Prefaxine

Prefaxine to lek przeciwdepresyjny dostępny w postaci twardych kapsułek o przedłużonym uwalnianiu. Każda kapsułka zawiera 37,5 mg wenlafaksyny w postaci chlorowodorku. Lek należy do grupy leków zwanych inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, które działają na substancje chemiczne w mózgu odpowiedzialne za regulację nastroju i emocji.

Kapsułki mają charakterystyczny wygląd – są białe, nieprzezroczyste, żelatynowe z nadrukiem “VEN” na wieczku i “37.5” na korpusie. Wewnątrz każdej kapsułki znajduje się jedna okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana, która stopniowo uwalnia substancję czynną w organizmie.

Lek jest przepisywany w leczeniu różnych zaburzeń psychicznych związanych z nastrojem i lękiem. Stosuje się go w następujących przypadkach:

• Leczenie epizodów dużej depresji – pomaga w złagodzeniu objawów głębokiej depresji i poprawie samopoczucia.
• Zapobieganie nawrotom depresji – długotrwałe stosowanie może chronić przed powrotem objawów depresyjnych.
• Leczenie fobii społecznej – pomaga osobom z nadmiernym lękiem w sytuacjach społecznych.
• Leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych – redukuje przewlekły, nadmierny niepokój i napięcie.
• Leczenie lęku napadowego – skuteczny w przypadku ataków paniki, z agorafobią lub bez niej.

Działanie leku polega na wzmocnieniu aktywności pewnych substancji chemicznych w mózgu, zwanych neuroprzekaźnikami. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit hamują wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny – substancji odpowiedzialnych za regulację nastroju, emocji i reakcji na stres. Dzięki temu zwiększa się ich dostępność w mózgu, co prowadzi do poprawy samopoczucia i zmniejszenia objawów depresji oraz lęku.

Ważną zaletą Prefaxine jest postać o przedłużonym uwalnianiu, co oznacza, że substancja czynna jest stopniowo uwalniana w organizmie przez cały dzień. Pozwala to na przyjmowanie leku tylko raz dziennie i zapewnia bardziej stabilne stężenie w organizmie.

Lek należy przyjmować doustnie, codziennie o tej samej porze, najlepiej podczas posiłku. Kapsułki należy połykać w całości, popijając płynem – nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać, ponieważ zniszczyłoby to mechanizm przedłużonego uwalniania.

Dawkowanie w depresji

Zazwyczaj leczenie rozpoczyna się od dawki 75 mg raz na dobę. Jeśli ta dawka nie przynosi wystarczającej poprawy, lekarz może stopniowo zwiększać ją w odstępach około dwóch tygodni, maksymalnie do 375 mg na dobę. Leczenie powinno trwać wystarczająco długo – zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Po ustąpieniu objawów depresji zaleca się kontynuowanie terapii przez co najmniej 6 miesięcy.

Dawkowanie w zaburzeniach lękowych

W uogólnionych zaburzeniach lękowych zwykle rozpoczyna się od dawki 75 mg na dobę, którą można zwiększyć maksymalnie do 225 mg na dobę. W fobii społecznej zalecana dawka to 75 mg na dobę, chociaż w niektórych przypadkach może być konieczne zwiększenie dawki.

Dawkowanie w lęku napadowym

Leczenie rozpoczyna się od mniejszej dawki – 37,5 mg na dobę przez pierwsze 7 dni, następnie zwiększa się ją do 75 mg na dobę. W razie potrzeby lekarz może dalej zwiększać dawkę, maksymalnie do 225 mg na dobę.

Osoby starsze nie wymagają zmiany dawkowania tylko ze względu na wiek, jednak należy zachować szczególną ostrożność ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek i większą wrażliwość organizmu.

Pacjenci z chorobami wątroby mogą wymagać zmniejszenia dawki o około 50% w przypadku łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby. W ciężkich zaburzeniach konieczne może być jeszcze większe zmniejszenie dawki.

Pacjenci z chorobami nerek – w przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania, ale zaleca się ostrożność. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub wymagających hemodializ dawkę należy zmniejszyć o 50%.

Dzieci i młodzież poniżej 18 lat – lek nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej ze względu na brak potwierdzenia skuteczności i bezpieczeństwa.

Leku nie wolno stosować w następujących przypadkach:

• Uczulenie na wenlafaksynę lub którykolwiek inny składnik leku.
• Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) – ze względu na ryzyko wystąpienia groźnego zespołu serotoninowego. Nie należy rozpoczynać leczenia Prefaxine wcześniej niż 14 dni od zakończenia leczenia IMAO, a po zakończeniu stosowania Prefaxine należy odczekać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii IMAO.

