Faxigen XL 150 mg

Faxigen XL 150 mg to lek przeciwdepresyjny dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu. Jedna kapsułka zawiera 150 mg wenlafaksyny, która jest substancją czynną odpowiedzialną za działanie lecznicze. Kapsułki są szkarłatne, nieprzezroczyste i oznaczone napisem „VEN” na wieczku oraz „150″ na korpusie.

Preparat należy do grupy leków nazywanych inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Działa poprzez zwiększenie aktywności naturalnych substancji chemicznych w mózgu – serotoniny i noradrenaliny – które pomagają regulować nastrój i samopoczucie psychiczne.

Lek jest przepisywany w następujących sytuacjach:

• Leczenie dużej depresji – pomaga w łagodzeniu objawów depresji i poprawie nastroju.
• Zapobieganie nawrotom depresji – stosowany długoterminowo może chronić przed powrotem epizodów depresyjnych.
• Zaburzenia lękowe uogólnione – zmniejsza nadmierny, uporczywy niepokój i napięcie.
• Fobia społeczna – pomaga w radzeniu sobie z lękiem związanym z sytuacjami społecznymi.
• Lęk napadowy – zmniejsza częstość i nasilenie ataków paniki, niezależnie od tego, czy towarzyszą im obawy przed przebywaniem w określonych miejscach (agorafobia).

Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą, podczas posiłku. Nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać, ponieważ zniszczyłoby to mechanizm przedłużonego uwalniania substancji czynnej.

Dawkowanie w depresji

Zazwyczaj leczenie rozpoczyna się od mniejszej dawki (75 mg na dobę). Jeśli taka dawka nie przynosi wystarczającej poprawy, lekarz może stopniowo zwiększać ją do maksymalnie 375 mg na dobę. Zwiększanie dawki powinno odbywać się co najmniej co 2 tygodnie, a w niektórych przypadkach nawet rzadziej. Leczenie powinno trwać wystarczająco długo – zazwyczaj kilka miesięcy – aby zapewnić pełną poprawę i zapobiec nawrotom choroby.

Dawkowanie w zaburzeniach lękowych

W przypadku lęku uogólnionego leczenie zazwyczaj rozpoczyna się od dawki 75 mg na dobę, którą można zwiększyć do maksymalnie 225 mg na dobę. W fobii społecznej standardowa dawka to 75 mg na dobę, choć w niektórych przypadkach może być zwiększona do 225 mg. W lęku napadowym leczenie rozpoczyna się od niższej dawki 37,5 mg przez pierwszy tydzień, a następnie zwiększa się ją do 75 mg lub więcej, w zależności od odpowiedzi na leczenie.

Ważne informacje o dawkowaniu

Zawsze stosuj lek dokładnie tak, jak zalecił lekarz. Nie zmieniaj dawki samodzielnie. Lek należy przyjmować codziennie o tej samej porze. Jeśli lekarz zdecyduje o zakończeniu leczenia, dawkę należy zmniejszać stopniowo przez co najmniej 1-2 tygodnie, aby uniknąć objawów odstawienia takich jak zawroty głowy, nudności czy zaburzenia snu.

Nie należy przyjmować Faxigen XL 150 mg w następujących sytuacjach:

• Uczulenie na wenlafaksynę lub którykolwiek inny składnik preparatu.
• Jednoczesne przyjmowanie leków z grupy inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) – takich jak niektóre leki przeciwdepresyjne czy antybiotyk linezolid. Między zakończeniem stosowania IMAO a rozpoczęciem leczenia wenlafaksyną musi upłynąć co najmniej 14 dni. Podobnie, po zakończeniu leczenia wenlafaksyną należy odczekać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem stosowania IMAO.

Łączenie tych leków może prowadzić do poważnego stanu zwanego zespołem serotoninowym, który objawia się drżeniem, pobudzeniem, wysoką gorączką i może być zagrożeniem dla życia.

