Polhumin Mix – 3

Polhumin Mix-3 to nowoczesny preparat insuliny ludzkiej w postaci zawiesiny do wstrzykiwań, przeznaczony dla osób chorujących na cukrzycę, które wymagają leczenia insuliną. Produkt zawiera biosyntetyczną insulinę ludzką wytworzoną metodą inżynierii genetycznej, która jest identyczna z insuliną naturalnie produkowaną przez trzustkę. Każdy mililitr zawiesiny zawiera 100 jednostek międzynarodowych insuliny w specjalnej dwufazowej formule.

Preparat łączy w sobie dwa rodzaje insuliny w proporcji 3:7 – trzy części insuliny szybko działającej (rozpuszczalnej) oraz siedem części insuliny o przedłużonym działaniu (izofanowej). Takie połączenie zapewnia zarówno szybki efekt po posiłku, jak i długotrwałą kontrolę poziomu cukru we krwi przez większą część doby. Lek dostępny jest w wygodnych wkładach po 3 ml, zawierających łącznie 300 jednostek insuliny, przeznaczonych do użycia z wielokrotnego użytku wstrzykiwaczami.

Insulina jest hormonem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jej głównym zadaniem jest obniżanie poziomu cukru we krwi poprzez umożliwienie komórkom wykorzystania glukozy jako źródła energii. Po podaniu insulina wiąże się ze specjalnymi receptorami znajdującymi się na powierzchni komórek w wątrobie, mięśniach i tkance tłuszczowej.

Działanie insuliny polega na kilku mechanizmach. Po pierwsze, hamuje ona produkcję nowego cukru w wątrobie oraz uwalnianie zapasów glukozy z tego narządu. Po drugie, ułatwia transport cukru z krwi do wnętrza komórek mięśniowych i tłuszczowych, gdzie może być wykorzystany jako energia. Dodatkowo insulina hamuje rozpad tłuszczów i zmniejsza powstawanie ciał ketonowych, które mogą być niebezpieczne dla organizmu. Hormon ten wspomaga również budowę białek i zapobiega ich rozpadowi w mięśniach.

Polhumin Mix-3 charakteryzuje się specyficznym profilem działania, który zapewnia skuteczną kontrolę cukru przez dłuższy czas. Po podskórnym wstrzyknięciu insulina zaczyna działać po około 30 minutach. Najsilniejszy efekt obniżania poziomu cukru występuje pomiędzy 2 a 8 godziną po podaniu. Całkowity czas działania preparatu może wynosić nawet do 24 godzin, co pozwala na rzadsze wstrzykiwania w ciągu doby.

Preparat jest wskazany w leczeniu cukrzycy wymagającej stosowania insuliny. Może być stosowany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Decyzję o rozpoczęciu leczenia tym preparatem zawsze podejmuje lekarz po dokładnej ocenie stanu pacjenta i jego indywidualnych potrzeb.

Ustalanie dawki: Dawkowanie insuliny jest zawsze indywidualne i zależy od wielu czynników, takich jak wiek, aktywność fizyczna, stan zdrowia czy przyjmowanie innych leków. Dokładną dawkę ustala lekarz na podstawie regularnych pomiarów poziomu cukru we krwi i w moczu. Konieczne jest systematyczne monitorowanie tych parametrów oraz okresowe oznaczanie hemoglobiny glikowanej, która wskazuje na skuteczność leczenia w dłuższym okresie.

Przygotowanie do wstrzyknięcia: Przed każdym użyciem wkład z insuliną należy odpowiednio przygotować. Jeśli wkład nie znajduje się jeszcze we wstrzykiwaczu, należy go kilkakrotnie obrócić do góry i na dół – około 10 razy – aby szklana kulka znajdująca się wewnątrz mogła się swobodnie przemieszczać. Ta czynność jest konieczna do uzyskania jednorodnej, mętnej lub mlecznej zawiesiny. Jeśli wkład jest już umieszczony we wstrzykiwaczu, należy nim podobnie obrócić przed każdym wstrzyknięciem.

Wykonanie wstrzyknięcia: Lek podaje się podskórnie, najczęściej w okolicę brzucha, ud, ramion lub pośladków. Bardzo ważne jest regularne zmienianie miejsc wstrzyknięć w obrębie tego samego obszaru ciała. To samo miejsce nie powinno być wykorzystywane częściej niż raz w miesiącu, co pozwala uniknąć powikłań w postaci zgrubień skóry lub zaniku tkanki podskórnej.

Technika wykonania wstrzyknięcia jest następująca: należy ująć skórę między dwa palce, tworząc fałd, a następnie wbić igłę pod kątem około 45 stopni i wstrzyknąć insulinę pod skórę. Po wyciągnięciu igły miejsce wkłucia należy lekko ucisnąć na kilka sekund, aby zapobiec wyciekaniu insuliny.

Specjalne sytuacje: U osób z chorobami nerek lub wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny, ponieważ w takich przypadkach hormon dłużej pozostaje w organizmie. U pacjentów z otyłością często wymagane są większe dawki. Osoby starsze powyżej 70 roku życia nie powinny dążyć do uzyskania całkowicie prawidłowych wartości cukru, aby uniknąć zbyt niskiego poziomu glukozy we krwi.

