Lafactin

Lafactin to nowoczesny lek przeciwdepresyjny zawierający wenlafaksynę w dawce 75 mg w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu. Należy on do grupy leków zwanych inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Preparat działa poprzez zwiększenie stężenia dwóch ważnych substancji chemicznych w mózgu – serotoniny i noradrenaliny, które u osób cierpiących na depresję i zaburzenia lękowe występują w zmniejszonym stężeniu.

Lek przeznaczony jest wyłącznie dla osób dorosłych i stosowany jest w leczeniu:

• Depresji – pomaga poprawić nastrój, przywrócić energię i zainteresowanie codziennymi aktywnościami.
• Uogólnionych zaburzeń lękowych – łagodzi przewlekły, nadmierny niepokój i napięcie.
• Fobii społecznej – pomaga osobom, które odczuwają silny lęk w sytuacjach społecznych lub unikają kontaktów z innymi ludźmi.
• Lęku napadowego – zmniejsza częstość i nasilenie napadów paniki.

Właściwe leczenie tych schorzeń jest niezwykle ważne – bez odpowiedniej terapii stan pacjenta może się nie poprawić, a nawet ulec pogorszeniu, co w przyszłości znacznie utrudni leczenie.

Lek należy zawsze stosować dokładnie według wskazówek lekarza. Zazwyczaj zalecana dawka początkowa w leczeniu depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej wynosi 75 mg na dobę. W przypadku lęku napadowego leczenie rozpoczyna się od mniejszej dawki – 37,5 mg dziennie. Lekarz może stopniowo zwiększać dawkę w zależności od potrzeb, nawet do maksymalnej dawki 375 mg na dobę w depresji lub 225 mg na dobę w zaburzeniach lękowych.

Kapsułki należy przyjmować codziennie mniej więcej o tej samej porze, zawsze z posiłkiem. Trzeba je połykać w całości, popijając płynem – nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać, ponieważ są one zaprojektowane tak, aby stopniowo uwalniać substancję czynną przez cały dzień.

Warto wiedzieć, że w kale mogą pojawić się małe białe granulki. To normalne zjawisko – są to szkielety granulek, które nie rozpuszczają się w przewodzie pokarmowym, ale substancja czynna została już prawidłowo wchłonięta przez organizm.

Kiedy nie wolno stosować leku Lafactin?

Produktu nie należy przyjmować w następujących sytuacjach:

• Uczulenie na wenlafaksynę lub którykolwiek inny składnik preparatu.
• Równoczesne przyjmowanie lub przyjmowanie w ciągu ostatnich 14 dni leków z grupy nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) stosowanych w depresji lub chorobie Parkinsona.

Kiedy zachować szczególną ostrożność?

Przed rozpoczęciem leczenia należy koniecznie poinformować lekarza, jeśli:

• Występują problemy z wątrobą lub nerkami.
• Pacjent choruje na jaskrę lub inne choroby oczu.
• W przeszłości występowało wysokie ciśnienie krwi, choroby serca lub zaburzenia rytmu serca.
• Pacjent miał w przeszłości napady drgawek (padaczkę).
• Występują zaburzenia krzepnięcia krwi lub skłonność do krwawień i siniaków.
• U pacjenta lub członków jego rodziny występowała mania lub zaburzenia dwubiegunowe.
• W przeszłości miały miejsce zachowania agresywne.

Zespół serotoninowy – potencjalnie niebezpieczny stan

W czasie leczenia lekiem Lafactin może wystąpić rzadki, ale poważny stan zwany zespołem serotoninowym, szczególnie gdy lek przyjmowany jest równocześnie z innymi preparatami wpływającymi na układ nerwowy. Objawy tego zespołu mogą obejmować: niepokój ruchowy, omamy, utratę koordynacji ruchowej, przyspieszone bicie serca, gorączkę, szybkie zmiany ciśnienia krwi, nudności, wymioty, biegunkę lub dezorientację. W najcięższej postaci może przypominać złośliwy zespół neuroleptyczny. W przypadku pojawienia się takich objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.

Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny stosować Lafactin tylko po dokładnym przedyskutowaniu z lekarzem potencjalnych korzyści i ryzyka. Leki z grupy SSRI/SNRI stosowane przez kobiety w ciąży mogą zwiększać ryzyko wystąpienia u noworodka przetrwałego nadciśnienia płucnego (PPHN) – poważnej choroby powodującej trudności w oddychaniu i sinienie skóry dziecka. Objawy te zazwyczaj pojawiają się w pierwszej dobie życia.

Przyjmowanie leku pod koniec ciąży może również zwiększać ryzyko ciężkiego krwawienia z pochwy wkrótce po porodzie. Wenlafaksyna przenika do mleka matki, dlatego lekarz podejmie decyzję, czy należy przerwać karmienie piersią, czy zaprzestać terapii lekiem.

Jak każdy lek, Lafactin może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich one wystąpią. Niektóre z nich wymagają natychmiastowej reakcji.

Działania niepożądane wymagające natychmiastowej interwencji lekarskiej

Należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skontaktować się z lekarzem lub udać do szpitala w przypadku wystąpienia:

• Obrzęku twarzy, warg, języka, gardła, rąk lub stóp, trudności w przełykaniu lub oddychaniu.
• Ucisku w klatce piersiowej, sapania, trudności w oddychaniu.
• Ciężkiej wysypki skórnej, swędzenia, pokrzywki.
• Objawów zespołu serotoninowego (opisanych wcześniej).
• Objawów zakażenia z wysoką gorączką, dreszczami, bólem głowy.
• Bólu mięśni o nieznanym pochodzeniu, osłabienia mięśni.

