Phenytoinum WZF

Phenytoinum WZF to lek przeciwpadaczkowy dostępny w postaci białych, okrągłych tabletek zawierających 100 mg fenytoiny. Każda tabletka jest płaska z obu stron, posiada ścięte obrzeże i wygrawerowaną literę H na jednej stronie. Produkt należy do grupy leków przeciwpadaczkowych – pochodnych hydantoiny.

Phenytoinum WZF jest stosowany w następujących sytuacjach:

• Leczenie padaczki, w tym napadów uogólnionych i napadów częściowych złożonych.
• Zapobieganie napadom padaczkowym po operacjach neurochirurgicznych oraz urazach głowy.
• Leczenie nerwobólu nerwu trójdzielnego – jednak tylko wtedy, gdy inny lek o nazwie karbamazepina okazał się nieskuteczny lub gdy pacjent nie toleruje karbamazepiny.

Fenytoina działa przede wszystkim poprzez hamowanie rozprzestrzeniania się nieprawidłowych pobudzeń nerwowych w mózgu. Zmniejsza przepływ jonów sodowych przez specjalne kanały w błonach komórek nerwowych, co w efekcie hamuje rozprzestrzenianie się impulsów elektrycznych wzdłuż włókien nerwowych. Dodatkowo powoduje hiperpolaryzację neuronów, czyli zwiększenie wypływu jonów sodowych z komórki na zewnątrz.

Swoje działanie przeciwdrgawkowe fenytoina wywiera głównie poprzez wpływ na korę ruchową w mózgu. Zmniejsza również aktywność ośrodków w pniu mózgu odpowiedzialnych za fazę toniczną napadów. Dzięki temu redukuje częstość występowania napadów częściowych i zapobiega ich rozprzestrzenianiu się na cały mózg. W przypadku neuralgii nerwu trójdzielnego fenytoina zapobiega rozprzestrzenianiu się impulsów bólowych.

Dawkowanie u dorosłych: Leczenie rozpoczyna się od małej dawki, którą stopniowo zwiększa się pod kontrolą lekarza. Przez pierwsze siedem dni przyjmuje się zazwyczaj 300 mg na dobę podzielone na trzy dawki. Co siedem do dziesięciu dni lekarz może dostosować dawkę, dochodząc do dawki podtrzymującej od 300 mg do 400 mg na dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać nawet 600 mg na dobę. W przypadku nerwobólu nerwu trójdzielnego zazwyczaj stosuje się od 400 mg do 500 mg na dobę.

Dawkowanie u dzieci: Dawka wynosi od 3 do 8 mg na kilogram masy ciała w dawkach podzielonych, przy czym całkowita dawka nie powinna przekraczać 300 mg na dobę. Jeśli nie można podzielić dawek równo, większą dawkę należy podać przed snem.

Pacjenci w podeszłym wieku: Zazwyczaj wymagają stosowania mniejszych dawek produktu. Dawkowanie powinno być ustalane indywidualnie przez lekarza.

Ważne jest, aby nie zmieniać dawkowania wcześniej niż po upływie siedmiu do dziesięciu dni, ponieważ tyle czasu potrzeba na osiągnięcie stałego stężenia leku we krwi. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić monitorowanie stężenia fenytoiny w surowicy, szczególnie po zmianie dawki.

Phenytoinum WZF nie może być stosowany w następujących sytuacjach:

• Nadwrażliwość na fenytoinę, inne pochodne hydantoiny lub którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w produkcie.
• Porfiria – rzadka choroba metaboliczna.

Alkohol: Podczas stosowania produktu nie należy pić alkoholu, ponieważ może to powodować wahania stężenia fenytoiny we krwi.

Cukrzyca: Fenytoina może wpływać na metabolizm glukozy i hamować wydzielanie insuliny, co prowadzi do zwiększenia stężenia cukru we krwi. Pacjenci chorzy na cukrzycę powinni być pod szczególną kontrolą lekarską.

Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z problemami wątrobowymi może być konieczne zmniejszenie dawki, aby zapobiec kumulacji leku i wystąpieniu działania toksycznego.

Reakcje skórne: Jeżeli podczas stosowania fenytoiny wystąpi wysypka, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Stwierdzono zagrażające życiu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka. Najwyższe ryzyko tych reakcji występuje w ciągu pierwszych tygodni leczenia. W razie wystąpienia postępującej wysypki skórnej, często przebiegającej z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu.

Czynniki genetyczne: U osób pochodzenia tajskiego i chińskiego obecność określonego genu może być związana z podwyższonym ryzykiem wystąpienia ciężkich reakcji skórnych. U tych pacjentów stosowanie fenytoiny można rozważać tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Kontrola lekarska: Podczas stosowania fenytoiny konieczna jest okresowa kontrola obrazu krwi oraz, w razie potrzeby, oznaczanie stężenia folianów w surowicy co sześć miesięcy.

Fenytoina wchodzi w interakcje z wieloma lekami, co może prowadzić do zwiększenia lub zmniejszenia jej stężenia we krwi, a także wpływać na działanie innych leków.

