Zanacodar

Zanacodar to preparat zawierający telmisartan – nowoczesną substancję czynną z grupy antagonistów receptora angiotensyny II. Każda tabletka zawiera 40 mg telmisartanu. Lek jest dostępny w postaci białych lub lekko żółtawych tabletek o podłużnym kształcie, przeznaczonych do stosowania doustnego. Zanacodar stosuje się w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym u osób szczególnie narażonych.

Lek Zanacodar jest przeznaczony do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Nadciśnienie tętnicze to stan, w którym ciśnienie krwi w tętnicach jest stale podwyższone, co może prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych, jeśli nie zostanie odpowiednio leczone.

Zanacodar stosuje się również w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym u dorosłych, u których występuje:

• Jawna miażdżycowa choroba sercowo-naczyniowa, potwierdzona w wywiadzie chorobą wieńcową, udarem mózgu lub chorobą tętnic obwodowych.
• Cukrzyca typu 2 z udokumentowanymi uszkodzeniami narządowymi.

Telmisartan, substancja czynna zawarta w preparacie Zanacodar, działa jako selektywny antagonista receptora angiotensyny II typu AT1. Co to oznacza w praktyce? Angiotensyna II to hormon, który powoduje zwężenie naczyń krwionośnych i podwyższenie ciśnienia tętniczego. Telmisartan blokuje działanie tego hormonu, przyłączając się do jego receptorów i uniemożliwiając mu wywieranie wpływu na naczynia krwionośne.

Dzięki takiemu mechanizmowi działania Zanacodar:

• Rozszerza naczynia krwionośne, co ułatwia przepływ krwi.
• Obniża ciśnienie skurczowe i rozkurczowe.
• Zmniejsza obciążenie serca.
• Nie wpływa na częstość akcji serca.

Ważną zaletą telmisartanu jest jego długotrwałe działanie – po przyjęciu jednej dawki efekt utrzymuje się przez 24 godziny, co pozwala na wygodne stosowanie leku raz na dobę.

Zanacodar przyjmuje się doustnie, raz na dobę, popijając niewielką ilością płynu. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków – zarówno na czczo, jak i po jedzeniu.

Dawkowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego

Zazwyczaj skuteczna dawka wynosi 40 mg raz na dobę. U niektórych pacjentów poprawa może nastąpić już po dawce 20 mg. Jeśli działanie obniżające ciśnienie nie jest wystarczające, lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnie 80 mg raz na dobę. Alternatywnie można połączyć telmisartan z lekami moczopędnymi, takimi jak hydrochlorotiazyd, które wzmacniają jego działanie.

Należy pamiętać, że maksymalne działanie obniżające ciśnienie osiągane jest po czterech do ośmiu tygodniach od rozpoczęcia leczenia, dlatego nie należy oczekiwać natychmiastowych efektów.

Dawkowanie w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym

W tym wskazaniu zalecana dawka to 80 mg raz na dobę. Nie wiadomo, czy mniejsze dawki skutecznie zmniejszają ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych. Rozpoczynając terapię w tym celu, należy regularnie kontrolować ciśnienie krwi, a w razie potrzeby odpowiednio dostosować dawkowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 20 mg. U pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności dostosowywania dawki.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: U osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna być większa niż 40 mg raz na dobę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Osoby w podeszłym wieku: Nie ma konieczności dostosowywania dawki u osób starszych.

Nie należy stosować preparatu Zanacodar w następujących sytuacjach:

• Nadwrażliwość na telmisartan lub którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku.
• Drugi i trzeci trymestr ciąży.
• Zaburzenia w odpływie żółci.
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.
• Jednoczesne stosowanie z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek.

Ciąża i karmienie piersią

Nie należy rozpoczynać leczenia preparatem Zanacodar u kobiet w ciąży. U kobiet planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Po stwierdzeniu ciąży leczenie należy natychmiast przerwać. Narażenie na działanie antagonistów receptora angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży może powodować poważne skutki dla płodu, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki.

Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania w okresie karmienia piersią, nie zaleca się stosowania leku Zanacodar u kobiet karmiących.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie należy podawać leku Zanacodar pacjentom z zastojem żółci, zaburzeniami w odpływie żółci lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby lek może być stosowany jedynie z zachowaniem ostrożności.

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy nerkowej w przypadku jednej czynnej nerki, ponieważ istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek.

Zmniejszenie objętości krwi krążącej

U pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową lub zmniejszonym stężeniem sodu (w wyniku intensywnego leczenia moczopędnego, ograniczenia spożycia soli, biegunki lub wymiotów) może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, szczególnie po pierwszej dawce leku. Zaburzenia te powinny zostać wyrównane przed podaniem preparatu Zanacodar.

Hiperkaliemia

Stosowanie leku Zanacodar może powodować hiperkaliemię, czyli podwyższone stężenie potasu we krwi. Ryzyko to jest większe u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek, cukrzycą oraz u osób przyjmujących równocześnie inne leki zwiększające stężenie potasu (np. leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu). U pacjentów z grupy ryzyka zaleca się szczegółowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy.