Leku nie można stosować w przypadku alergii na insulinę ludzką lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu, chyba że jest to część specjalnego programu odczulania prowadzonego przez lekarza. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również stan zbyt niskiego poziomu cukru we krwi, zwany hipoglikemią.

Zmiany w miejscu wstrzyknięć: Niezwykle istotne jest ciągłe zmienianie miejsc wkłucia insuliny. Wstrzykiwanie zawsze w to samo miejsce może prowadzić do zaniku tkanki tłuszczowej lub jej nadmiernego rozrostu, a także do rzadszego powikłania zwanego amyloidozą skórną. W obszarach dotkniętych takimi zmianami insulina może wchłaniać się wolniej i mniej przewidywalnie, co utrudnia kontrolę poziomu cukru. Jeśli przez długi czas wstrzykiwano insulinę w to samo miejsce, a następnie zmieniono miejsce na zdrowy obszar, może wystąpić niebezpieczne obniżenie poziomu cukru we krwi.

Kontrola leczenia: W trakcie stosowania insuliny konieczna jest systematyczna kontrola poziomu cukru we krwi lub w moczu. Pacjenci z cukrzycą powinni również kilka razy w roku wykonywać badanie hemoglobiny glikowanej, które pokazuje średni poziom cukru z ostatnich miesięcy.

Podróże do innych stref czasowych: Przed podróżą do kraju w innej strefie czasowej należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ może być konieczne dostosowanie godzin posiłków i wstrzyknięć insuliny.

Ryzyko zbyt niskiego poziomu cukru (hipoglikemia): Do hipoglikemii może dojść, gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do potrzeb organizmu, przy opóźnieniu lub pominięciu posiłku, zmniejszonej ilości węglowodanów w jedzeniu lub zwiększonej aktywności fizycznej. Również podwyższona temperatura ciała, na przykład podczas gorącej kąpieli lub opalania, może przyspieszyć wchłanianie insuliny i zwiększyć ryzyko hipoglikemii.

Wczesne objawy zbyt niskiego poziomu cukru to: nadmierne pocenie się, osłabienie, uczucie głodu, przyspieszona praca serca, uczucie zimna, niepokój, drżenie rąk, zaburzenia widzenia i bóle głowy. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić zaburzenia orientacji, pobudzenie, agresja, a nawet utrata przytomności z drgawkami. Nieleczona ciężka hipoglikemia może być zagrożeniem życia.

Ryzyko zbyt wysokiego poziomu cukru (hiperglikemia): Podwyższony poziom cukru we krwi w trakcie leczenia insuliną najczęściej wynika z nieprzestrzegania diety, zbyt małej dawki insuliny, zwiększonego zapotrzebowania organizmu na insulinę podczas chorób, operacji lub urazów, albo zmniejszenia aktywności fizycznej. Niektóre leki, takie jak środki antykoncepcyjne, sterydy czy leki moczopędne, również mogą podnosić poziom cukru.

Objawy wysokiego poziomu cukru to: nadmierne pragnienie, utrata apetytu, częste oddawanie dużych ilości moczu, zmęczenie, senność oraz suchość skóry i śluzówek. Długotrwała hiperglikemia może prowadzić do kwasicy ketonowej, objawiającej się zapachem acetonu z ust, przyspieszonym i pogłębionym oddechem oraz obecnością ciał ketonowych w moczu. Pojawienie się tych objawów wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej.

Wiele leków może wpływać na działanie insuliny, dlatego zawsze należy informować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach.

Leki nasilające działanie insuliny: Beta-blokery stosowane w chorobach serca, inhibitory MAO używane w depresji, aspiryna i podobne leki przeciwbólowe, leki z grupy analogów somatostatyny oraz alkohol mogą nasilać działanie insuliny i zwiększać ryzyko zbyt niskiego poziomu cukru we krwi.

Leki osłabiające działanie insuliny: Hormony płciowe zawarte w tabletkach antykoncepcyjnych i terapii hormonalnej, hormony tarczycy, lit, danazol, niektóre leki rozszerzające oskrzela, kwas nikotynowy, sterydy oraz fenytoina mogą osłabiać działanie insuliny i zwiększać zapotrzebowanie na nią.

Tabletki przeciwcukrzycowe: Doustne leki stosowane w cukrzycy mogą zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę.

Ciąża: Właściwa kontrola poziomu cukru we krwi jest niezwykle ważna dla kobiet w ciąży chorujących na cukrzycę. Zarówno zbyt niski, jak i zbyt wysoki poziom cukru mogą być niebezpieczne dla rozwijającego się dziecka. Insulina nie przenika przez łożysko do krwi płodu, więc jest bezpieczna dla dziecka.

Zapotrzebowanie na insulinę zmienia się w trakcie ciąży. W pierwszych trzech miesiącach zazwyczaj maleje, natomiast w kolejnych okresach ciąży wzrasta – pod koniec ciąży może być nawet dwukrotnie większe niż przed zajściem w ciążę. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę szybko wraca do poziomu sprzed ciąży.

