Polhumin N

Polhumin N to nowoczesny preparat insulinowy przeznaczony dla osób chorych na cukrzycę, które wymagają leczenia insuliną. Jest to biosyntetyczna insulina ludzka wytwarzana w specjalnych warunkach laboratoryjnych z użyciem bakterii Escherichia coli. Dzięki zastosowaniu najnowszych technologii rekombinacji DNA, insulina zawarta w preparacie jest identyczna z tą, którą naturalnie wytwarza ludzka trzustka.

Preparat występuje w formie zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniu 100 jednostek międzynarodowych w każdym mililitrze. Każdy wkład zawiera 3 ml zawiesiny, co odpowiada 300 jednostkom insuliny. Jest to insulina izofanowa, która charakteryzuje się pośrednim czasem działania – jej efekt rozpoczyna się około 1,5 godziny po wstrzyknięciu, osiąga maksimum między 4 a 12 godziną, a całkowity czas działania może trwać do 24 godzin.

Insulina jest hormonem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jej głównym zadaniem jest obniżanie poziomu cukru we krwi. Działa to w bardzo przemyślany sposób – insulina łączy się ze specjalnymi receptorami na powierzchni komórek w różnych częściach ciała, szczególnie w wątrobie, mięśniach i tkance tłuszczowej.

Po połączeniu z receptorami insulina wywołuje szereg korzystnych reakcji. Hamuje produkcję glukozy w wątrobie, jednocześnie ułatwiając jej transport do komórek mięśniowych i tłuszczowych, gdzie jest zużywana jako źródło energii. Dodatkowo insulina hamuje rozpad tłuszczów i zmniejsza powstawanie ciał ketonowych, które mogą być szkodliwe dla organizmu. Hormon ten wspomaga również budowę białek i chroni je przed rozpadem w mięśniach i innych tkankach.

Preparat jest wskazany dla wszystkich osób z cukrzycą, które wymagają leczenia insuliną. Może być stosowany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Decyzję o włączeniu insuliny do leczenia podejmuje lekarz na podstawie szczegółowej oceny stanu zdrowia pacjenta i wyników badań poziomu cukru we krwi.

Dawkowanie insuliny jest sprawą bardzo indywidualną i nie ma jednej uniwersalnej dawki odpowiedniej dla wszystkich. Lekarz ustala odpowiednią dawkę biorąc pod uwagę wiele czynników, takich jak wiek pacjenta, jego aktywność fizyczna, ogólny stan zdrowia oraz stosowanie innych leków. Kluczowe znaczenie ma regularne kontrolowanie poziomu cukru we krwi i w moczu – to na podstawie tych wyników lekarz może precyzyjnie dostosować dawkę insuliny.

Szczególne sytuacje wymagające uwagi

Przy zmianie insuliny: Jeśli wcześniej stosowałeś inny rodzaj insuliny (na przykład insulinę zwierzęcą lub preparat innego producenta), zmiana na Polhumin N może wymagać dostosowania dawki. Taka zmiana zawsze powinna odbywać się pod kontrolą lekarza.

Dla dzieci: W leczeniu cukrzycy u najmłodszych pacjentów bardzo ważne jest dążenie do utrzymania prawidłowych wartości cukru we krwi. Najlepszą metodą jest tak zwana insulinoterapia czynnościowa, która pozwala na dostosowanie dawki insuliny do aktualnych potrzeb organizmu – zarówno podstawowych, jak i tych związanych z posiłkami.

Dla osób z problemami wątroby lub nerek: Jeśli masz problemy z wątrobą lub nerkami, insulina może działać w Twoim organizmie dłużej i silniej. W takich przypadkach zwykle konieczne jest zmniejszenie dawki. Jest to szczególnie istotne, gdy nerki pracują na poziomie poniżej 60% swojej normalnej wydolności.

