Pegorel

Pegorel to lek na receptę zawierający klopidogrel, substancję należącą do grupy leków przeciwpłytkowych. Każda tabletka powlekana zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci bezylanu. Lek dostępny jest w postaci okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek powlekanych w kolorze różowym. Klopidogrel działa poprzez zapobieganie sklejaniu się płytek krwi, co zmniejsza ryzyko powstawania groźnych zakrzepów w naczyniach krwionośnych.

Pegorel jest stosowany w zapobieganiu wtórnym powikłaniom zakrzepowym u osób z miażdżycą. Lek przepisywany jest dorosłym pacjentom po przebytym zawale mięśnia sercowego (od kilku dni do mniej niż 35 dni od zdarzenia), po udarze niedokrwiennym (od 7 dni do mniej niż 6 miesięcy) oraz u osób z rozpoznaną chorobą tętnic obwodowych.

Pegorel znajduje również zastosowanie u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym. U osób z niestabilną dławicą piersiową lub zawałem mięśnia sercowego bez załamka Q lek podawany jest w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym. Stosuje się go także u pacjentów, którym wszczepiono stent podczas zabiegu przezskórnej angioplastyki wieńcowej. U chorych z ostrym zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, leczonych zachowawczo i kwalifikujących się do leczenia trombolitycznego, Pegorel podawany jest wraz z kwasem acetylosalicylowym.

Dodatkowo lek może być stosowany u dorosłych pacjentów z migotaniem przedsionków, którzy mają przynajmniej jeden czynnik ryzyka powikłań naczyniowych. W tej grupie chorych, u których leczenie antagonistami witaminy K nie może być zastosowane, a ryzyko krwawienia jest niewielkie, Pegorel w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym służy profilaktyce powikłań zakrzepowych i zakrzepowo-zatorowych, w tym udaru.

Klopidogrel zawarty w leku Pegorel jest tak zwanym prolekiem, co oznacza, że aby wykazać działanie, musi zostać przekształcony w organizmie do postaci czynnej. Po przyjęciu tabletki substancja jest metabolizowana w wątrobie przez enzymy cytochromu P450, głównie przez izoenzym CYP2C19. Powstały czynny metabolit wybiórczo hamuje wiązanie difosforanu adenozyny (ADP) z jego receptorem na powierzchni płytek krwi, zwanym receptorem P2Y12.

Zablokowanie tego receptora uniemożliwia dalszą aktywację kompleksu białkowego na powierzchni płytek, co prowadzi do zahamowania ich agregacji, czyli sklejania się. Ponieważ modyfikacja receptora płytkowego ma charakter nieodwracalny, płytki poddane działaniu klopidogrelu pozostają pod jego wpływem przez całe swoje życie, które wynosi około siedem do dziesięciu dni. Powrót prawidłowej czynności płytek następuje stopniowo, w miarę jak organizm wytwarza nowe, niezmienione płytki krwi.

Działanie klopidogrelu nie ogranicza się tylko do hamowania agregacji wywołanej bezpośrednio przez ADP. Lek hamuje również agregację płytek indukowaną przez inne substancje, ponieważ blokuje wzmocnienie aktywności płytek przez uwolniony ADP. Dzięki temu Pegorel skutecznie zapobiega tworzeniu się zakrzepów w różnych sytuacjach klinicznych.

Pegorel należy przyjmować doustnie, niezależnie od posiłków. Standardowa dawka dla dorosłych i osób w podeszłym wieku to jedna tabletka 75 mg raz na dobę.

Dawkowanie w ostrym zespole wieńcowym

U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia odcinka ST (niestabilna dławica piersiowa lub zawał bez załamka Q) leczenie rozpoczyna się od jednorazowej dawki nasycającej 300 mg, a następnie kontynuuje się przyjmowanie 75 mg raz dziennie. Lek podawany jest razem z kwasem acetylosalicylowym w dawce od 75 do 325 mg na dobę, przy czym zaleca się, aby dawka kwasu acetylosalicylowego nie przekraczała 100 mg ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia przy wyższych dawkach. Optymalny czas trwania leczenia wynosi do dwunastu miesięcy, przy czym największe korzyści obserwuje się po trzech miesiącach terapii.

U pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST leczenie również rozpoczyna się od dawki nasycającej 300 mg, po której podaje się 75 mg raz dziennie. Lek stosuje się w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym oraz, w zależności od sytuacji klinicznej, z lekami trombolitycznymi lub bez nich. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej po wystąpieniu objawów i kontynuować przez co najmniej cztery tygodnie. Wyjątek stanowią pacjenci powyżej 75 roku życia, u których leczenie rozpoczyna się bez podawania dawki nasycającej.

