Laremid

Laremid to lek przeciwbiegunkowy zawierający substancję czynną loperamidu chlorowodorek. Jest to pochodna opioidowa, która jednak nie oddziałuje na ośrodkowy układ nerwowy. Lek wykazuje działanie przeciwbiegunkowe poprzez hamowanie propulsywnej perystaltyki jelit, wydłużenie czasu pasażu jelitowego oraz zwiększenie wchłaniania wody i elektrolitów. Dzięki temu zmniejsza częstość i liczbę wypróżnień oraz zwiększa konsystencję stolca.

• Objawowe leczenie ostrej i przewlekłej biegunki różnego pochodzenia.
• Zmniejszenie liczby i objętości stolców oraz zwiększenie ich konsystencji u pacjentów z wytworzoną przetoką jelita krętego.

Jedna tabletka zawiera:

• Substancja czynna: loperamidu chlorowodorek 2 mg
• Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, powidon K-25, kwas stearynowy

Dorośli i dzieci w wieku 6 lat i powyżej:

Ostra biegunka:

• Dorośli: początkowo 2 tabletki (4 mg), następnie 1 tabletka (2 mg) po każdym kolejnym luźnym stolcu.
• Dzieci powyżej 6 lat: początkowo 1 tabletka (2 mg), następnie 1 tabletka po każdym kolejnym luźnym stolcu.

Przewlekła biegunka:

• Dorośli: początkowo 2 tabletki (4 mg) na dobę, następnie dawkę należy modyfikować do uzyskania 1-2 normalnych stolców na dobę (zazwyczaj 1-6 tabletek dziennie).
• Dzieci powyżej 6 lat: początkowo 1 tabletka (2 mg) na dobę, następnie dawkę należy modyfikować jak u dorosłych.

Dawka maksymalna:

• Dorośli: 8 tabletek (16 mg) na dobę.
• Dzieci: dawka musi być dostosowana do masy ciała (3 tabletki na 20 kg masy ciała na dobę).

Jeżeli w leczeniu ostrej biegunki w ciągu 48 godzin nie obserwuje się poprawy, należy przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

• Nadwrażliwość na loperamid lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• Stosowanie u dzieci poniżej 6 lat.
• Nasilona biegunka z krwią i wysoką gorączką (ostra czerwonka).
• Wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
• Ostra biegunka wywołana przez bakterie chorobotwórcze.
• Rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków.
• Przypadki, w których należy unikać zwolnienia perystaltyki jelit, np. niedrożność jelit, rozszerzenie okrężnicy i toksyczne rozszerzenie okrężnicy.

Jak każdy lek, Laremid może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Często występujące działania niepożądane (u 1 do 10 na 100 osób):

• Bóle głowy, nudności, wzdęcia, zaparcia.

Niezbyt często występujące działania niepożądane (u 1 do 10 na 1000 osób):

• Zawroty głowy, senność.
• Dyskomfort i ból w jamie brzusznej, suchość w jamie ustnej, wymioty, niestrawność.
• Wysypka.

Rzadko występujące działania niepożądane (u 1 do 10 na 10 000 osób):

• Reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy.
• Utrata świadomości, obniżony poziom świadomości, zaburzenia koordynacji ruchowej.
• Niedrożność jelit.
• Świąd, pokrzywka.
• Zatrzymanie moczu.
• Zmęczenie.

• U pacjentów z biegunką, zwłaszcza u dzieci, podczas stosowania leku należy uzupełniać niedobory płynów (wody) i soli mineralnych.
• Należy natychmiast odstawić lek w przypadku wystąpienia zaparcia lub wzdęcia brzucha.
• U pacjentów z AIDS leczonych z powodu biegunki loperamidem, należy przerwać stosowanie leku przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha.
• Lek zawiera laktozę – pacjenci z nietolerancją niektórych cukrów powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
• W przebiegu biegunki leczonej lekiem mogą pojawić się: zmęczenie, zawroty głowy lub senność. Dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie zaleca się stosowania leku w okresie ciąży (szczególnie w pierwszym trymestrze) oraz podczas karmienia piersią. Niewielkie ilości leku mogą przenikać do mleka kobiecego. Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, szczególnie jeśli pacjent przyjmuje:

• Rytonawir (stosowany w leczeniu HIV).
• Chinidynę (stosowaną w leczeniu zaburzeń rytmu serca lub malarii).
• Doustnie desmopresynę (stosowaną w leczeniu częstego oddawania moczu).
• Itrakonazol lub ketokonazol (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych).
• Gemfibrozil (stosowany w leczeniu wysokiego poziomu cholesterolu we krwi).