Myśli samobójcze

Depresja i inne zaburzenia psychiczne mogą zwiększać ryzyko myśli samobójczych, szczególnie na początku leczenia lub po zmianie dawki. Jeśli zauważysz u siebie lub bliskiej osoby nasilenie objawów depresji, pojawienie się myśli o skrzywdzeniu siebie lub nietypowe zmiany w zachowaniu, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Szczególnie narażone są osoby młode (poniżej 25 roku życia) oraz te, które wcześniej przejawiały skłonności samobójcze.

Dzieci i młodzież

Faxigen XL nie jest zalecany do stosowania u osób poniżej 18 roku życia. Badania nie potwierdziły skuteczności leku w tej grupie wiekowej, a dodatkowo obserwowano częstsze występowanie myśli samobójczych i zachowań agresywnych.

Ciśnienie krwi i praca serca

Lek może powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz przyspieszenie akcji serca, szczególnie przy wyższych dawkach. Lekarz powinien regularnie kontrolować ciśnienie krwi podczas leczenia. Jeśli masz problemy z sercem lub nadciśnienie, poinformuj o tym lekarza przed rozpoczęciem terapii.

Zespół serotoninowy

Jest to rzadki, ale potencjalnie niebezpieczny stan, który może wystąpić podczas przyjmowania leków wpływających na poziom serotoniny. Objawy obejmują: pobudzenie, omamy, przyspieszoną akcję serca, wysoką gorączkę, brak koordynacji ruchów, nudności i wymioty. Ryzyko wzrasta, gdy lek jest łączony z innymi preparatami wpływającymi na serotoninę (np. inne leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwbólowe, ziele dziurawca).

Nagłe odstawienie leku

Nie należy przerywać leczenia nagle. Może to wywołać objawy odstawienia takie jak: zawroty głowy, mrowienie w kończynach, zaburzenia snu, niepokój, nudności, bóle głowy czy zaburzenia widzenia. Lekarz pomoże stopniowo zmniejszyć dawkę, co zminimalizuje ryzyko wystąpienia tych objawów.

Inne ważne ostrzeżenia

Zachowaj szczególną ostrożność i poinformuj lekarza, jeśli:

• Masz problemy z wątrobą lub nerkami – może być konieczne zmniejszenie dawki.
• Masz podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe lub jaskrę – lek może powodować rozszerzenie źrenic.
• Miałeś w przeszłości drgawki padaczkowe.
• Masz skłonność do krwawień lub przyjmujesz leki rozrzedzające krew.
• Masz zaburzenia dwubiegunowe – lek może wywołać epizod manii.
• Masz cukrzycę – może być konieczne dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych.

Przed rozpoczęciem leczenia poinformuj lekarza o wszystkich lekach, które przyjmujesz, w tym o tych wydawanych bez recepty i suplementach ziołowych.

Leki, których nie wolno łączyć z wenlafaksyną

• Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) – ryzyko zespołu serotoninowego.
• Linezolid (antybiotyk) – również działa jak IMAO.

Leki wymagające szczególnej ostrożności

• Inne leki przeciwdepresyjne (SSRI, SNRI) – zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego.
• Leki przeciwbólowe (tramadol, fentanyl, petydyna, metadon) – ryzyko zespołu serotoninowego.
• Lit – stosowany w zaburzeniach dwubiegunowych, może zwiększać ryzyko zespołu serotoninowego.
• Leki przeciwpsychotyczne (haloperydol, rysperydon) – mogą występować interakcje.
• Leki na serce (metoprolol) – wenlafaksyna może zwiększać stężenie tych leków we krwi.
• Leki wydłużające odstęp QT (niektóre antybiotyki, leki przeciwarytmiczne) – zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca.
• Ziele dziurawca (Hypericum perforatum) – ryzyko zespołu serotoninowego.

Alkohol

Nie należy spożywać alkoholu podczas leczenia, ponieważ może nasilać działanie leku na ośrodkowy układ nerwowy i zwiększać ryzyko przedawkowania.