Dawkowanie w migotaniu przedsionków

U pacjentów z migotaniem przedsionków Pegorel podaje się w dawce 75 mg raz dziennie. Równocześnie należy rozpocząć i kontynuować stosowanie kwasu acetylosalicylowego w dawce od 75 do 100 mg na dobę.

Co zrobić, gdy zapomni się o przyjęciu dawki?

Jeśli od przewidzianego czasu przyjęcia dawki minęło mniej niż dwanaście godzin, należy niezwłocznie przyjąć pominiętą dawkę, a następną przyjąć w normalnym czasie. Jeśli minęło już więcej niż dwanaście godzin, należy pominąć zapomnianą dawkę i przyjąć następną w przewidzianym czasie. Nie należy przyjmować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Pegorel nie może być stosowany w kilku sytuacjach. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na klopidogrel lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku. Lek nie powinien być również stosowany u osób z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.

Kolejnym przeciwwskazaniem jest występowanie czynnego patologicznego krwawienia, takiego jak wrzód trawienny czy krwotok wewnątrzczaszkowy. W takich sytuacjach stosowanie leku przeciwpłytkowego mogłoby znacznie pogorszyć stan pacjenta i prowadzić do niebezpiecznych powikłań.

Ryzyko krwawienia

Najważniejszym zagadnieniem związanym ze stosowaniem Pegorelu jest ryzyko krwawienia. Ze względu na mechanizm działania leku, który hamuje agregację płytek krwi, pacjenci przyjmujący Pegorel są bardziej narażeni na krwawienia. Szczególną ostrożność należy zachować u osób, które mogą być obciążone zwiększonym ryzykiem krwawienia z powodu urazu, zabiegu chirurgicznego lub innych stanów chorobowych.

Pacjenci powinni być dokładnie obserwowani pod kątem wystąpienia jakichkolwiek objawów krwawienia, włącznie z krwawieniem utajonym, zwłaszcza podczas pierwszych tygodni leczenia oraz po inwazyjnych zabiegach kardiologicznych lub chirurgicznych. Jeśli planowany jest zabieg chirurgiczny, a działanie przeciwpłytkowe jest tymczasowo niepożądane, leczenie Pegorelem należy przerwać na siedem dni przed zabiegiem.

Pegorel wydłuża czas krwawienia, dlatego pacjenci powinni być poinformowani, że tamowanie krwawienia może trwać dłużej niż zazwyczaj. Należy informować lekarza o każdym niecodziennym krwawieniu, jego miejscu i czasie trwania. Przed zaplanowaniem jakiegokolwiek zabiegu chirurgicznego lub stomatologicznego oraz przed zastosowaniem nowego leku pacjenci powinni informować lekarzy o przyjmowaniu Pegorelu.

Rzadkie, ale poważne działania niepożądane

Bardzo rzadko podczas leczenia klopidogrelem może wystąpić zakrzepowa plamica małopłytkowa (TTP), czasami już po krótkiej ekspozycji na lek. Stan ten charakteryzuje się wystąpieniem małopłytkowości i mikroangiopatycznej niedokrwistości hemolitycznej, często z towarzyszącymi zmianami neurologicznymi, zaburzeniami czynności nerek lub gorączką. TTP jest potencjalnie śmiertelnym stanem wymagającym natychmiastowego leczenia, włącznie z plazmaferezą.

Zgłaszano również przypadki nabytej hemofilii po leczeniu klopidogrelem. W przypadku stwierdzenia izolowanego przedłużenia czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji z krwawieniem lub bez krwawienia, należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia nabytej hemofilii. Pacjenci z potwierdzonym rozpoznaniem powinni podlegać specjalistycznej opiece, a leczenie należy przerwać.

Zaburzenia czynności wątroby i nerek

Doświadczenie ze stosowaniem Pegorelu u pacjentów z umiarkowanie nasilonymi chorobami wątroby lub z zaburzeniem czynności nerek jest ograniczone. U tych pacjentów lek należy stosować ostrożnie, gdyż mogą oni mieć zwiększone skłonności do krwawień.

