chorobę. Nieleczone nadciśnienie może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zawał serca, udar, niewydolność nerek czy utrata wzroku. Dlatego regularna kontrola ciśnienia i odpowiednie leczenie są tak ważne.
• Zmniejszenie ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Preparat stosuje się u osób z grupy wysokiego ryzyka, czyli tych, które mają za sobą problemy z sercem lub naczyniami (takie jak choroba niedokrwienna serca, udar mózgu czy choroba tętnic obwodowych) oraz u chorych na cukrzycę typu 2 z powikłaniami narządowymi. W takich przypadkach Micardis pomaga zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych zdarzeń, takich jak zawał serca czy udar.

Angiotensyna II to substancja wytwarzana przez organizm, która ma bardzo ważną rolę w regulacji ciśnienia tętniczego. Powoduje ona skurcz naczyń krwionośnych oraz pobudza wydzielanie aldosteronu – hormonu odpowiedzialnego za zatrzymywanie wody i sodu w organizmie. Te mechanizmy prowadzą do wzrostu ciśnienia krwi.

Telmisartan zawarty w preparacie Micardis blokuje receptory angiotensyny II, dzięki czemu zapobiega przyłączaniu się tej substancji i hamuje jej działanie. W efekcie naczynia krwionośne się rozkurczają, a ciśnienie tętnicze spada. Co istotne, w odróżnieniu od innych leków stosowanych w nadciśnieniu (np. inhibitorów konwertazy angiotensyny), sartany nie powodują nasilenia kaszlu, co jest dużą zaletą dla pacjentów.

Obniżenie ciśnienia pojawia się stopniowo – zazwyczaj w ciągu 3 godzin po przyjęciu tabletki – i utrzymuje się przez ponad 24 godziny. Pełny efekt terapeutyczny rozwija się zwykle po 4-8 tygodniach regularnego stosowania leku.

Micardis należy przyjmować doustnie, raz na dobę, codziennie o tej samej porze. Tabletki należy połknąć w całości, popijając wodą. Można je przyjmować niezależnie od posiłków.

Ważna wskazówka: Ze względu na właściwości higroskopijne tabletek (łatwo wchłaniają wilgoć z powietrza), należy je wyjmować z blistra bezpośrednio przed zażyciem.

Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczym

W leczeniu nadciśnienia zazwyczaj stosowana dawka wynosi 40 mg raz na dobę. Jeśli ta dawka nie pozwala osiągnąć pożądanych wartości ciśnienia, lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnie 80 mg raz na dobę. Preparat można również łączyć z lekami moczopędnymi (np. hydrochlorotiazydem), które wzmacniają działanie obniżające ciśnienie.

Dawkowanie w prewencji chorób sercowo-naczyniowych

W celu zmniejszenia ryzyka zawału serca czy udaru, zalecana dawka to 80 mg raz na dobę. Na początku takiego leczenia należy często kontrolować ciśnienie tętnicze.

Szczególne grupy pacjentów

• Osoby starsze: Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u osób w podeszłym wieku.
• Zaburzenia czynności nerek: U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi problemami z nerkami dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest konieczne. U osób z ciężką niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się rozpoczęcie od dawki 20 mg. Lek nie jest usuwany przez dializę.
• Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg raz na dobę.
• Dzieci i młodzież: Bezpieczeństwo i skuteczność leku u osób poniżej 18 roku życia nie zostały ustalone.

Istnieją sytuacje, w których stosowanie preparatu Micardis jest przeciwwskazane:

• Uczulenie na telmisartan lub którykolwiek inny składnik preparatu.
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz zaburzenia odpływu żółci.
• Drugi i trzeci trymestr ciąży. Lek może działać toksycznie na płód i noworodka, powodując poważne powikłania, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie czy niedociśnienie u noworodka.
• Okres karmienia piersią.
• Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek.

Przed rozpoczęciem leczenia preparatem Micardis należy poinformować lekarza o wszystkich swoich chorobach oraz przyjmowanych lekach. Istnieją sytuacje wymagające szczególnej ostrożności:

Niedociśnienie tętnicze

Preparat może powodować objawowe niedociśnienie, szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki. Dotyczy to zwłaszcza osób odwodnionych, z niedoborem sodu lub przyjmujących duże dawki leków moczopędnych. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie.

Hiperkaliemia (zwiększone stężenie potasu)

Stosowanie preparatu może prowadzić do wzrostu poziomu potasu we krwi, co może być niebezpieczne. Do grupy szczególnego ryzyka należą:

• Osoby po 70. roku życia.
• Chorzy na cukrzycę.
• Osoby z zaburzeniami czynności nerek.
• Pacjenci przyjmujący równolegle leki zwiększające stężenie potasu (np. leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, heparynę).
• Osoby odwodnione lub z niewyrównaną niewydolnością serca.

U takich osób zaleca się regularne kontrolowanie stężenia potasu we krwi.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

Nie zaleca się łączenia preparatu Micardis z innymi lekami działającymi na ten sam układ (np. inhibitorami konwertazy angiotensyny czy aliskirenem), ponieważ zwiększa to ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek. Jeśli takie połączenie jest absolutnie konieczne, powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem specjalisty.