Dla osób starszych: U pacjentów powyżej 70 roku życia istnieje większe ryzyko nadmiernego obniżenia poziomu cukru, dlatego nie zawsze dąży się do uzyskania idealnie normalnych wartości. Dla tej grupy wiekowej często wystarczające jest utrzymanie cukru na poziomie, który nie powoduje jego obecności w moczu.

Dla osób z nadwagą: Jeśli masz nadwagę lub otyłość, możesz potrzebować większych dawek insuliny niż osoby o prawidłowej masie ciała.

Jak przygotować insulinę do wstrzyknięcia

Przed każdym użyciem bardzo ważne jest odpowiednie przygotowanie insuliny. Wkład z insuliną należy kilkakrotnie (około 10 razy) obrócić do góry i na dół, tak aby szklana kulka znajdująca się w środku mogła swobodnie przemieszczać się od jednego końca do drugiego. Wykonuj tę czynność aż do momentu, gdy zawiesina stanie się jednolicie mętna lub mleczna. Jeśli wkład jest już umieszczony we wstrzykiwaczu, obracaj całym wstrzykiwaczem w taki sam sposób.

Jak wykonać wstrzyknięcie

Polhumin N podaje się wyłącznie podskórnie – oznacza to, że igła powinna wejść pod skórę, ale nie do mięśnia. Najlepsze miejsca do wstrzyknięć to brzuch, uda, górna część ramion i pośladki. Bardzo ważne jest regularne zmienianie miejsc wkłuć – nie należy robić wstrzyknięć w to samo miejsce częściej niż raz na miesiąc. Dzięki temu unikniesz powikłań, takich jak zgrubienia lub zapadnięcia skóry.

Technika wykonania wstrzyknięcia jest następująca: ujmij skórę między dwa palce tworząc fałd, następnie wbij igłę pod skórę pod kątem około 45 stopni i wstrzyknij insulinę. Po wyjęciu igły lekko uciśnij miejsce wkłucia przez kilka sekund – to zapobiega wyciekaniu insuliny.

Preparatu nie można stosować, jeśli jesteś uczulony na insulinę ludzką lub którykolwiek z pozostałych składników leku. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy uczestniczysz w specjalnym programie odczulania prowadzonym przez lekarza.

Absolutnym przeciwwskazaniem jest również hipoglikemia, czyli stan zbyt niskiego poziomu cukru we krwi. W takiej sytuacji podanie insuliny mogłoby być bardzo niebezpieczne.

Zmiany w miejscach wstrzyknięć

Bardzo istotne jest ciągłe zmienianie miejsc wstrzyknięć insuliny. Regularne wkłuwanie w to samo miejsce może prowadzić do lipodystrofii (zmian w tkance tłuszczowej pod skórą) lub amyloidozy skórnej (odkładania się nieprawidłowych białek). Gdy takie zmiany już wystąpią, wchłanianie insuliny z tych miejsc może być opóźnione, co utrudnia kontrolę poziomu cukru. Jeśli nagle zmienisz miejsce wstrzyknięcia z obszaru ze zmianami na zdrowy fragment skóry, może dojść do hipoglikemii. Dlatego po takiej zmianie należy szczególnie uważnie kontrolować poziom cukru i być może dostosować dawkę leków.

Regularna kontrola

W trakcie leczenia konieczna jest systematyczna kontrola poziomu cukru we krwi i moczu. Kilka razy w roku powinieneś mieć oznaczany poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1C) – jest to wskaźnik, który pokazuje, jak skutecznie kontrolowany jest Twój cukier w dłuższym okresie czasu.

Podróże do innych stref czasowych

Jeśli planujesz podróż do innej strefy czasowej, koniecznie skonsultuj się z lekarzem. Zmiana czasu może wymagać dostosowania pór posiłków i wstrzyknięć insuliny.

Wahania poziomu cukru

Pamiętaj, że w wielu stanach chorobowych i sytuacjach stresowych poziom cukru we krwi może znacznie się wahać. Może to prowadzić do dwóch głównych powikłań: hipoglikemii (zbyt niski poziom cukru) lub hiperglikemii (zbyt wysoki poziom cukru).