Ryzyko myśli samobójczych

Depresja i inne zaburzenia psychiczne wiążą się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych i prób samobójczych, szczególnie na początku leczenia lub po zmianie dawki. Pacjenci wymagają ścisłej obserwacji, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii. Jeśli zauważysz nasilenie objawów depresji, pojawienie się myśli samobójczych lub nietypowych zmian w zachowaniu, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Zespół serotoninowy

Jest to potencjalnie zagrażający życiu stan, który może wystąpić podczas stosowania leków wpływających na układ serotoninergiczny, szczególnie przy jednoczesnym przyjmowaniu innych leków o podobnym działaniu. Objawy mogą obejmować pobudzenie, omamy, przyspieszenie akcji serca, niestabilne ciśnienie krwi, podwyższoną temperaturę ciała, nadmierną potliwość, drżenie, brak koordynacji ruchów, nudności i wymioty. W przypadku pojawienia się tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Ciśnienie krwi i częstość akcji serca

Lek może powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi i przyspieszenie akcji serca, szczególnie po zastosowaniu większych dawek. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy uzyskać kontrolę istniejącego nadciśnienia, a podczas terapii regularnie kontrolować ciśnienie krwi.

Nagłe przerwanie leczenia

Nie należy nagle przerywać przyjmowania leku, ponieważ może to wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, zaburzenia czucia, problemy ze snem, niepokój, nudności, ból głowy czy objawy grypopodobne. Lekarz powinien stopniowo zmniejszać dawkę przez okres co najmniej 1-2 tygodni.

Inne ważne ostrzeżenia

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z:

• Jaskrą z wąskim kątem przesączania – lek może powodować rozszerzenie źrenic.
• Chorobami serca – szczególnie po świeżym zawale lub z niestabilną chorobą wieńcową.
• Drgawkami w wywiadzie – mogą one ponownie wystąpić podczas leczenia.
• Skłonnością do krwawień – lek może wpływać na czynność płytek krwi.
• Zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi – istnieje ryzyko wywołania manii lub hipomanii.
• Cukrzycą – może być konieczne dostosowanie dawek insuliny lub leków przeciwcukrzycowych.

Prefaxine może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z:

• Inhibitorami MAO (moklobemid, linezolid, błękit metylenowy) – ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.
• Innymi lekami wpływającymi na serotonynę (SSRI, inne SNRI, tryptany, tramadol, fentanyl) – również zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego.
• Lekami wydłużającymi odstęp QT (niektóre leki przeciwarytmiczne, przeciwpsychotyczne, antybiotyki) – zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca.

Zawsze poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym dostępnych bez recepty, suplementach i ziołach.

Jak każdy lek, Prefaxine może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste (u więcej niż 1 na 10 osób)

• Nudności.
• Suchość w jamie ustnej.
• Ból głowy.
• Nadmierne pocenie się, w tym poty nocne.

Często (u 1 do 10 na 100 osób)

• Zmniejszenie apetytu.
• Zawroty głowy.
• Senność lub bezsenność.
• Nerwowość, niepokój.
• Zaburzenia widzenia, w tym rozszerzenie źrenic.
• Ziewanie.
• Przyspieszenie akcji serca, podwyższone ciśnienie krwi.
• Zaparcia, wymioty.
• Zaburzenia seksualne (u mężczyzn i kobiet).
• Zmęczenie, osłabienie.

Objawy wymagające natychmiastowej konsultacji lekarskiej

Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli wystąpią:

• Myśli samobójcze lub samookaleczenia.
• Objawy zespołu serotoninowego (pobudzenie, omamy, przyspieszenie akcji serca, gorączka, sztywność mięśni).
• Ciężkie reakcje alergiczne (wysypka, swędzenie, trudności w oddychaniu).
• Drgawki.
• Nietypowe krwawienia lub siniaki.
• Objawy jaskry (ból oka, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie oka).

Ciąża: Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, skonsultuj się z lekarzem. Stosowanie leku w późnej ciąży może wywołać objawy odstawienia u noworodka, takie jak drażliwość, drżenie, problemy z karmieniem lub oddychaniem.

Karmienie piersią: Wenlafaksyna i jej metabolit przechodzą do mleka kobiecego. Zgłaszano przypadki płaczu, rozdrażnienia i zaburzeń snu u niemowląt karmionych piersią przez matki przyjmujące lek. Należy podjąć decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka i matki.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić objawy takie jak przyspieszenie akcji serca, senność, rozszerzenie źrenic, drgawki, wymioty, zmiany w zapisie EKG, zawroty głowy. W ciężkich przypadkach przedawkowanie może prowadzić do śpiączki lub zgonu.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku natychmiast skontaktuj się z lekarzem, oddziałem ratunkowym lub zadzwoń na pogotowie. Zabierz ze sobą opakowanie leku.

Lek należy przechowywać w temperaturze nieprzekraczającej 30°C, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Termin ważności wynosi 3 lata od daty produkcji.

Każda kapsułka zawiera 37,5 mg wenlafaksyny w postaci chlorowodorku jako substancję czynną oraz substancje pomocnicze: hypromelozę, amoniowego metakrylanu kopolimer, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian oraz inne składniki otoczki i kapsułki żelatynowej.

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.