Davercin

Davercin to lek przeciwbakteryjny zawierający cykliczny węglan erytromycyny – substancję czynną należącą do grupy antybiotyków makrolidowych. Jedna tabletka powlekana dostarcza 250 mg tej substancji. Davercin jest lekiem dostępnym wyłącznie na receptę, przeznaczonym do leczenia różnego rodzaju zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci.

Davercin występuje w postaci białych lub prawie białych tabletek powlekanych, okrągłych i obustronnie wypukłych. Substancją czynną jest cykliczny węglan erytromycyny – zmodyfikowana forma erytromycyny A, która charakteryzuje się lepszymi właściwościami niż zwykła erytromycyna. Modyfikacja chemiczna sprawia, że lek działa silniej przeciwbakteryjnie, jest bardziej odporny na kwasowe środowisko żołądka, lepiej wchłania się z przewodu pokarmowego i ma mniejszą toksyczność. Dodatkowo wolniej jest wydalany z organizmu, co pozwala na rzadsze przyjmowanie dawek.

Davercin jest przeznaczony do leczenia zakażeń wywołanych bakteriami wrażliwymi na erytromycynę. Lek stosuje się w następujących przypadkach:

• Zakażenia górnych dróg oddechowych – zapalenie gardła, zapalenie zatok.
• Zakażenia dolnych dróg oddechowych – ostre zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie płuc.
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich – ropnie, czyraki, róża.
• Zakażenia przewodu pokarmowego – wywołane przez bakterie z rodzaju Campylobacter.
• Zakażenia w stomatologii – zapalenia dziąseł, angina Vincenta.
• Inne zakażenia – płonica.

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych, ponieważ bakterie mogą wykazywać oporność na antybiotyki. Davercin należy stosować głównie wtedy, gdy antybiotyki z grupy beta-laktamów są nieskuteczne lub ich stosowanie jest niemożliwe, na przykład u osób uczulonych na penicylinę.

Dawkowanie leku zależy od ciężkości zakażenia, rodzaju bakterii wywołującej chorobę, stanu zdrowia pacjenta, jego wieku i masy ciała.

Dorośli

Zazwyczaj leczenie rozpoczyna się od dawki początkowej 750 mg. Następnie przyjmuje się 500 mg co 12 godzin. W przypadku ciężkich zakażeń dawka może zostać zwiększona do 2 gramów na dobę, czyli 1 gram dwa razy dziennie co 12 godzin.

Dzieci

U dzieci dawka początkowa wynosi zwykle 30 mg na kilogram masy ciała. Następnie podaje się 15 mg na kilogram masy ciała co 12 godzin. Davercin w postaci tabletek można podawać dzieciom, które są w stanie połknąć tabletkę – zazwyczaj od 6. roku życia. Dla młodszych dzieci dostępny jest Davercin w formie granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej.

Czas leczenia

Długość terapii uzależniona jest od rodzaju i ciężkości zakażenia. Ważne jest, aby kontynuować przyjmowanie leku jeszcze przez 2 do 3 dni po ustąpieniu objawów choroby, aby upewnić się, że zakażenie zostało całkowicie wyleczone.

Sposób przyjmowania

Tabletki Davercin należy połykać w całości, popijając dużą ilością wody. Najlepiej przyjmować je na czczo – przynajmniej godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku. Jedzenie w żołądku może opóźnić wchłanianie leku.

Istnieją sytuacje, w których stosowanie Davercinu jest całkowicie przeciwwskazane:

• Uczulenie na cykliczny węglan erytromycyny, inne antybiotyki makrolidowe lub którykolwiek składnik leku.
• Ciężka niewydolność wątroby.
• Jednoczesne przyjmowanie niektórych leków – lowastatyny, symwastatyny, astemizolu, terfenadyny, cisaprydu, pimozydu, domperidonu, pochodnych ergotaminy lub dihydroergotaminy, lomitapidu.
• Wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG (wrodzone lub nabyte).
• Częstoskurcz komorowy, w tym zaburzenia rytmu typu torsades de pointes.
• Zaburzenia gospodarki elektrolitowej – hipokaliemia (niski poziom potasu) lub hipomagnezemia (niski poziom magnezu), ponieważ zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca.