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi podczas leczenia telmisartanem może wystąpić hipoglikemia, czyli obniżenie poziomu cukru we krwi. Dlatego u tych pacjentów należy rozważyć właściwe monitorowanie stężenia glukozy, a w razie potrzeby dostosować dawki leków przeciwcukrzycowych.

Podczas stosowania leku Zanacodar należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, ponieważ niektóre z nich mogą wpływać na działanie telmisartanu lub odwrotnie.

Leki, których jednoczesne stosowanie nie jest zalecane:

• Leki moczopędne oszczędzające potas lub suplementy potasu: Mogą powodować znaczące zwiększenie stężenia potasu w surowicy.
• Lit: Jednoczesne stosowanie może powodować przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczność.

Leki wymagające ostrożności:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): Mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe telmisartanu oraz powodować pogorszenie czynności nerek.
• Leki moczopędne (tiazydowe lub pętlowe): Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami może wywołać zmniejszenie objętości krwi i ryzyko wystąpienia niedociśnienia.
• Digoksyna: Telmisartan może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu, dlatego należy monitorować jej stężenie.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

Jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek. Dlatego nie zaleca się takiego połączenia, chyba że jest to absolutnie konieczne i prowadzone pod nadzorem specjalisty.

Jak każdy lek, Zanacodar może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W badaniach kontrolowanych placebo ogólna częstość występowania działań niepożądanych po telmisartanie była podobna jak po placebo.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 do 10 na 100 pacjentów):

• Zakażenia dróg moczowych, zakażenia górnych dróg oddechowych.
• Niedokrwistość.
• Hiperkaliemia (podwyższone stężenie potasu we krwi).
• Depresja, bezsenność.
• Omdlenia, zawroty głowy.
• Bradykardia (zwolnienie akcji serca).
• Niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne.
• Duszność, kaszel.
• Ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty.
• Nadmierna potliwość, świąd, wysypka.
• Ból mięśni, ból pleców, kurcze mięśni.
• Zaburzenie czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek.
• Ból w obrębie klatki piersiowej, osłabienie.
• Zwiększone stężenie kreatyniny we krwi.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 do 10 na 10 000 pacjentów):

• Posocznica (w tym przypadki zgonu).
• Eozynofilia, trombocytopenia.
• Reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość.
• Hipoglikemia (u pacjentów z cukrzycą).
• Stany lękowe, senność.
• Zaburzenia widzenia.
• Tachykardia (przyspieszenie akcji serca).
• Suchość śluzówki jamy ustnej, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, zaburzenia smaku.
• Nieprawidłowa czynność wątroby.
• Obrzęk naczynioruchowy (także zakończony zgonem), egzema, pokrzywka.
• Ból stawów, ból kończyn, ból ścięgien.
• Objawy grypopodobne.
• Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia kwasu moczowego i fosfokinazy kreatynowej we krwi.

Bardzo rzadkie działania niepożądane:

• Śródmiąższowa choroba płuc.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepokojące lub nasilą się działania niepożądane wymienione powyżej, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Najważniejsze objawy przedawkowania telmisartanu to niedociśnienie tętnicze i tachykardia (przyspieszenie akcji serca). Mogą również wystąpić bradykardia (zwolnienie akcji serca), zawroty głowy, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostra niewydolność nerek.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Pacjenta należy dokładnie obserwować i zastosować leczenie objawowe. Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę. W zależności od czasu, jaki upłynął od przyjęcia leku i nasilenia objawów, może być konieczne sprowokowanie wymiotów lub płukanie żołądka. Pomocne może być również zastosowanie węgla aktywowanego.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu.

Substancja czynna: Każda tabletka zawiera 40 mg telmisartanu.

Substancje pomocnicze: Powidon, meglumina, sodu wodorotlenek, mannitol, magnezu stearynian, krospowidon.

Każda tabletka 40 mg zawiera 3,4 mg sodu, co oznacza, że lek uznaje się za „wolny od sodu” i może być stosowany przez osoby na diecie niskosodowej.

Zanacodar 40 mg to białe lub lekko żółtawe tabletki o podłużnym kształcie. Lek dostępny jest w blistrach aluminiowych zawierających 14, 28, 30, 56, 84, 90 lub 98 tabletek. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani domowych pojemników na śmieci. Zapytaj farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

Zanacodar to skuteczny lek zawierający telmisartan, przeznaczony do leczenia nadciśnienia tętniczego oraz zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym. Działa poprzez blokowanie receptorów angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Lek przyjmuje się raz na dobę, niezależnie od posiłków. Przed rozpoczęciem stosowania należy zapoznać się z przeciwwskazaniami, ostrzeżeniami i możliwymi działaniami niepożądanymi. W razie wątpliwości zawsze należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.