Femistelin

Femistelin to lek zawierający substancję czynną dehydroepiandrosteron (DHEA), który jest hormonem steroidowym naturalnie wytwarzanym w nadnerczach i uwalnianym do krwi. W różnych tkankach DHEA ulega przemianie do hormonów płciowych: estrogenów u kobiet i androgenów u mężczyzn. Jego ilość w organizmie zmniejsza się w trakcie starzenia. Najwyższe stężenie DHEA występuje między 20. a 30. rokiem życia, a po 30. roku życia zmniejsza się ono stopniowo.

Lek Femistelin jest wskazany w leczeniu niedoboru dehydroepiandrosteronu u kobiet z potwierdzonym laboratoryjnie niedoborem DHEA.

Wspomagające działanie DHEA wykazano także w innych zaburzeniach i stanach:

• Menopauza u kobiet
• Nadmierna pigmentacja skóry, zmniejszenie grubości naskórka
• Spadek sprawności fizycznej i psychicznej, szczególnie u osób w podeszłym wieku
• Pogorszenie nastroju, stany depresyjne, zaburzenia snu, spowolnienie myślenia oraz obniżenie napędu psychoruchowego
• Spadek aktywności płciowej
• Otyłość
• Zmniejszona wrażliwość tkanek na insulinę
• Zaburzenia układu krążenia
• Osłabienie odporności
• Pierwotna i wtórna niewydolność kory nadnerczy

Substancją czynną leku jest dehydroepiandrosteron (DHEA). Jedna tabletka zawiera 10 mg DHEA.

Pozostałe składniki to: krzemionka koloidalna bezwodna, celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian.

Zalecana początkowa dawka dobowa leku Femistelin u kobiet wynosi 5 mg. Lek należy przyjmować rano, zgodnie z naturalnym rytmem wydzielania hormonu DHEA.

Początkową dawkę leku należy stopniowo zwiększać (o 5 do 10 mg co 2 tygodnie) do czasu uzyskania pożądanych efektów terapeutycznych. Zalecane jest stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Zmiana dawki, a w szczególności zwiększenie dawki wymaga zawsze konsultacji z lekarzem.

Maksymalna dawka dobowa DHEA zalecana dla kobiet wynosi 25 mg. Lekarz dostosuje dawkę w zależności od stężenia DHEA w surowicy oraz skuteczności leczenia.

Efekt działania leku nie jest natychmiastowy i występuje po kilku tygodniach przyjmowania, dlatego lek Femistelin jest przeznaczony do długotrwałego stosowania.

• Jeśli pacjentka ma uczulenie na dehydroepiandrosteron lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku
• Jeśli u pacjentki występuje rak sutka, jajnika lub inny nowotwór zależny od estrogenów
• Jeśli pacjentka choruje na ciężką niewydolność wątroby
• Jeśli pacjentka choruje na ciężką niewydolność nerek
• W okresie ciąży i karmienia piersią
• U osób z prawidłowym stężeniem DHEA
• Leku Femistelin nie należy stosować u dzieci i młodzieży

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Femistelin należy omówić to z lekarzem, który zleci wykonanie koniecznych badań i na ich podstawie zdecyduje o konieczności stosowania tego leku.

• Pacjentki w wieku poniżej 40 lat nie powinny przyjmować leku Femistelin.
• Lek Femistelin nie powinien być przyjmowany przez kobiety stosujące hormonalną terapię zastępczą (HTZ).
• Decyzję o zastosowaniu leku Femistelin w leczeniu dolegliwości związanych z menopauzą podejmuje wyłącznie lekarz po wnikliwej analizie korzyści i możliwych zagrożeń związanych z leczeniem.
• U pacjentek stosujących lek Femistelin konieczne jest monitorowanie terapii przez lekarza, podczas której będzie sprawdzane wiele parametrów klinicznych i biochemicznych.
• Bez porozumienia z lekarzem, pacjentki nie powinny zmieniać, a w szczególności zwiększać dawki leku.
• Jeśli wystąpią nasilone działania niepożądane należy odstawić lek i skontaktować się z lekarzem.
• W przypadku długotrwałego stosowania leku w dawkach większych niż 25 mg na dobę u kobiet, należy oznaczać stężenie DHEA we krwi i odpowiednio często wykonywać badania lekarskie.
• Lek Femistelin nie powinien być stosowany przez sportowców, gdyż należy do grupy niedozwolonych środków anabolicznych – androgennych.
• Jeśli wystąpią działania niepożądane, takie jak trądzik lub przetłuszczanie się skóry, należy odstawić lek na 2-3 tygodnie. Po tym czasie można kontynuować leczenie stosując mniejszą dawkę niż poprzednio, przy czym zaleca się konsultację z lekarzem.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Lek Femistelin stosowany w zaleconych dawkach jest na ogół dobrze tolerowany. Działania niepożądane występują rzadko, zależą od dawki leku, czasu stosowania i przemijają po przerwaniu terapii.

Rzadko występujące działania niepożądane (u 1 do 10 osób na 10 000):

• Wzrost potliwości, zmiany łojotokowe skóry twarzy, świąd skóry głowy
• Trądzik skóry twarzy lub łagodne trądzikowate zapalenie skóry
• Umiarkowanie nasilone nadmierne owłosienie (hirsutyzm)
• Ból głowy, niepokój, zmiany nastroju
• Zaburzenia miesiączkowania
• Łysienie kątowe typu męskiego
• Nudności, wymioty, zwiększenie apetytu
• Obrzęki spowodowane zatrzymaniem wody i soli w organizmie
• Hiperkalcemia (zwiększone stężenie wapnia we krwi)
• Niekorzystne zmiany składu lipidów krwi (np. spadek stężenia HDL)
• Obniżenie tonu głosu

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (u mniej niż 1 osoby na 10 000):

• Zapalenie wątroby, powiększenie wątroby (hepatomegalia)
• Mania (zaburzenia psychiczne charakteryzujące się podwyższonym lub drażliwym nastrojem)
• Niezagrażające życiu zaburzenia rytmu pracy serca, ustępujące po odstawieniu leku

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjentkę obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjentka planuje przyjmować.

Pacjentki powinny poinformować lekarza, jeśli przyjmują którykolwiek z niżej wymienionych leków:

• Leki przeciwzakrzepowe (stosowane w celu zmniejszenia krzepliwości krwi, jak np. heparyna, warfaryna)
• Leki stosowane w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ), ponieważ może to prowadzić do zwiększonego wydzielania estrogenów
• Leki zawierające androgeny (męskie hormony płciowe), jak testosteron i pochodne testosteronu
• Leki przeciwdrgawkowe (stosowane w leczeniu padaczki, np. karbamazepina, kwas walproinowy)
• Leki psycholeptyczne (stosowane w psychiatrii, np. pochodne fenotiazyny, diazepiny i oksazepiny)
• Antagoniści wapnia (leki stosowane w chorobach układu krążenia, np. nitrendypina, diltiazem)
• Doustne leki hipoglikemizujące (leki stosowane w cukrzycy, np. metformina)
• Glikokortykosteroidy
• Leki przeciwpsychotyczne (np. chloropromazyna, sole litu)
• Insulina