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący alergii na erytromycynę, inne makrolidy i inne alergeny. Mogą wystąpić ciężkie reakcje alergiczne, w tym ostra uogólniona osutka krostkowa. W razie pojawienia się objawów alergii należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Oporność bakterii

Stosowanie erytromycyny należy ograniczyć do sytuacji, gdy jest to naprawdę konieczne, ponieważ bakterie łatwo nabywają oporność na ten antybiotyk. W zakażeniach dróg oddechowych oraz skóry leczeniem pierwszego wyboru są antybiotyki beta-laktamowe.

Zaburzenia czynności wątroby i nerek

Davercin należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub przyjmujących jednocześnie leki potencjalnie szkodliwe dla wątroby. Podczas długotrwałego leczenia wskazane jest wykonywanie testów czynności wątroby. U osób z ciężką niewydolnością nerek konieczne może być dostosowanie dawki leku.

Biegunka i zapalenie jelita grubego

Jeśli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi ciężka, uporczywa biegunka, należy skontaktować się z lekarzem. Może to być objaw rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego – poważnego stanu wymagającego natychmiastowego leczenia. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie Davercinu.

Nadkażenia

Długotrwałe stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego rozwoju bakterii lub grzybów niewrażliwych na lek. Jeśli pojawią się nowe zakażenia grzybicze lub bakteryjne, należy przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednią terapię.

Miastenia

U pacjentów z miastenią (chorobą nerwowo-mięśniową) erytromycyna może nasilić objawy choroby.

Zaburzenia rytmu serca

Erytromycyna może wpływać na pracę serca, powodując wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, co zwiększa ryzyko wystąpienia groźnych zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z chorobą wieńcową, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia lub bradykardią (wolnym biciem serca). Pacjenci w starszym wieku mogą być bardziej podatni na tego typu działania niepożądane.

Davercin może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, co może prowadzić do zwiększenia ich stężenia we krwi lub nasilenia działań niepożądanych. Zawsze informuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym tych dostępnych bez recepty.

Ważne interakcje

• Teofilina – erytromycyna zwiększa jej stężenie we krwi, co może prowadzić do zatrucia. Konieczne jest monitorowanie stężenia teofiliny.
• Digoksyna – erytromycyna zwiększa jej stężenie w surowicy.
• Cyklosporyna – erytromycyna zwiększa jej stężenie i może nasilić szkodliwe działanie na nerki.
• Fenytoina, alfentanyl, benzodiazepiny – erytromycyna może nasilać ich toksyczność.
• Doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna, acenokumarol, rywaroksaban) – erytromycyna może nasilić ich działanie, zwiększając ryzyko krwawienia. Konieczne jest regularne kontrolowanie czasu protrombinowego.
• Ergotamina i dihydroergotamina – jednoczesne stosowanie może spowodować skurcz naczyń obwodowych i zaburzenia czucia.
• Hydroksychlorochina i chlorochina – zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca.
• Doustne środki antykoncepcyjne – erytromycyna może zmniejszyć ich skuteczność i zwiększyć ryzyko szkodliwego działania na wątrobę.
• Kortykosteroidy – jednoczesne stosowanie może nasilić ogólnoustrojowe działanie kortykosteroidów.

Erytromycyna przenika przez łożysko, ale stężenia osiągane w osoczu płodu są zwykle małe. Dostępne badania dotyczące stosowania makrolidów, w tym erytromycyny, w ciąży dają niejednoznaczne wyniki. W niektórych badaniach obserwowano przypadki wad sercowo-naczyniowych u dzieci, których matki przyjmowały erytromycynę we wczesnym okresie ciąży. Ponadto stosowanie makrolidów w okresie 10 tygodni od porodu może zwiększać ryzyko przerostowego zwężenia odźwiernika u niemowląt.

Erytromycynę można podawać kobietom w ciąży oraz karmiącym piersią tylko wtedy, gdy jest to zdecydowanie konieczne i potencjalne korzyści przewyższają ryzyko.

Jak każdy lek, Davercin może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najczęstsze działania niepożądane

• Zaburzenia żołądkowo-jelitowe – bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka (najczęściej po dużych dawkach).