Wiele leków może wpływać na sposób, w jaki Twój organizm przetwarza cukier, co z kolei może zmieniać działanie insuliny. Zawsze informuj lekarza o wszystkich lekach, które stosujesz, również tych dostępnych bez recepty.

Leki wzmacniające działanie insuliny

Niektóre leki mogą nasilać działanie insuliny, co zwiększa ryzyko hipoglikemii. Do tej grupy należą między innymi leki beta-blokujące (na przykład propranolol stosowany w chorobach serca), inhibitory MAO (niektóre leki przeciwdepresyjne), salicylany (aspiryna i podobne leki przeciwbólowe), analogi somatostatyny oraz alkohol.

Leki osłabiające działanie insuliny

Inne leki mogą osłabiać działanie insuliny, co może prowadzić do hiperglikemii. Są to między innymi estrogeny (w tym pigułki antykoncepcyjne i hormonalna terapia zastępcza), hormony tarczycy, lit, danazol, leki sympatykomimetyczne (jak epinefryna), kwas nikotynowy, glikokortykosteroidy i fenytoina.

Doustne leki przeciwcukrzycowe

Jeśli oprócz insuliny stosujesz również doustne leki przeciwcukrzycowe, mogą one zmniejszać Twoje zapotrzebowanie na insulinę.

Ciąża

Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, prawidłowa kontrola poziomu cukru jest niezwykle ważna. Zarówno zbyt niski, jak i zbyt wysoki poziom cukru mogą zwiększać ryzyko problemów ze zdrowiem dziecka, a nawet jego śmierci w macicy. Dlatego u kobiet chorych na cukrzycę w wieku rozrodczym bezwzględnie należy dążyć do utrzymania prawidłowych wartości cukru.

Insulina nie przenika przez łożysko do krwi dziecka, więc jest bezpieczna dla płodu. Warto wiedzieć, że zapotrzebowanie na insulinę zmienia się w czasie ciąży – zmniejsza się w pierwszych trzech miesiącach, a następnie wzrasta w kolejnych miesiącach. Pod koniec ciąży możesz potrzebować nawet dwukrotnie większej dawki niż przed ciążą. Po porodzie zapotrzebowanie szybko wraca do poziomu sprzed ciąży.

Karmienie piersią

Insulina nie przenika do mleka matki, więc możesz bezpiecznie karmić piersią stosując Polhumin N. Może być jednak konieczna zmiana dawki insuliny w tym okresie.

Na początku leczenia insuliną, podczas zmiany preparatu, w sytuacjach stresowych lub gdy nie rozpoznajesz objawów hipoglikemii, Twoja zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być upośledzona. Podczas prowadzenia samochodu szczególnie unikaj sytuacji, które mogą prowadzić do obniżenia poziomu cukru. Podczas dłuższych podróży regularnie kontroluj poziom glukozy we krwi.

Hipoglikemia – najczęstsze powikłanie

Najczęstszym powikłaniem stosowania insuliny jest hipoglikemia, czyli zbyt niski poziom cukru we krwi. Może ona wystąpić z różnych powodów – na przykład gdy przyjmiesz zbyt dużą dawkę insuliny, zjesz za mało lub spóźnisz się z posiłkiem, a także gdy zwiększysz aktywność fizyczną bez odpowiedniego dostosowania dawki insuliny lub ilości spożywanych węglowodanów.

Reakcje alergiczne

Bardzo rzadko (u mniej niż 1 na 10 000 osób) mogą wystąpić ciężkie reakcje alergiczne zwane anafilaksją. Mogą one objawiać się wysypką na całym ciele, swędzeniem, poceniem się, problemami żołądkowo-jelitowymi, obrzękiem, trudnościami w oddychaniu, kołataniem serca, spadkiem ciśnienia i omdleniem. Takie reakcje są zagrożeniem życia i wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.

