Benfogamma Forte

Benfogamma Forte to lek zawierający benfotiaminę – specjalną postać witaminy B1, która charakteryzuje się lepszym wchłanianiem niż zwykła tiamina. Każda tabletka zawiera 300 mg benfotiaminy, która po dostaniu się do organizmu przekształca się w aktywną formę witaminy B1. Dzięki temu organizm może skutecznie uzupełnić niedobory tej ważnej witaminy i przywrócić prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego oraz serca.

Witamina B1 pełni kluczową rolę w funkcjonowaniu naszego organizmu. Jest niezbędna do prawidłowej przemiany węglowodanów – to znaczy pomaga przekształcać cukry z pożywienia w energię potrzebną komórkom. Szczególnie ważna jest dla układu nerwowego, ponieważ komórki nerwowe czerpią energię głównie z glukozy. Bez odpowiedniej ilości witaminy B1 mogą gromadzić się toksyczne produkty przemiany materii, które szkodzą nerwom, mięśniom i sercu.

Niedobór witaminy B1 może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak zapalenie wielonerwowe (uszkodzenie wielu nerwów obwodowych), porażenie nerwów, a także zaburzenia pracy serca. W skrajnych przypadkach może rozwinąć się choroba zwana beri-beri, która objawia się zarówno problemami neurologicznymi (postać sucha), jak i sercowo-naczyniowymi (postać mokra).

Lek jest przepisywany w trzech głównych sytuacjach:

Leczenie potwierdzonego niedoboru witaminy B1

Gdy badania wykazały, że w organizmie brakuje witaminy B1, konieczne jest jej uzupełnienie. Benfogamma Forte skutecznie wyrównuje ten niedobór.

Zapobieganie skutkom niedoboru

U osób z grupy ryzyka, u których dieta nie wystarcza do pokrycia zapotrzebowania na witaminę B1, lek działa profilaktycznie – zapobiega rozwojowi poważnych powikłań.

Leczenie neuropatii i zaburzeń sercowo-naczyniowych

Gdy niedobór witaminy B1 spowodował już uszkodzenie nerwów obwodowych (neuropatię) lub problemy z sercem i naczyniami krwionośnymi, Benfogamma Forte pomaga w ich leczeniu.

Kto jest w grupie ryzyka niedoboru witaminy B1?

Niedobór witaminy B1 może wystąpić u osób z następującymi schorzeniami lub w określonych sytuacjach życiowych:

• Cukrzyca. Podwyższony poziom cukru we krwi zwiększa zapotrzebowanie na witaminę B1, co może prowadzić do jej niedoboru i rozwoju neuropatii cukrzycowej.
• Niedożywienie i niedobory diety. Osoby niedożywione, stosujące restrykcyjne diety odchudzające lub cierpiące na beri-beri są szczególnie narażone.
• Długotrwałe żywienie pozajelitowe. Gdy pacjent otrzymuje pokarm dożylnie przez dłuższy czas, może nie dostarczać wystarczającej ilości witaminy B1.
• Hemodializa. Osoby dializowane tracą witaminę B1 podczas zabiegów oczyszczania krwi.
• Zaburzenia wchłaniania. Choroby przewodu pokarmowego mogą uniemożliwiać prawidłowe przyswajanie witaminy B1 z pożywienia.
• Przewlekły alkoholizm. Alkohol zaburza wchłanianie i magazynowanie witaminy B1, prowadząc do kardiomiopatii alkoholowej, encefalopatii Wernickiego czy zespołu Korsakowa.
• Zwiększone zapotrzebowanie. Ciąża, karmienie piersią i intensywny wysiłek fizyczny zwiększają potrzeby organizmu na witaminę B1.

Dawkowanie leku zależy od celu leczenia i ustala je lekarz. Tabletki należy połykać w całości, popijając dużą ilością wody. Można je przyjmować o dowolnej porze dnia, niezależnie od posiłków. Tabletka ma linię podziału, dzięki czemu w razie potrzeby można ją podzielić na dwie równe części.

Typowe dawkowanie u dorosłych

• Leczenie potwierdzonego niedoboru witaminy B1: zazwyczaj 1 tabletka (300 mg) na dobę.
• Zapobieganie niedoborowi: zazwyczaj pół tabletki (150 mg) na dobę.
• Leczenie neuropatii i zaburzeń sercowo-naczyniowych: zazwyczaj pół tabletki (150 mg) na dobę jako dawka początkowa.

Czas trwania leczenia

Leczenie powinno trwać co najmniej 3 tygodnie. Po tym okresie lekarz ocenia odpowiedź na terapię i może zalecić kontynuację w dawce od pół do jednej tabletki dziennie (150-300 mg). Jeśli po kilku tygodniach nie widać poprawy, lekarz może zmienić schemat leczenia.

