Pazopanib Viatris

Pazopanib Viatris to lek przeciwnowotworowy dostępny w postaci tabletek powlekanych w dwóch dawkach: 200 mg i 400 mg. Każda tabletka zawiera pazopanib w postaci chlorowodorku jako substancję czynną. Tabletki 200 mg są różowe, w kształcie kapsułki z napisem „200″, natomiast tabletki 400 mg są białe, również w kształcie kapsułki z napisem „400″. Lek należy do grupy inhibitorów kinaz białkowych, które działają celując w specyficzne białka odpowiedzialne za wzrost komórek nowotworowych.

Pazopanib Viatris działa poprzez hamowanie specjalnych białek zwanych kinazami tyrozynowymi receptorów. Te białka odgrywają kluczową rolę w rozwoju i wzroście naczyń krwionośnych zaopatrujących nowotwór. Lek blokuje między innymi receptory naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGFR), płytkowopochodnego czynnika wzrostu (PDGFR) oraz receptor czynnika komórek macierzystych (c-KIT). Dzięki temu hamuje powstawanie nowych naczyń krwionośnych w guzie, co ogranicza jego wzrost i rozwój. W badaniach na zwierzętach wykazano, że pazopanib skutecznie hamuje wzrost wielu różnych rodzajów nowotworów.

Lek jest przeznaczony dla dorosłych pacjentów w dwóch głównych sytuacjach:

• Rak nerkowokomórkowy (RCC): stosowany jako lek pierwszego rzutu u pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym oraz u pacjentów, którzy wcześniej byli leczeni cytokinami.
• Mięsaki tkanek miękkich (STS): przeznaczony dla pacjentów z określonymi podtypami zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich, którzy wcześniej otrzymali chemioterapię w leczeniu choroby rozsianej lub u których nastąpiła progresja choroby w ciągu 12 miesięcy od leczenia wspomagającego.

Leczenie może być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza z doświadczeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

Zalecana dawka pazopanibu wynosi 800 mg raz na dobę, zarówno w leczeniu raka nerkowokomórkowego, jak i mięsaków tkanek miękkich. Lek należy przyjmować bez jedzenia – co najmniej godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Nie wolno ich łamać ani kruszyć, ponieważ może to zwiększyć ilość leku dostającą się do organizmu.

Dostosowanie dawki

W zależności od tego, jak organizm toleruje leczenie, lekarz może zdecydować o zmianie dawki. Można ją zmniejszać lub zwiększać stopniowo, za każdym razem o 200 mg. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 800 mg na dobę.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: u osób z łagodnymi nieprawidłowościami w wynikach badań wątroby zalecana dawka to 800 mg na dobę. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się zmniejszenie dawki do 200 mg raz na dobę. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: u osób z klirensem kreatyniny powyżej 30 mililitrów na minutę nie jest wymagane dostosowanie dawki. U pacjentów z klirensem poniżej tej wartości należy zachować szczególną ostrożność.

Osoby starsze: nie ma potrzeby dostosowywania dawki ze względu na wiek, choć należy zachować ostrożność u osób w podeszłym wieku.

Nie wolno stosować Pazopanibu Viatris, jeśli pacjent jest uczulony na pazopanib lub którykolwiek z pozostałych składników leku. Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszelkich alergiach.

Wpływ na wątrobę

Pazopanib może wpływać na czynność wątroby, a w rzadkich przypadkach prowadzić do niewydolności wątroby. Przed rozpoczęciem leczenia i regularnie w jego trakcie należy wykonywać badania kontrolne wątroby. Kontrole należy przeprowadzać w 3., 5., 7. i 9. tygodniu leczenia, następnie w 3. i 4. miesiącu oraz okresowo później. Pacjenci powyżej 60. roku życia mogą być bardziej narażeni na zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Nadciśnienie tętnicze

Podczas leczenia może wystąpić nadciśnienie tętnicze, w tym nagłe, objawowe zwiększenie ciśnienia krwi. Przed rozpoczęciem leczenia należy uzyskać właściwą kontrolę ciśnienia. Ciśnienie tętnicze należy kontrolować wkrótce po rozpoczęciu leczenia (nie później niż po tygodniu) i następnie regularnie. W przypadku zwiększenia ciśnienia lekarz może zalecić leki obniżające ciśnienie lub dostosować dawkę pazopanibu.

Problemy z sercem

U niektórych pacjentów mogą wystąpić zaburzenia czynności serca, w tym zastoinowa niewydolność serca lub zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory. Szczególnie narażeni są pacjenci z nadciśnieniem tętniczym lub ci, którzy wcześniej byli leczeni antracyklinami (grupa leków przeciwnowotworowych). Lekarz będzie regularnie kontrolował pracę serca podczas leczenia.

Krwotoki i zakrzepy

W trakcie leczenia mogą wystąpić incydenty krwotoczne lub zakrzepowe, w tym zawał mięśnia sercowego, udar, zakrzepica żył czy zator płucny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka takich powikłań.

