Fluormex

Fluormex to specjalistyczny płyn stomatologiczny przeznaczony do kontaktowej fluoryzacji zębów. Jest to żółta, oleista ciecz o stężeniu 1%, która zawiera aminofluorki – substancje aktywnie chroniące zęby przed próchnicą. W każdym gramie płynu znajduje się 10 mg czynnego fluoru (10 000 ppm), co czyni go produktem o wysokim stężeniu, przeznaczonym do kontrolowanego stosowania pod nadzorem lekarza stomatologa.

Fluormex jest produktem leczniczym wykorzystywanym w różnych sytuacjach związanych ze zdrowiem zębów. Jego zastosowanie obejmuje:

• Zapobieganie próchnicy – szczególnie u osób z wysokim ryzykiem jej wystąpienia.
• Niedorozwój twardych tkanek zębów – w przypadkach, gdy szkliwo lub zębina nie rozwinęły się prawidłowo.
• Nadwrażliwość szyjek zębowych – gdy zęby reagują bólem na zimno, ciepło lub dotyk.
• Odwapnienia szkliwa – gdy powierzchnia zębów traci minerały i staje się bardziej podatna na uszkodzenia.
• Ochrona zębów przy aparatach ortodontycznych – na powierzchniach narażonych na tarcie przez klamry, szyny, protezy częściowe lub aparaty ortodontyczne.
• Po korekcie zgryzu urazowego – jako wsparcie w procesie leczenia.

Produkt może być stosowany przez dzieci powyżej 5 roku życia oraz dorosłych.

Fluormex jest produktem do kontrolowanego stosowania, który powinien być używany ściśle według wskazań lekarza stomatologa. Zaleca się jedną serię zabiegów w roku.

Czym jest seria zabiegów?

Seria zabiegów to stosowanie płynu od 5 do 10 razy, z przerwami co dwa tygodnie. Oznacza to jedno szczotkowanie co 2 tygodnie przez okres od 10 do 20 tygodni.

Metoda szczotkowania (dla pacjentów)

Na szczoteczkę do zębów należy nałożyć od 6 do 9 kropli płynu i szczotkować zęby przez 3 minuty. Bardzo ważne: czyszczenie zębów przed zabiegiem jest korzystne, ale nie jest konieczne, ponieważ płyn Fluormex dobrze przylega do powierzchni zębów.

Metoda wcierania (w gabinecie stomatologicznym)

Lekarz stomatolog nakłada od 0,5 do 1 ml płynu na wacik, a następnie bardzo starannie i powoli wciera go w osuszone powierzchnie zębów. Jest to szczególnie ważne, aby produkt mógł przeniknąć w zagłębienia i szczeliny. Przed rozpoczęciem takiego zabiegu konieczne jest dokładne usunięcie kamienia nazębnego.

Co robić po zabiegu?

Po zakończeniu szczotkowania lub wcierania należy wypluć ślinę. Nie wolno płukać jamy ustnej ani jeść przez co najmniej pół godziny po zabiegu – to pozwala substancjom czynnym działać na zęby.

Specjalne zasady dla dzieci

Dzieci w wieku od 5 do 9 lat muszą być nadzorowane przez dorosłych podczas stosowania Fluormexu. Dzieci nie mogą połykać płynu podczas szczotkowania.

Istnieją sytuacje, w których nie należy używać tego produktu:

• Uczulenie – jeśli jesteś uczulony na aminofluorki lub inne składniki produktu.
• Wiek dziecka – u dzieci poniżej 5 roku życia produkt jest przeciwwskazany.
• Inne preparaty z fluorem – nie należy stosować Fluormexu jednocześnie z innymi preparatami o wysokim stężeniu fluorków.
• Wysokie stężenie fluoru w wodzie – w rejonach, gdzie woda pitna zawiera więcej niż 0,7 mg fluoru na litr.
• Zbyt częste stosowanie – nie wolno używać częściej niż raz na dwa tygodnie i nie więcej niż 10 razy w roku.
• Brak ryzyka próchnicy – produkt nie jest zalecany u osób bez próchnicy lub o małym ryzyku jej wystąpienia.

Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci w wieku do 9 lat. Dzieci te muszą być zawsze nadzorowane przez dorosłych podczas stosowania produktu i nie mogą połykać płynu podczas szczotkowania.

Ryzyko fluorozy

Połykanie przez dłuższy czas nawet niewielkich ilości substancji zawierających związki fluoru może spowodować objawy przewlekłego zatrucia w postaci szkliwa plamkowego, czyli fluorozy zębów. To stan, w którym na zębach pojawiają się białe lub brązowe plamki będące efektem nadmiernego spożycia fluoru w okresie rozwoju zębów.

Fluormex może wykazywać pozytywną interakcję z innymi preparatami fluorkowymi stosowanymi miejscowo, jednak nie poleca się jednoczesnego stosowania Fluormexu z innym stężonym preparatem fluorkowym.

Codzienne produkty z fluorem

Pasty do zębów (zawartość fluoru do 1500 ppm) oraz płukanki (zawartość fluoru do 250 ppm) przeznaczone do codziennego stosowania mogą być używane razem z płynem Fluormex, ale tylko zgodnie z zaleceniem lub pod nadzorem lekarza stomatologa.

Fluormex nie był badany pod względem bezpieczeństwa stosowania przez kobiety w ciąży. Badania naukowe pokazują, że fluor może przenikać przez łożysko, choć w ograniczonym stopniu. Łożysko pełni funkcję regulującą i magazynującą, jednak nie wszystkie badania potwierdzają, że działa jak skuteczny filtr dla jonów fluorkowych.