Karmienie piersią: Insulina nie przechodzi do mleka matki, więc kobiety leczone insuliną mogą bezpiecznie karmić piersią. Często jednak konieczne jest dostosowanie dawki insuliny w tym okresie.

Zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn może być upośledzona, szczególnie na początku leczenia insuliną, podczas zmiany preparatu, w sytuacjach stresowych lub gdy pacjent nie rozpoznaje objawów zbyt niskiego poziomu cukru we krwi. Podczas prowadzenia pojazdu należy unikać sytuacji mogących prowadzić do hipoglikemii. Zaleca się regularne sprawdzanie poziomu cukru, zwłaszcza podczas dłuższych podróży.

Zbyt niski poziom cukru (hipoglikemia): Jest to najczęstsze powikłanie podczas stosowania insuliny. Szczegółowe informacje na temat przyczyn i objawów hipoglikemii znajdują się w poprzednich rozdziałach.

Reakcje alergiczne: Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne reakcje alergiczne obejmujące cały organizm. Objawiają się one wysypką na całym ciele, swędzeniem, poceniem, problemami żołądkowo-jelitowymi, obrzękami, trudnościami w oddychaniu, kołataniem serca, spadkiem ciśnienia i omdleniami. Takie reakcje stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.

Zmiany w miejscu wstrzyknięć: Niezbyt często mogą pojawić się zmiany w tkance podskórnej w miejscach wstrzykiwania insuliny – zaniki tłuszczu lub jego nadmierny rozrost. Czasami takie zmiany mogą wystąpić nawet w miejscach odległych od punktu wkłucia. Rzadko może dojść do amyloidozy skórnej. Regularna zmiana miejsca wstrzyknięć pomaga zapobiegać tym powikłaniom.

Reakcje miejscowe: Dość często w miejscu wstrzyknięcia mogą wystąpić zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból lub siniaki. Większość tych objawów jest przemijająca i ustępuje samoistnie w trakcie kontynuowania leczenia.

Przedawkowanie insuliny prowadzi do zbyt niskiego poziomu cukru we krwi. Sposób postępowania zależy od nasilenia objawów:

Lekka i umiarkowana hipoglikemia: Należy natychmiast spożyć 2-5 kostek cukru rozpuszczonych w wodzie lub szklankę słodkiego napoju zawierającego co najmniej 15 gramów węglowodanów.

Ciężka hipoglikemia z utratą przytomności: Konieczne jest podanie 1 mg glukagonu podskórnie lub domięśniowo, albo glukozy dożylnie. Jeśli stan pacjenta nie poprawia się po podaniu glukagonu, należy również podać glukozę dożylnie. Po odzyskaniu przytomności zaleca się podanie węglowodanów doustnie, aby zapobiec ponownemu obniżeniu poziomu cukru.

Ważne: Osobie nieprzytomnej nigdy nie wolno podawać jedzenia ani picia, ponieważ może to doprowadzić do zachłyśnięcia.

Nieużywane wkłady należy przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza. Nie wolno zamrażać insuliny. Lek powinien być przechowywany w oryginalnym opakowaniu, chroniącym go przed światłem. Okres ważności produktu wynosi 3 lata.

Po pierwszym otwarciu wkład można przechowywać w temperaturze poniżej 25 stopni Celsjusza maksymalnie przez 28 dni. Nie należy już wtedy trzymać go w lodówce.

Przed każdym użyciem należy sprawdzić wygląd zawiesiny – powinna być jednorodna, mętna lub mleczna. Jeśli wygląd się zmienił, insuliny nie wolno stosować.

Igieł nie wolno używać ponownie. Każdą zużytą igłę należy usunąć w bezpieczny sposób, zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. Nie należy dzielić się igłami ani wstrzykiwaczami z innymi osobami. Wkład można stosować aż do wykorzystania całej jego zawartości, a następnie należy go bezpiecznie wyrzucić. Wszystkie niewykorzystane resztki produktu lub odpady należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji odpadów medycznych.

Substancja czynna: Jeden mililitr zawiesiny zawiera 100 jednostek międzynarodowych biosyntetycznej insuliny ludzkiej dwufazowej, składającej się z 30% insuliny rozpuszczalnej i 70% insuliny izofanowej.

Substancje pomocnicze: Preparat zawiera również: siarczan protaminy (około 0,25 mg), diwodorofosforan disodu (2,0 mg), fenol (0,7 mg), metakrezol (1,5 mg), glicerol (16,0 mg), chlorek cynku, kwas solny, wodorotlenek sodu oraz wodę do wstrzykiwań.

Lek dostępny jest w opakowaniu zawierającym 5 wkładów szklanych, z których każdy zawiera 3 ml zawiesiny (300 jednostek insuliny). Wkłady są wykonane ze specjalnego szkła neutralnego, zamknięte szczelnie z obu stron i zawierają dwie szklane kulki ułatwiające mieszanie zawiesiny. Wkłady są zapakowane w blistry i umieszczone w tekturowym pudełku.