Rzadkie działania niepożądane

• Reakcje alergiczne – pokrzywka, wysypki skórne, anafilaksja, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa.
• Zaburzenia wątroby – przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, cholestatyczne zapalenie wątroby, niewydolność wątroby.

Bardzo rzadkie działania niepożądane

• Zaburzenia krwi – agranulocytoza (zmniejszenie liczby białych krwinek).
• Zaburzenia nerek – śródmiąższowe zapalenie nerek.
• Zaburzenia trzustki – zapalenie trzustki.
• Zaburzenia jelit – rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego.
• Zaburzenia neurologiczne – zawroty głowy, stany splątania, omamy, koszmary nocne.

Działania niepożądane o nieznanej częstości

• Zaburzenia słuchu – szumy uszne, głuchota (zwłaszcza po dużych dawkach lub u osób z niewydolnością wątroby i nerek). Zwykle ustępują po odstawieniu leku.
• Zaburzenia rytmu serca – częstoskurcz komorowy, zaburzenia typu torsades de pointes, kołatanie serca, zatrzymanie krążenia, migotanie komór.
• Nadkażenia – zakażenia bakteriami lub grzybami niewrażliwymi na lek.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Objawami przedawkowania Davercinu są głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe – ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka – oraz zaburzenia słuchu. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać do szpitala. Leczenie polega na przerwaniu stosowania leku, monitorowaniu podstawowych funkcji życiowych (oddech, tętno, ciśnienie krwi) i stosowaniu leczenia objawowego. Erytromycyna nie jest usuwana z organizmu podczas hemodializy ani dializy otrzewnowej.

Cykliczny węglan erytromycyny należy do grupy antybiotyków makrolidowych. Działa bakteriostatycznie, czyli hamuje wzrost i namnażanie się bakterii. Mechanizm działania polega na blokowaniu syntezy białek w komórkach bakteryjnych. Lek wiąże się z podjednostką 50S rybosomu bakteryjnego i uniemożliwia wydłużanie łańcucha polipeptydowego, co w konsekwencji prowadzi do zatrzymania produkcji białek niezbędnych do życia bakterii.

Bakterie wrażliwe na Davercin

Lek działa na wiele bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym:

• Bakterie Gram-dodatnie – Corynebacterium diphtheriae, Corynebacterium minutissimum, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.
• Bakterie Gram-ujemne – Bordetella pertussis, Legionella pneumophila, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Moraxella catarrhalis, Campylobacter spp., Mycoplasma pneumoniae, Ureaplasma urealyticum, Treponema pallidum, Chlamydia spp., Clostridium spp.

Davercin działa również na Helicobacter pylori. Nie jest jednak skuteczny przeciwko grzybom, wirusom ani drożdżakom. Ze względu na zmienną wrażliwość bakterii Haemophilus influenzae, antybiotyku nie należy stosować w leczeniu zakażeń dróg oddechowych wywołanych przez te bakterie.

Cykliczny węglan erytromycyny jest bardziej odporny na działanie kwasu żołądkowego niż zwykła erytromycyna, co przekłada się na lepsze wchłanianie z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie leku we krwi występuje około 3 godziny po przyjęciu dawki i wynosi od 0,58 do 1,93 mikrograma na mililitr. Okres półtrwania leku wynosi około 9,5 godziny, co oznacza, że działa on dłużej i można go przyjmować rzadziej.

Lek dobrze przenika do większości tkanek i narządów, osiągając stężenia terapeutyczne w uchu środkowym, migdałkach podniebiennych, płynach jamy opłucnowej i otrzewnowej, a także w tkance płucnej i wydzielinie oskrzelowej. Przenika również do wnętrza komórek, przez łożysko i do mleka matki. Nie przenika natomiast do płynu mózgowo-rdzeniowego ani płynu stawowego.

Davercin jest wydalany głównie z żółcią i kałem w postaci niezmienionej. Tylko około 2,5 procent leku jest wydalane z moczem.

Davercin należy przechowywać w temperaturze poniżej 25 stopni Celsjusza, w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed wilgocią. Lek należy trzymać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. W razie wątpliwości, jak pozbyć się niepotrzebnych leków, należy zwrócić się do farmaceuty. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko naturalne.