Polimorfizm genetyczny enzymu CYP2C19

Skuteczność klopidogrelu zależy od jego przekształcenia w czynny metabolit przez enzymy wątrobowe, głównie przez izoenzym CYP2C19. U niektórych pacjentów występuje polimorfizm genetyczny tego enzymu, co oznacza, że ich organizm nie jest w stanie skutecznie przekształcać klopidogrelu w postać czynną. U takich osób, nazywanych słabymi metabolizerami, lek może być mniej skuteczny. Dostępne są testy genetyczne pozwalające określić genotyp CYP2C19 pacjenta.

Świeży udar niedokrwienny

Ze względu na brak wystarczających danych stosowanie Pegorelu nie jest zalecane podczas pierwszych siedmiu dni po ostrym udarze niedokrwiennym.

Substancje pomocnicze

Pegorel zawiera laktozę jednowodną. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Leki zwiększające ryzyko krwawienia

Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania Pegorelu z innymi lekami, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia. Ryzyko to wzrasta z powodu potencjalnego efektu addycyjnego, czyli sumowania się działań.

Doustne leki przeciwzakrzepowe: Jednoczesne stosowanie Pegorelu i doustnych leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna, nie jest zalecane, ponieważ może znacznie zwiększać intensywność krwawień. Chociaż klopidogrel nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani na wartość INR, oba leki działają niezależnie na hemostazę, co zwiększa ryzyko krwawienia.

Kwas acetylosalicylowy: Jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego i Pegorelu może prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawienia ze względu na farmakodynamiczną interakcję między tymi lekami. Niemniej jednak w badaniach klinicznych leki te były podawane razem przez okres do jednego roku, co wskazuje, że takie połączenie jest możliwe, ale wymaga ostrożności.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne: Badania wykazały, że jednoczesne podawanie klopidogrelu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, takich jak naproksen, zwiększało utajoną utratę krwi z przewodu pokarmowego. Z powodu braku badań z innymi lekami z tej grupy nie jest jasne, czy dotyczy to wszystkich niesteroidowych leków przeciwzapalnych, w tym inhibitorów Cox-2. Dlatego jednoczesne stosowanie wymaga zachowania ostrożności.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): Leki z grupy SSRI wpływają na aktywację płytek krwi i mogą zwiększyć ryzyko krwawienia. W przypadku jednoczesnego stosowania SSRI z Pegorelem należy zachować ostrożność.

Inhibitory pompy protonowej

Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z inhibitorami pompy protonowej, szczególnie z omeprazolem i ezomeprazolem. Leki te hamują działanie enzymu CYP2C19, co prowadzi do zmniejszenia przekształcania klopidogrelu w czynny metabolit. Omeprazol podawany jednocześnie z klopidogrelem zmniejszał ekspozycję na czynny metabolit o czterdzieści do czterdziestu pięciu procent, co wiązało się ze zmniejszeniem działania hamującego agregację płytek. Nie zaleca się równoczesnego stosowania omeprazolu lub ezomeprazolu z Pegorelem.

Pantoprazol i lanzoprazol w mniejszym stopniu zmniejszają ekspozycję na metabolit klopidogrelu, co wskazuje na możliwość ich bezpieczniejszego stosowania z tym lekiem. Inne leki zmniejszające wydzielanie soku żołądkowego, takie jak blokery receptorów H2 czy leki zobojętniające sok żołądkowy, nie wydają się wpływać na przeciwpłytkowe działanie klopidogrelu.

Inne interakcje

Klopidogrel może zwiększać narażenie na repaglinid, lek stosowany w cukrzycy. Wykazano, że wzrost ten związany jest z hamowaniem enzymu CYP2C8 przez metabolit klopidogrelu. Ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia w osoczu należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania klopidogrelu i leków metabolizowanych głównie przez CYP2C8, takich jak repaglinid czy paklitaksel.

Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z wieloma innymi lekami powszechnie stosowanymi u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, w tym z lekami moczopędnymi, beta-adrenolitykami, inhibitorami konwertazy angiotensyny, antagonistami wapnia, lekami obniżającymi stężenie cholesterolu, lekami rozszerzającymi naczynia wieńcowe czy lekami przeciwcukrzycowymi.

Ciąża

Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania klopidogrelu u kobiet w ciąży. Z powodu ostrożności lepiej jest nie stosować Pegorelu podczas ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, przebieg porodu czy rozwój pourodzeniowy, jednak dane te nie mogą być bezpośrednio przenoszone na ludzi.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy klopidogrel przenika do mleka kobiecego. Badania na zwierzętach wykazały, że substancja ta przechodzi do mleka. Z powodu ostrożności nie należy kontynuować karmienia piersią podczas leczenia Pegorelem.