Choroby serca i naczyń

Należy zachować ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej, kardiomiopatią przerostową, zwężeniem tętnic nerkowych oraz niewydolnością serca. Nadmierne obniżenie ciśnienia u osób z chorobą niedokrwienną serca może prowadzić do zawału lub udaru.

Cukrzyca

U chorych na cukrzycę przyjmujących leki przeciwcukrzycowe może wystąpić hipoglikemia (obniżenie poziomu cukru we krwi). Zaleca się monitorowanie glikemii i ewentualne dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych.

Micardis może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, dlatego ważne jest, aby poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach, nawet tych dostępnych bez recepty:

• Lit: Telmisartan może zwiększać stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia. Konieczne jest monitorowanie stężenia litu.
• Leki moczopędne: Mogą nasilać działanie obniżające ciśnienie.
• Leki zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas: Zwiększają ryzyko hiperkaliemii.
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): Mogą osłabiać działanie obniżające ciśnienie i zwiększać ryzyko zaburzeń czynności nerek.
• Cyklosporyna, takrolimus: Zwiększają ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek.
• Digoksyna: Może wymagać monitorowania stężenia we krwi.
• Heparyna: Zwiększa ryzyko hiperkaliemii.

Jak każdy lek, Micardis może wywoływać działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 10 osób)

• Zakażenia dróg moczowych i górnych dróg oddechowych (zapalenie gardła, zatok).
• Niedokrwistość, hiperkaliemia (zwiększone stężenie potasu).
• Bezsenność, depresja.
• Omdlenie, zawroty głowy.
• Bradykardia (wolne bicie serca), niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne (spadek ciśnienia przy zmianie pozycji).
• Duszność, kaszel.
• Ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty.
• Świąd, nadmierne pocenie się, wysypka.
• Ból pleców, kurcze mięśni, ból mięśni.
• Zaburzenia czynności nerek.
• Ból w klatce piersiowej, osłabienie.
• Zwiększone stężenie kreatyniny w osoczu.

Rzadkie działania niepożądane

• Posocznica, eozynofilia, małopłytkowość.
• Reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość.
• Hipoglikemia (u pacjentów z cukrzycą), hiponatremia (obniżone stężenie sodu).
• Niepokój, senność, zaburzenia widzenia.
• Tachykardia (szybkie bicie serca).
• Suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia smaku.
• Nieprawidłowa czynność wątroby.
• Obrzęk naczynioruchowy, wyprysk, rumień, pokrzywka, toksyczne uszkodzenie skóry.
• Ból stawów, ból kończyn, ból ścięgien.
• Objawy grypopodobne.

Bardzo rzadkie działania niepożądane

• Śródmiąższowa choroba płuc.
• Obrzęk naczynioruchowy jelit (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka).

Jeśli wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy lub objawy nieopisane w ulotce, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Stosowanie w pierwszym trymestrze ciąży nie jest zalecane. Istnieje ryzyko działania szkodliwego na płód. W drugim i trzecim trymestrze ciąży lek jest przeciwwskazany, ponieważ może działać toksycznie na rozwój płodu, powodując poważne problemy, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki, a u noworodka – niewydolność nerek, niedociśnienie i hiperkaliemię.

Jeśli kobieta zajdzie w ciążę podczas stosowania preparatu, powinna natychmiast poinformować o tym lekarza. Noworodki, których matki przyjmowały lek w czasie ciąży, wymagają dokładnej obserwacji.

Nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią. Jeśli karmienie piersią jest konieczne, lekarz powinien rozważyć zastosowanie innego leku o lepiej poznanym profilu bezpieczeństwa, szczególnie u noworodków i dzieci urodzonych przedwcześnie.

Podczas leczenia preparatem Micardis mogą wystąpić omdlenia lub zawroty głowy, szczególnie na początku terapii. W takich sytuacjach należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn. Jeśli odczuwasz takie objawy, nie prowadź samochodu ani nie obsługuj urządzeń wymagających pełnej koncentracji.

Przyjęcie zbyt dużej dawki leku może prowadzić do niedociśnienia, tachykardii (szybkiego bicia serca) lub bradykardii (wolnego bicia serca). W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Leczenie jest objawowe i podtrzymujące. W przypadku niedawnego przyjęcia dużej dawki, można wywołać wymioty lub przeprowadzić płukanie żołądka. Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę.

Preparat należy przechowywać w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Ze względu na właściwości higroskopijne tabletek (łatwo pochłaniają wilgoć), należy je wyjmować z blistra bezpośrednio przed zażyciem. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Substancja czynna: Każda tabletka zawiera 80 mg telmisartanu.

Substancje pomocnicze: powidon (K25), meglumina, wodorotlenek sodu, sorbitol (E420), stearynian magnezu.

Ważna informacja: Ze względu na zawartość sorbitolu, leku nie należy stosować u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy. Jedna tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza, że preparat jest uważany za „wolny od sodu”.

Boehringer Ingelheim International