Zwiększona podaż fluorków wpływa na podwyższone stężenie fluoru we krwi matki, łożysku i kościach płodu. Badania wykazały, że stężenia fluorków w moczu matek są wyższe niż w moczu noworodków, co wynika z większego zapotrzebowania noworodków na fluorki do budowy kości i zębów.

Brak jednoznacznych dowodów, że profilaktyka fluorkowa stosowana podczas ciąży wpływa na zmniejszenie ryzyka próchnicy w zębach mlecznych. Z powodu braku udokumentowanych badań dotyczących bezpiecznego stosowania płynu Fluormex podczas ciąży i karmienia piersią, produktu leczniczego nie należy stosować u kobiet w ciąży i u kobiet karmiących.

Działania niepożądane mogą wystąpić głównie po przedawkowaniu produktu. Dlatego tak ważne jest stosowanie się do zaleceń lekarza i nieprzekraczanie zalecanych dawek.

Dopuszczalna dzienna dawka fluoru dla człowieka wynosi od 3 do 4 mg na dzień (łącznie z fluorem zawartym w wodzie pitnej, napojach i produktach żywnościowych).

Ostre zatrucie

W sytuacji przypadkowego jednorazowego połknięcia znacznych ilości produktu fluorkowego może dojść do ostrego zatrucia. Objawy zależą od wielkości dawki, pH substancji, pH treści żołądkowej, wieku pacjenta oraz stopnia wchłaniania. Mogą to być:

• Nudności i wymioty.
• Bóle brzucha i biegunka.
• Ślinotok i łzawienie.
• Osłabienie i bóle głowy.
• Sinica (zasinienie skóry) i duszność.
• Tężyczka i skurcze mięśniowe w kończynach związane z obniżonym poziomem wapnia we krwi.
• Spadek ciśnienia i zaburzenia rytmu serca.
• Kwasica oddechowa i metaboliczna.
• W najcięższych przypadkach – porażenie oddychania i zatrzymanie akcji serca.

Dawka śmiertelna wynosi dla dorosłego człowieka od 32 do 64 mg fluoru na kilogram masy ciała, dla dzieci jest to 15 mg na kilogram masy ciała.

Przewlekłe zatrucie

Połykanie przez dłuższy czas nawet niewielkich ilości substancji zawierających fluor może spowodować objawy przewlekłego zatrucia w postaci szkliwa plamkowego (fluorozy zębów).

Mechanizm działania aminofluorków zawartych w Fluormexie jest wielokierunkowy i kompleksowy:

Działanie przeciwbakteryjne

Dzięki właściwościom grupy aminowej, która obniża napięcie powierzchni zęba, aminofluorki ograniczają przywieranie i namnażanie się bakterii na tkankach zęba oraz zapobiegają tworzeniu się płytki nazębnej.

Zmniejszenie nadwrażliwości

Aminofluorki blokują kanaliki zębinowe (małe rurkowate struktury w zębinie) przez tworzenie ziarnistości fluorku wapnia. Przyczynia się to do zmniejszenia nadwrażliwości zęba poprzez ograniczenie działania negatywnych bodźców termicznych (zimno, ciepło), chemicznych i biologicznych na miazgę – wewnętrzną, żywą część zęba.

Tworzenie fluoroapatytów

Fluor zawarty w aminofluorkach łączy się z hydroksyapatytami szkliwa zębów, tworząc fluoroapatyty. Są to związki, które działają ochronnie na szkliwo i zębinę. Ich kryształy mają lepsze właściwości niż naturalne hydroksyapatyty i są znacznie mniej rozpuszczalne w kwasach – a to właśnie kwasy produkowane przez bakterie powodują próchnicę.

Remineralizacja szkliwa

Po zabiegu fluoryzacji na powierzchni zęba pozostaje przez jakiś czas warstwa aminofluorków, która uwalnia jony fluorkowe. Te jony, wraz z fluorkami zawartymi w ślinie, stymulują proces remineralizacji szkliwa – wbudowują się do siatki krystalicznej szkliwa zęba, tworząc bardziej stabilne fluoroapatyty. W ten sposób drobne uszkodzenia szkliwa mogą ulec naprawie.

Hamowanie płytki bakteryjnej

Warstwa jonów fluorkowych na powierzchni zęba wpływa istotnie hamująco na tworzenie płytki bakteryjnej, co dodatkowo chroni zęby przed próchnicą.

Przy stosowanej postaci leku działanie aminofluorków ogranicza się do powierzchni zębów. Wchłanianie fluoru przez śluzówkę jamy ustnej jest bardzo ograniczone i stanowi mniej niż 1% dziennego wchłaniania.

W ciągu 24 godzin od przyjęcia fluor jest wydalany z organizmu w następujący sposób:

• 50% zostaje wydalone z moczem.
• 15-25% z kałem i potem.
• Pozostała ilość jest wiązana w tkankach twardych (kościach i zębach).

Ciekawostką jest to, że stężenie fluoru w zębinie wzrasta z wiekiem i jest wyższe w pobliżu miazgi (wewnętrznej części zęba) niż w miejscu połączenia szkliwa z zębiną.

Produkt należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w szczelnie zamkniętej butelce. Bardzo ważne: przechowuj Fluormex w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Okres ważności produktu wynosi 3 lata.

Substancją czynną produktu są aminofluorki. Jeden gram płynu zawiera 133 mg aminofluorków, co odpowiada 10 mg czynnego fluoru (10 000 ppm).

Substancje pomocnicze to:

• Glicerol.
• Woda oczyszczona.
• Substancja poprawiająca smak i zapach (aromat miętowy).

Fluormex nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.