Płodność

Badania na zwierzętach nie wykazały żadnego wpływu klopidogrelu na płodność.

Jak każdy lek, Pegorel może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest krwawienie, które może wystąpić w różnych lokalizacjach organizmu. Krwawienie jest zgłaszane zarówno w badaniach klinicznych, jak i po wprowadzeniu leku do obrotu, i najczęściej występuje podczas pierwszego miesiąca leczenia.

Często występujące działania niepożądane (u 1 do 10 na 100 pacjentów)

Do często występujących działań niepożądanych należą: krwawienie wewnątrzczaszkowe (w niektórych przypadkach zakończone zgonem), krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z nosa, krwawienie w miejscu wkłucia, krwiak, siniak oraz biegunka, ból brzucha i niestrawność.

Niezbyt często występujące działania niepożądane (u 1 do 10 na 1000 pacjentów)

Niezbyt często mogą wystąpić: małopłytkowość, leukopenia, eozynofilia, bóle głowy, parestezje (mrowienie lub drętwienie), zawroty głowy, krwawienia do oka, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, ciężki krwotok, krwotok z ran operacyjnych, zapalenie naczyń, niedociśnienie tętnicze, wrzód żołądka i wrzód dwunastnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka, wymioty, nudności, zaparcie, wzdęcie z oddawaniem gazów, wysypka, świąd, krwawienie do skóry (plamica) oraz krwiomocz.

Rzadko występujące działania niepożądane (u 1 do 10 na 10 000 pacjentów)

Rzadko mogą wystąpić: neutropenia, w tym ciężka neutropenia, oraz zaburzenia smaku.

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów)

Do bardzo rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych należą: zakrzepowa plamica małopłytkowa, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, ciężka małopłytkowość, nabyta hemofilia A, granulocytopenia, niedokrwistość, omamy, stan splątania, krwotok pozaotrzewnowy, krwotok z przewodu pokarmowego zakończony zgonem, ostra niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, pęcherzowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, obrzęk naczynioruchowy oraz zapalenie kłębuszków nerek.

Działania niepożądane o nieznanej częstości

Zgłaszano również działania niepożądane, których częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych, w tym: zespół Kounisa (alergiczna dławica piersiowa związana ze skurczem naczyń wieńcowych lub alergiczny zawał mięśnia sercowego) związany z reakcją alergiczną na klopidogrel, choroba posurowicza, reakcje rzekomoanafilaktyczne, reakcje krzyżowe nadwrażliwości na lek wśród tienopirydyn, zapalenie trzustki, zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, ostra uogólniona osutka krostkowa, zespół nadwrażliwości indukowany lekami, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (zespół DRESS), wysypka rumieniowa lub złuszczająca, pokrzywka, wyprysk, liszaj płaski, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, krwawienie w obrębie układu mięśniowo-szkieletowego, zapalenie stawów, bóle stawów, bóle mięśniowe oraz ginekomastia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej informacji, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Przedawkowanie Pegorelu może prowadzić do wydłużenia czasu krwawienia i wynikających z tego powikłań w postaci krwawień. W przypadku zaobserwowania krwawienia należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i rozważyć zastosowanie odpowiedniego leczenia.

Nie znaleziono specyficznego antidotum dla farmakologicznego działania klopidogrelu. Jeśli wymagana jest szybka korekcja wydłużonego czasu krwawienia, przetoczenie masy płytkowej może odwrócić działanie leku. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

W przypadku blistrów PVC/PE/PVDC/Aluminium lek należy przechowywać w temperaturze poniżej dwudziestu pięciu stopni Celsjusza. Blistry PA/Aluminium/PVC/Aluminium nie wymagają specjalnych warunków przechowywania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

Każda tabletka powlekana Pegorel zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci bezylanu jako substancję czynną. Tabletki zawierają również laktozę jednowodną (2,6 mg w każdej tabletce) jako substancję pomocniczą o znanym działaniu.

Inne substancje pomocnicze w rdzeniu tabletki to: celuloza mikrokrystaliczna, mannitol, hydroksypropyloceluloza, krospowidon typu A, kwas cytrynowy jednowodny, makrogol 6000, kwas stearynowy oraz talk. Otoczka tabletki (Opadry II Pink 32K14834) zawiera: hipromellozę, laktozę jednowodną, żelaza tlenek czerwony, triacetynę oraz tytanu dwutlenek.

Pegorel dostępny jest w postaci okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek powlekanych w kolorze różowym, pakowanych w blistry zawierające różne ilości tabletek.