Dawkowanie w szczególnych grupach

Osoby starsze: nie jest konieczne dostosowywanie dawki u osób w podeszłym wieku – stosuje się standardowe dawkowanie.

Pacjenci z problemami z nerkami: mogą stosować normalne dawki bez konieczności redukcji.

Dzieci i młodzież poniżej 18 lat: nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u tej grupy wiekowej, dlatego lek nie jest zalecany.

Jedynym bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania Benfogamma Forte jest uczulenie na benfotiaminę lub którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku. Jeśli kiedykolwiek wystąpiła u Ciebie reakcja alergiczna po przyjęciu tego leku (np. wysypka, pokrzywka, świąd), nie wolno go stosować.

Benfogamma Forte jest lekiem uznawanym za wolny od sodu – jedna tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co jest istotne dla osób na diecie niskosodowej.

Jeśli po kilku tygodniach leczenia nie obserwujesz poprawy objawów lub stan się pogarsza, koniecznie skonsultuj się z lekarzem. Może być konieczna zmiana schematu leczenia lub dodatkowa diagnostyka.

Ciąża

W okresie ciąży zalecane dzienne spożycie witaminy B1 wynosi 1,4–1,6 mg. Benfogamma Forte zawiera znacznie więcej – 300 mg w jednej tabletce. Przekraczanie zalecanej dawki jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy u kobiety stwierdzono niedobór witaminy B1. Bezpieczeństwo stosowania wyższych dawek nie zostało w pełni udokumentowane, dlatego lek może być stosowany w ciąży wyłącznie na wyraźne zlecenie lekarza i tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne.

Karmienie piersią

Podobnie jak w ciąży, w okresie laktacji zalecane dzienne spożycie witaminy B1 wynosi 1,4–1,6 mg. Witamina B1 przenika do mleka matki, dlatego wyższe dawki można stosować tylko w przypadku potwierdzonego niedoboru. Benfogamma Forte powinien być stosowany podczas karmienia piersią wyłącznie na zlecenie lekarza i tylko w razie zdecydowanej konieczności.

Jeśli przyjmujesz 5-fluorouracyl (lek stosowany w chemioterapii nowotworów), powinieneś wiedzieć, że może on dezaktywować tiaminę. 5-fluorouracyl hamuje proces przekształcania tiaminy w jej aktywną formę – pirofosforan tiaminy. Jeśli stosujesz ten lek, poinformuj o tym lekarza przed rozpoczęciem suplementacji witaminy B1.

Benfogamma Forte nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn. Możesz bezpiecznie prowadzić samochód i wykonywać prace wymagające koncentracji podczas stosowania tego leku.

Jak każdy lek, Benfogamma Forte może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Ogólnie rzecz biorąc, lek jest bardzo dobrze tolerowany i większość pacjentów nie doświadcza żadnych nieprzyjemnych objawów.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób)

Reakcje alergiczne: pokrzywka, wysypka skórna, świąd. Jeśli zauważysz jakiekolwiek objawy alergii, natychmiast przerwij przyjmowanie leku i skontaktuj się z lekarzem.

Dolegliwości żołądkowo-jelitowe: nudności, ból brzucha, wzdęcia, biegunka, zaparcia. W badaniach klinicznych takie objawy występowały w pojedynczych przypadkach, a ich częstość nie różniła się od grupy otrzymującej placebo. Nie jest pewne, czy były one spowodowane przez benfotiaminę – mogą być zależne od przyjmowanej dawki.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek objawy niepożądane, poinformuj o tym lekarza lub farmaceutę. Dotyczy to również objawów niewymienionych w ulotce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (adres: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel. 22 49 21 301).

Witamina B1 ma bardzo szerokie spektrum bezpieczeństwa, co oznacza, że organizm dobrze toleruje nawet duże dawki. Przy zalecanym obecnie podawaniu doustnym nie odnotowano przypadków przedawkowania. Nadmiar witaminy B1 jest szybko wydalany przez nerki z moczem, co chroni organizm przed toksycznym działaniem.

Gdyby jednak doszło do przypadkowego przyjęcia bardzo dużej ilości tabletek, skontaktuj się z lekarzem lub zgłoś się do najbliższego szpitala.

Benfotiamina jest prolekiem – czyli substancją, która sama w sobie nie jest aktywna, ale w organizmie przekształca się w aktywną formę. Jest to lipofilowy (rozpuszczalny w tłuszczach) analog witaminy B1, co oznacza, że znacznie lepiej wchłania się z przewodu pokarmowego niż zwykła, rozpuszczalna w wodzie tiamina.