Najczęstsze działania niepożądane

Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 osób) mogą wystąpić:

• Zawroty głowy, ból głowy, senność.
• Bezsenność.
• Nudności, suchość w jamie ustnej, zaparcia.
• Nadmierne pocenie się, w tym poty nocne.

Częste działania niepożądane

Często (u mniej niż 1 na 10 osób) zgłaszane są:

• Zmniejszenie łaknienia.
• Nerwowość, pobudzenie, nietypowe sny, problemy z koncentracją.
• Drżenie, mrowienie, zaburzenia smaku.
• Zaburzenia widzenia, rozszerzone źrenice.
• Dzwonienie w uszach.
• Przyspieszone bicie serca, kołatanie serca, podwyższone ciśnienie krwi.
• Duszność, ziewanie.
• Wymioty, biegunka.
• Wysypka, swędzenie skóry.
• Problemy z oddawaniem moczu.
• Zaburzenia seksualne (problemy z erekcją u mężczyzn, zaburzenia orgazmu, nieregularne miesiączkowanie u kobiet).
• Osłabienie, zmęczenie, dreszcze.
• Zmiany masy ciała.

Suchość w jamie ustnej

Suchość w jamie ustnej zgłasza około 10% pacjentów przyjmujących wenlafaksynę. Może to zwiększać ryzyko próchnicy, dlatego szczególnie ważna jest staranna higiena jamy ustnej podczas leczenia.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Lafactin należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym dostępnych bez recepty, suplementach i preparatach ziołowych. Szczególnie ważne jest poinformowanie lekarza, jeśli pacjent przyjmuje:

• Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) – bezwzględnie przeciwwskazane równoczesne stosowanie.
• Leki stosowane w migrenach (tryptany).
• Inne leki przeciwdepresyjne (SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, lit).
• Leki przeciwpsychotyczne.
• Leki przeciwbólowe (tramadol, fentanyl, metadon).
• Antybiotyki (linezolid, erytromycyna).
• Leki przeciwarytmiczne.
• Preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca zwyczajnego.
• Leki przeciwkrzepliwe (warfarynę).

Jednoczesne stosowanie niektórych z tych leków może prowadzić do groźnego zespołu serotoninowego lub innych poważnych działań niepożądanych.

Nie należy spożywać alkoholu podczas leczenia lekiem Lafactin. Połączenie alkoholu z lekiem może powodować skrajne zmęczenie, utratę przytomności oraz nasilenie objawów depresji i zaburzeń lękowych.

Bardzo ważne jest, aby nie przerywać leczenia ani nie zmniejszać dawki leku bez konsultacji z lekarzem, nawet jeśli pacjent czuje się lepiej. Nagłe przerwanie przyjmowania leku Lafactin lub zbyt szybkie zmniejszenie dawki może prowadzić do wystąpienia objawów odstawienia, takich jak:

• Zawroty głowy, uczucie pustki w głowie.
• Ból głowy.
• Bezsenność, koszmary senne.
• Nudności, biegunka.
• Nerwowość, pobudzenie, dezorientacja.
• Mrowienie, drętwienie.
• Objawy grypopodobne.
• Wzrost ciśnienia krwi.

Lekarz pomoże stopniowo zmniejszać dawkę – proces ten może trwać kilka tygodni lub nawet miesięcy, aby zminimalizować ryzyko objawów odstawienia.

Osoby z depresją i zaburzeniami lękowymi mogą czasami mieć myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie. Takie myśli mogą nasilać się na początku leczenia lekami przeciwdepresyjnymi, ponieważ zazwyczaj zaczynają one działać po upływie około 2 tygodni. Ryzyko jest większe u osób, które wcześniej miały myśli samobójcze oraz u młodych dorosłych poniżej 25 roku życia.

Jeśli u pacjenta pojawią się myśli samobójcze lub myśli o samookaleczeniu, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Pomocne może być poinformowanie najbliższych o chorobie i poproszenie ich o zwrócenie uwagi na niepokojące zmiany w zachowaniu.

Lek Lafactin nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. Pacjenci w tej grupie wiekowej przyjmujący leki z grupy SNRI narażeni są na zwiększone ryzyko myśli samobójczych, prób samobójczych oraz wrogości. Jeśli jednak lekarz uzna, że leczenie będzie korzystne i przepisze lek osobie poniżej 18 lat, należy regularnie kontaktować się z lekarzem i zgłaszać wszelkie niepokojące objawy.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Niewykorzystanych leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki – należy zapytać farmaceutę, jak prawidłowo je zutylizować.

Każda kapsułka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 75 mg wenlafaksyny w postaci chlorowodorku wenlafaksyny. Pozostałe składniki to: sacharoza ziarenka, hypromeloza, talk, etyloceluloza oraz składniki otoczki kapsułki (żelatyna, barwniki, dwutlenek tytanu, laurylosiarczan sodu). Kapsułki są oznaczone czarnym tuszem spożywczym.

Kapsułki mają rozmiar „1″, nieprzezroczyste brzoskwiniowe wieczko i brzoskwiniowy korpus, z nadrukiem „E” na wieczku i „74″ na korpusie.

Lafactin 75 mg dostępny jest w blistrach lub butelkach zawierających różną liczbę kapsułek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w aptekach.