Leki zwiększające stężenie fenytoiny: Amiodaron, leki przeciwgrzybicze (takie jak flukonazol, ketokonazol, mikonazol), chloramfenikol, diazepam, leki blokujące kanały wapniowe (diltiazem, nifedypina), fluoksetyna, izoniazyd, omeprazol, salicylany, sulfonamidy i wiele innych.

Leki zmniejszające stężenie fenytoiny: Kwas foliowy, rezerpina, ryfampicyna, sukralfat, teofilina, wigabatryna. Preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca również zmniejszają stężenie fenytoiny i nie powinny być stosowane jednocześnie.

Leki, których działanie osłabia fenytoina: Fenytoina może zmniejszać skuteczność leków przeciwgrzybiczych, leków przeciwnowotworowych, leków blokujących kanały wapniowe, kortykosteroidów, doustnych leków antykoncepcyjnych, digitoksyny, doksycykliny, furosemidu, metadonu, teofiliny, witaminy D i wielu innych.

Ze względu na liczne interakcje bardzo ważne jest, aby poinformować lekarza o wszystkich stosowanych lekach, w tym preparatach dostępnych bez recepty i suplementach diety.

Ciąża: Phenytoinum WZF nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, chyba że lekarz uzna, iż korzyści przewyższają ryzyko. Ekspozycja na fenytoinę w okresie prenatalnym może zwiększać ryzyko wrodzonych wad rozwojowych płodu dwa do trzech razy w porównaniu z populacją ogólną. Wady rozwojowe obejmują rozszczepy wargi i podniebienia, wady serca, wady twarzoczaszki, niedorozwój paznokci i palców oraz zaburzenia wzrostu.

Jeśli pacjentka planuje zajść w ciążę podczas stosowania fenytoiny, należy dołożyć wszelkich starań, aby przed poczęciem zmienić metodę leczenia na inną odpowiednią. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania fenytoiny, należy ją skierować na badania specjalistyczne w celu ponownej oceny terapii.

Kobiety w wieku rozrodczym: Powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji w trakcie leczenia i przez miesiąc po jego zakończeniu. Ze względu na to, że fenytoina może zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, zaleca się stosowanie innych metod antykoncepcji, takich jak wkładka domaciczna lub połączenie dwóch uzupełniających się metod.

Karmienie piersią: Fenytoina w niewielkich ilościach przenika do mleka kobiecego, dlatego kobiety przyjmujące fenytoinę nie powinny karmić piersią.

Phenytoinum WZF może upośledzać sprawność psychofizyczną. Pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, jeśli odczuwają senność, zawroty głowy lub inne objawy wpływające na ich sprawność.

Jak każdy lek, Phenytoinum WZF może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Działania niepożądane zazwyczaj dotyczą układu nerwowego i są przeważnie zależne od dawki.

Zaburzenia układu nerwowego: Oczopląs (mimowolne ruchy gałek ocznych), niewyraźna mowa, zaburzenia koordynacji ruchów, ataksja (zaburzenia równowagi i chodu), dezorientacja, mrowienie, senność, zawroty głowy, bezsenność, rozdrażnienie, bóle głowy. Rzadziej mogą wystąpić mimowolne ruchy, drżenie, osłabienie pamięci, depresja, agresja.

Zaburzenia krwi: W rzadkich przypadkach mogą wystąpić zaburzenia wytwarzania komórek krwi, takie jak zmniejszenie liczby płytek krwi, białych krwinek lub czerwonych krwinek. Podczas stosowania fenytoiny konieczna jest okresowa kontrola obrazu krwi.

Zaburzenia skóry: Różne postacie wysypki skórnej, najczęściej typu odrowego. Bardzo rzadko mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne – zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i hospitalizacji.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: Nudności, wymioty, zaparcia. W rzadkich przypadkach może dojść do uszkodzenia wątroby.

Inne działania niepożądane: Przerost dziąseł (częściej u dzieci i młodzieży oraz u pacjentów, którzy nie zachowują odpowiedniej higieny jamy ustnej), pogrubienie rysów twarzy, powiększenie warg, nadmierny wzrost owłosienia. U pacjentów przyjmujących długotrwale fenytoinę donoszono o przypadkach zmniejszenia gęstości mineralnej kości, osteoporozy oraz złamań.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Dawka śmiertelna dla dorosłych wynosi około dwóch do pięciu gramów. Początkowe objawy przedawkowania to oczopląs, zaburzenia równowagi i mowy. Może dojść do śpiączki, braku reakcji źrenic, obniżenia ciśnienia krwi, depresji oddechowej i bezdechu.

W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast wezwać pomoc medyczną. Leczenie jest objawowe, ponieważ nie istnieje swoista odtrutka. W razie przyjęcia dużej dawki leku może być konieczne płukanie żołądka (jeśli od przyjęcia produktu nie upłynęło więcej niż godzina), podtrzymywanie drożności dróg oddechowych oraz oddychanie wspomagane.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie stosować produktu po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Substancją czynną leku jest fenytoina. Każda tabletka zawiera 100 mg fenytoiny. Substancje pomocnicze to: skrobia ziemniaczana, powidon, talk, magnezu stearynian.

Produkt dostępny jest w opakowaniach zawierających 60 tabletek w blistrach z folii aluminium i PVC, umieszczonych w tekturowym pudełku.