Proces wchłaniania

Po połknięciu tabletki benfotiamina przechodzi przez żołądek bez zmian – środowisko kwaśne jej nie niszczy. Właściwe wchłanianie zachodzi w dwunastnicy (początkowym odcinku jelita cienkiego). Tam specjalne enzymy – fosfatazy – przekształcają benfotiaminę w S-benzoilotiaminę, która dzięki rozpuszczalności w tłuszczach łatwo przenika przez błony komórkowe i dostaje się do krwi.

Następnie S-benzoilotiamina jest przekształcana w tiaminę (witaminę B1), a ta z kolei w organizmie przechodzi w pirofosforan tiaminy – biologicznie aktywną formę, która działa jako koenzym w wielu ważnych reakcjach metabolicznych.

Dlaczego benfotiamina jest lepsza od zwykłej tiaminy?

Zwykła tiamina wchłania się z jelit w ograniczonym stopniu – istnieje górna granica ilości, która może być przyswojoną jednorazowo. Benfotiamina nie ma tego ograniczenia – wchłania się proporcjonalnie do przyjętej dawki, co oznacza znacznie lepszą biodostępność. Badania wykazały, że po podaniu benfotiaminy poziom aktywnej witaminy B1 we krwi, czerwonych krwinkach, płynie mózgowo-rdzeniowym i moczu wzrasta znacznie bardziej niż po podaniu takiej samej dawki zwykłej tiaminy.

Rozmieszczenie w tkankach

Po wchłonięciu benfotiamina i powstała z niej tiamina rozmieszczają się nierównomiernie w organizmie. Największe stężenie osiągają w:

• Krwi – głównie w czerwonych krwinkach (75%), w mniejszym stopniu w białych krwinkach (15%) i osoczu (10%).
• Wątrobie i nerkach – gdzie zachodzą główne procesy metaboliczne.
• Mózgu, sercu i przeponie – czyli narządach szczególnie wrażliwych na niedobór witaminy B1.

Metabolizm i wydalanie

W organizmie tiamina przekształca się głównie w pirofosforan tiaminy, który jest aktywnym koenzymem. Nadmiar witaminy B1, który przekracza możliwości magazynowania i bieżące zapotrzebowanie, jest szybko usuwany przez nerki. Około połowy jest wydalane w postaci niezmienionej lub jako estry siarczanowe, a pozostała część jako produkty przemiany (kwas tiaminowy, pirymidyna i inne).

Proces wydalania zachodzi w trzech fazach. Początkowa faza jest bardzo krótka (około 9 minut), następna trwa około godziny, a końcowa – około 2 dni. Średni biologiczny okres półtrwania benfotiaminy wynosi około 4 godzin, co oznacza, że po tym czasie połowa substancji zostaje usunięta z organizmu.

Skuteczność benfotiaminy w leczeniu neuropatii została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo.

Neuropatia cukrzycowa

W badaniu Haupt i współpracowników pacjenci z neuropatią cukrzycową otrzymywali 400 mg benfotiaminy dziennie. Zaobserwowano statystycznie istotną poprawę objawów w porównaniu z grupą przyjmującą placebo. Najbardziej wyraźnym efektem było zmniejszenie bólu.

W większym badaniu BENDIP (165 pacjentów) porównywano działanie placebo z dawkami 300 mg i 600 mg benfotiaminy. Po 6 tygodniach leczenia odnotowano znaczącą poprawę w skali oceny objawów neuropatii. Największą poprawę zaobserwowano w zakresie bólu, następnie odrętwienia, pieczenia i mrowienia. Co ważne, w długoterminowej kontynuacji badania poprawa ta się utrzymywała i nawet nasilała.

Neuropatia alkoholowa

W badaniu Woelk i współpracowników pacjenci z neuropatią alkoholową otrzymywali przez pierwsze 4 tygodnie 320 mg benfotiaminy, a następnie przez kolejne 4 tygodnie – 120 mg dziennie. Wyniki wykazały statystycznie istotną poprawę objawów neuropatii, funkcji motorycznych (ruchowych) i odczuwania wibracji w porównaniu z placebo.

Benfogamma Forte należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania – można go trzymać w temperaturze pokojowej. Okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji podanej na opakowaniu. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności.

Nie wyrzucaj niepotrzebnych leków do kanalizacji ani do pojemników na odpady domowe. Zapytaj farmaceutę, jak usunąć leki, których już nie potrzebujesz. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko naturalne.

Substancją czynną jest benfotiamina – jedna tabletka zawiera 300 mg.

Substancje pomocnicze w rdzeniu tabletki: celuloza mikrokrystaliczna, talk, powidon, krzemionka koloidalna bezwodna, kroskarmeloza sodowa, glicerydy częściowe długołańcuchowe.

Substancje w otoczce tabletki: hypromeloza, talk, dwutlenek tytanu (barwnik biały), makrogol 3350, sacharyna sodowa.