Problemy z przewodem pokarmowym

Możliwe są perforacje (pęknięcia) lub przetoki w obrębie przewodu pokarmowego. Należy zgłaszać lekarzowi wszelkie nietypowe objawy ze strony układu trawiennego.

Gojenie ran

Pazopanib może utrudniać gojenie się ran. Leczenie należy przerwać co najmniej 7 dni przed zaplanowaną operacją. Decyzję o wznowieniu leczenia po operacji podejmuje lekarz na podstawie oceny, jak goją się rany.

Tarczyca

Lek może wpływać na czynność tarczycy. Przed rozpoczęciem leczenia i regularnie w jego trakcie należy wykonywać badania kontrolne tarczycy. W przypadku niedoczynności tarczycy lekarz wdroży odpowiednie leczenie.

Ciąża i antykoncepcja

Pazopanib może szkodzić płodowi. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia oraz przez co najmniej 2 tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyźni powinni używać prezerwatyw podczas stosunków płciowych w okresie przyjmowania leku i przez co najmniej 2 tygodnie po zakończeniu leczenia.

Pazopanib może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Szczególnie istotne są:

Leki zwiększające stężenie pazopanibu

Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4, takimi jak ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna czy rytonawir. Leki te mogą znacznie zwiększyć stężenie pazopanibu we krwi. Jeśli nie ma alternatywy, lekarz zmniejszy dawkę pazopanibu do 400 mg na dobę. Również sok grejpfrutowy może zwiększać stężenie leku – należy go unikać podczas leczenia.

Leki zmniejszające stężenie pazopanibu

Należy unikać jednoczesnego stosowania z lekami indukującymi enzym CYP3A4, takimi jak ryfampicyna, ponieważ mogą one zmniejszać skuteczność pazopanibu.

Leki na zgagę i refluks

Jednoczesne stosowanie z lekami zmniejszającymi kwaśność soku żołądkowego (inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2, leki zobojętniające) może zmniejszać wchłanianie pazopanibu. Jeśli konieczne jest stosowanie takich leków, należy przestrzegać szczegółowych zaleceń lekarza dotyczących odstępów czasowych między dawkami.

Statyny

Jednoczesne stosowanie z symwastatyną zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby. Również przy stosowaniu innych statyn należy zachować ostrożność.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym tych dostępnych bez recepty, suplementach diety i ziołach.

Jak każdy lek, Pazopanib Viatris może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób)

• Biegunka.
• Zmiana koloru włosów (odbarwienie, rozjaśnienie).
• Hipopigmentacja skóry (jaśniejsze przebarwienia skóry).
• Złuszczająca wysypka.
• Nadciśnienie tętnicze.
• Nudności i wymioty.
• Ból głowy.
• Uczucie zmęczenia.
• Brak łaknienia.
• Zaburzenia smaku.
• Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.
• Zmniejszenie masy ciała.
• Ból.
• Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej i asparaginianowej) w badaniach krwi.

Poważne działania niepożądane

Niektóre działania niepożądane mogą być poważne i wymagają natychmiastowej konsultacji z lekarzem:

• Problemy z wątrobą, w tym niewydolność wątroby.
• Przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny mózgu.
• Niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca.
• Zaburzenia czynności serca.
• Perforacje i przetoki w przewodzie pokarmowym.
• Wydłużenie odstępu QT w zapisie elektrokardiogramu.
• Krwotoki (z płuc, przewodu pokarmowego, do mózgu).
• Zakrzepica żył i zator płucny.
• Śródmiąższowa choroba płuc lub zapalenie płuc.
• Zespół odwracalnej tylnej encefalopatii (objawy: ból głowy, nadciśnienie, napady drgawkowe, senność, dezorientacja, zaburzenia widzenia).

W razie wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Nie należy przerywać ani zmieniać leczenia bez konsultacji z lekarzem.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania. Lek można przechowywać w temperaturze pokojowej.

Pazopanib Viatris dostępny jest w różnych wielkościach opakowań:

• Blistry zawierające 30, 60 lub 90 tabletek.
• Opakowania zawierające pojedyncze dawki: 30 x 1, 60 x 1 lub 90 x 1 tabletek.
• Opakowania zbiorcze.
• Butelki z HDPE zawierające 30, 60 lub 90 tabletek.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Pazopanib Viatris zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Nie należy stosować leku u dzieci poniżej 2. roku życia ze względu na możliwy wpływ na wzrost i dojrzewanie narządów. Nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia pazopanibem.

Lek może wpływać na płodność zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Jeśli pacjent planuje mieć dzieci, powinien omówić to z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia.

Pazopanib Viatris nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak w przypadku wystąpienia zawrotów głowy, zmęczenia lub osłabienia należy unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu ustąpienia objawów.