Zmiany w miejscu wstrzyknięcia

Dość często (u 1 do 10 osób na 100) mogą wystąpić miejscowe reakcje alergiczne w postaci zaczerwienienia, obrzęku, swędzenia, bólu lub siniaka w miejscu wstrzyknięcia. Większość tych objawów jest przemijająca i ustępuje sama w trakcie kontynuowania leczenia.

Niezbyt często (u 1 do 10 osób na 1000) może dojść do lipodystrofii lub przerostów tkanki podskórnej w miejscu wstrzyknięć. Aby temu zapobiec, bardzo ważne jest częste zmienianie miejsca wkłucia. Może również wystąpić amyloidoza skórna. Te zmiany mogą powodować opóźnienie wchłaniania insuliny, dlatego ciągła zmiana miejsca wstrzyknięcia w obrębie danego obszaru może zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia.

Przedawkowanie insuliny prowadzi do hipoglikemii. Sposób postępowania zależy od nasilenia objawów:

Lekka i umiarkowana hipoglikemia

Jeśli czujesz się słabo, jesteś spocony, drżysz lub masz kołatanie serca, natychmiast zjedz lub wypij coś słodkiego. Może to być 2-5 kostek cukru rozpuszczonych w wodzie, kilka łyżeczek cukru lub szklanka słodkiego napoju. Ważne, aby dostarczyć organizmowi przynajmniej 15 gramów węglowodanów.

Ciężka hipoglikemia z utratą przytomności

Jeśli pacjent traci przytomność, należy podać mu glukagon (1 mg podskórnie lub domięśniowo) lub glukozę dożylnie. Jeśli stan nie poprawia się po podaniu glukagonu, również należy podać glukozę dożylnie. Po odzyskaniu przytomności pacjent powinien zjeść węglowodany, aby zapobiec ponownemu obniżeniu poziomu cukru.

Bardzo ważne: Osobie nieprzytomnej nie wolno podawać jedzenia ani picia – może się ona zadławić.

Nieużywany preparat przechowuj w lodówce w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza. Nie zamrażaj insuliny – zamrożony preparat jest niezdatny do użycia. Przechowuj w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem.

Po pierwszym otwarciu wkład można przechowywać w temperaturze poniżej 25 stopni Celsjusza maksymalnie przez 28 dni. Po tym czasie należy go wyrzucić, nawet jeśli została w nim jeszcze insulina.

Termin ważności nieużywanego preparatu to 3 lata od daty produkcji.

Każdy mililitr zawiesiny zawiera 100 jednostek międzynarodowych biosyntetycznej insuliny ludzkiej izofanowej jako substancję czynną.

Preparat zawiera również substancje pomocnicze: siarczan protaminy (około 0,35 mg), dwunastowodny fosforan disodu (2,0 mg w przeliczeniu na bezwodny), fenol (0,7 mg), metakrezol (1,5 mg), glicerol (16,0 mg), chlorek cynku (około 25 mikrogramów), kwas solny, wodorotlenek sodu oraz wodę do wstrzykiwań.

Polhumin N dostępny jest w opakowaniu zawierającym 5 wkładów. Każdy wkład zawiera 3 ml zawiesiny (300 jednostek insuliny). Wkłady są wykonane ze szkła neutralnego, silikonowane wewnętrznie i zamknięte tłoczkiem gumowym oraz kapslem aluminiowym. W każdym wkładzie znajdują się 2 szklane kulki ułatwiające mieszanie zawiesiny.

Jeśli wygląd zawiesiny uległ zmianie (na przykład pojawiły się grudki, które nie znikają po wymieszaniu), nie stosuj preparatu.

Nigdy nie używaj ponownie igieł – każdą igłę po użyciu należy wyrzucić w bezpieczny sposób. Nie dziel się igłami ani wstrzykiwaczami z innymi osobami. Wkład można stosować aż do wykorzystania całej jego zawartości, a następnie należy go usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji odpadów medycznych.

Do wkładu z insuliną nie wolno dodawać innych produktów. Insuliny nie należy mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce. Preparatów insuliny w postaci zawiesiny nie można rozcieńczać w płynach infuzyjnych.