Jak każdy lek, Faxigen XL może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób)

• Nudności
• Suchość w jamie ustnej
• Bóle głowy
• Nadmierne pocenie się, w tym nocne poty

Częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)

• Bezsenność, nietypowe sny
• Zmniejszenie apetytu
• Zawroty głowy
• Drżenie
• Zaburzenia widzenia
• Kołatanie serca, przyspieszona akcja serca
• Podwyższone ciśnienie krwi
• Ziewanie
• Zaparcia, wymioty, biegunka
• Zaburzenia seksualne (problemy z erekcją, ejakulacją, orgazmem)
• Zmęczenie, osłabienie

Poważne działania niepożądane wymagające natychmiastowej konsultacji lekarskiej

• Myśli samobójcze lub nasilenie depresji
• Objawy zespołu serotoninowego: pobudzenie, omamy, przyspieszona akcja serca, wysoka gorączka, brak koordynacji, nudności, wymioty
• Ciężkie reakcje skórne: wysypka, świąd, obrzęk twarzy lub języka
• Drgawki
• Zaburzenia rytmu serca
• Nietypowe krwawienia (z nosa, z przewodu pokarmowego)
• Problemy z oddawaniem moczu

Objawy odstawienia

Jeśli leczenie zostanie przerwane zbyt szybko, mogą wystąpić objawy takie jak: zawroty głowy, mrowienie w kończynach, zaburzenia snu, niepokój, nudności, bóle głowy, drżenie. Dlatego tak ważne jest stopniowe zmniejszanie dawki pod kontrolą lekarza.

Jeśli zauważysz jakiekolwiek niepokojące objawy, skontaktuj się z lekarzem. Nie wszystkie możliwe działania niepożądane zostały wymienione w tym opisie.

Ciąża

Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę, poinformuj o tym lekarza. Wenlafaksyna powinna być stosowana w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści dla matki wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka. Stosowanie leku w końcowym okresie ciąży może powodować objawy odstawienia u noworodka, takie jak drażliwość, drżenie, trudności z karmieniem czy problemy z oddychaniem. Może również zwiększać ryzyko nadciśnienia płucnego u noworodka.

Karmienie piersią

Wenlafaksyna przenika do mleka matki. U niemowląt karmionych piersią obserwowano płaczliwość, drażliwość i zaburzenia snu. Lekarz pomoże podjąć decyzję, czy kontynuować karmienie piersią, czy też przerwać je lub zmienić leczenie.

Lek może wpływać na zdolność koncentracji, szybkość reakcji i koordynację ruchową. Nie prowadź pojazdów ani nie obsługuj niebezpiecznych maszyn, dopóki nie będziesz pewien, jak lek na Ciebie działa. Jeśli odczuwasz zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia, unikaj tych czynności.

Przechowuj lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie stosuj po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania – można go trzymać w temperaturze pokojowej.

Objawy przedawkowania mogą obejmować: przyspieszoną akcję serca, senność aż do utraty przytomności, rozszerzone źrenice, drgawki, wymioty, zawroty głowy. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca i obniżenie ciśnienia. Przedawkowanie może być zagrożeniem dla życia, szczególnie w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami.

W przypadku przedawkowania natychmiast skontaktuj się z lekarzem, pogotowiem ratunkowym lub ośrodkiem zatruć. Zabierz ze sobą opakowanie leku, aby personel medyczny wiedział, co zostało przyjęte.

Substancja czynna to wenlafaksyna (w postaci chlorowodorku). Jedna kapsułka Faxigen XL 150 mg zawiera 169,71 mg wenlafaksyny chlorowodorku, co odpowiada 150 mg wenlafaksyny.

Inne składniki to: hypromeloza, kopolimery metakrylanu, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian. Otoczka kapsułki zawiera żelatynę, tytanu dwutlenek, erytrozynę i indygotynę (barwniki), a także czarny tusz do nadruku.

Ten opis zawiera najważniejsze informacje o leku Faxigen XL 150 mg. Jeśli masz dodatkowe pytania dotyczące stosowania tego leku, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą. Nie stosuj leku w sposób inny niż zalecony przez lekarza. Jeśli objawy nie ustępują lub pogarszają się, skontaktuj się z lekarzem. Zawsze czytaj ulotkę dołączoną do opakowania przed rozpoczęciem stosowania leku.