Polhumin R

Polhumin R to nowoczesny preparat insuliny ludzkiej, który pomaga w skutecznym leczeniu cukrzycy. Jest to bezbarwny, przezroczysty roztwór zawierający 100 jednostek międzynarodowych insuliny w każdym mililitrze. Produkt jest wytwarzany przy użyciu zaawansowanej technologii rekombinacji DNA z wykorzystaniem bakterii Escherichia coli, dzięki czemu uzyskiwana insulina jest identyczna z tą, którą naturalnie wytwarza ludzka trzustka.

Lek jest przeznaczony dla osób z cukrzycą, której leczenie wymaga stosowania insuliny. Może być używany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Insulina pomaga organizmowi prawidłowo wykorzystywać glukozę (cukier) z krwi, zapobiegając jej nadmiernemu gromadzeniu się.

Insulina zawarta w preparacie Polhumin R działa na kilka sposobów, aby obniżyć poziom cukru we krwi. Po wstrzyknięciu łączy się ze specjalnymi receptorami na powierzchni komórek w wątrobie, mięśniach i tkance tłuszczowej. Dzięki temu:

• Hamuje wytwarzanie glukozy przez wątrobę.
• Ułatwia transport glukozy do wnętrza komórek mięśniowych i tłuszczowych.
• Zwiększa wykorzystanie glukozy wewnątrz komórek.
• Hamuje rozkład tłuszczów i zmniejsza powstawanie ciał ketonowych.
• Pobudza syntezę białek i zapobiega ich rozpadowi.

Po wstrzyknięciu pod skórę insulina zaczyna działać stosunkowo szybko. Efekt obniżania poziomu cukru we krwi pojawia się po około 30 minutach od podania. Największa siła działania występuje między pierwszą a trzecią godziną po wstrzyknięciu. Całkowity czas działania insuliny wynosi około 8 godzin, co oznacza, że przez ten okres pomaga ona kontrolować poziom glukozy we krwi.

Dawka insuliny jest zawsze dobierana indywidualnie dla każdego pacjenta. Lekarz uwzględnia wiele czynników, takich jak wiek, aktywność fizyczna, ogólny stan zdrowia (na przykład czy występują problemy z nerkami) oraz inne stosowane leki. Dokładną dawkę ustala się na podstawie regularnego sprawdzania poziomu cukru we krwi i w moczu.

Sposób podawania

Polhumin R we wkładach jest przeznaczony wyłącznie do podawania pod skórę za pomocą specjalnego wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. Wstrzyknięcie wykonuje się w wybrane miejsca na ciele – najczęściej w okolicę brzucha, ud, pośladków lub górnej części ramienia. Bardzo ważne jest regularne zmienianie miejsca wkłucia, aby uniknąć powikłań skórnych, takich jak zgrubienia czy zapadnięcia tkanki podskórnej.

Zmiany w dawkowaniu

Kiedy zmienia się rodzaj insuliny (na przykład z innego preparatu na Polhumin R) lub producent leku, może być konieczna zmiana dawki. Taka zmiana powinna zawsze odbywać się pod kontrolą lekarza. U większości pacjentów przechodzących z innych wysokooczyszczonych insulin ludzkich lub wieprzowych nie przewiduje się znaczących zmian dawkowania poza rutynowymi dostosowaniami.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci: W leczeniu cukrzycy u dzieci dąży się do uzyskania prawidłowych wartości cukru we krwi. Najlepszą metodą jest tak zwana insulinoterapia czynnościowa, która pozwala na elastyczne dostosowanie dawek insuliny do posiłków i aktywności dziecka.

Pacjenci z problemami wątroby lub nerek: U osób z niewydolnością wątroby lub nerek insulina działa dłużej i może się gromadzić w organizmie. Dlatego w takich przypadkach lekarz zmniejsza dawkę insuliny, aby zapobiec zbyt dużemu obniżeniu poziomu cukru we krwi.

Osoby starsze: U pacjentów powyżej 70 roku życia nie zawsze dąży się do osiągnięcia idealnie prawidłowych wartości cukru we krwi, ponieważ ryzyko zbyt dużego obniżenia poziomu glukozy jest większe. Często wystarcza utrzymanie cukru na poziomie, który nie powoduje jego wydalania z moczem.

Osoby z nadwagą: Pacjenci z otyłością mogą potrzebować większych dawek insuliny.

Przed każdym wstrzyknięciem należy sprawdzić wygląd roztworu insuliny we wkładzie. Powinien być bezbarwny, przezroczysty i mieć konsystencję wody. Jeśli wygląd się zmienił (pojawił się kolor, mętność lub cząsteczki), insuliny nie wolno używać.

Aby wykonać wstrzyknięcie, należy:

• Ująć skórę między dwa palce, tworząc fałd.
• Wbić igłę w fałd skóry pod kątem około 45 stopni.
• Wstrzyknąć insulinę pod skórę.
• Wyciągnąć igłę i lekko ucisnąć miejsce wstrzyknięcia na kilka sekund, aby zapobiec wyciekaniu insuliny.

Bardzo ważne jest, aby zmieniać miejsca wstrzyknięć zgodnie z zaleceniem lekarza. Należy wykonywać wkłucia w różne miejsca w obrębie jednego obszaru ciała, tak aby to samo miejsce nie było używane częściej niż raz na miesiąc. Zapobiega to powstawaniu zmian w tkance podskórnej, które mogą wpływać na wchłanianie insuliny.

Produktu nie można stosować w następujących sytuacjach:

• Gdy występuje uczulenie na insulinę lub którykolwiek inny składnik preparatu (chyba że jest to część specjalnego programu odczulania prowadzonego przez lekarza).
• Podczas hipoglikemii, czyli gdy poziom cukru we krwi jest już zbyt niski.

Kontrola poziomu cukru

Podczas leczenia konieczne jest systematyczne sprawdzanie poziomu glukozy we krwi i w moczu. Dodatkowo kilka razy w roku należy oznaczać hemoglobinę glikowaną (HbA1C), która pokazuje, jak dobrze kontrolowana była cukrzyca w ostatnich miesiącach.

Zmiany w miejscach wstrzyknięć

Pacjenci muszą pamiętać o ciągłej zmianie miejsca wstrzyknięcia, aby zmniejszyć ryzyko powstania zmian w skórze, takich jak lipodystrofia (zanik lub przerost tkanki tłuszczowej) czy amyloidoza skórna (odkładanie się nieprawidłowych białek). Po wstrzyknięciu insuliny w miejsca, gdzie występują takie zmiany, może być opóźnione wchłanianie insuliny i pogorszona kontrola poziomu cukru. Jeśli nagle zmieni się miejsce wstrzyknięcia na obszar bez zmian, może wystąpić hipoglikemia. Po takiej zmianie zaleca się częstszą kontrolę poziomu glukozy i ewentualne dostosowanie dawki.

Sytuacje wymagające szczególnej uwagi

W wielu stanach chorobowych i sytuacjach stresowych poziom cukru we krwi może znacznie się zmieniać. Może to prowadzić do hipoglikemii (zbyt niski poziom cukru) lub hiperglikemii (zbyt wysoki poziom cukru).

Podróże do innych stref czasowych

Przed podróżą do innej strefy czasowej pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, ponieważ mogą ulec zmianie pory posiłków i wstrzyknięć insuliny.

Hipoglikemia – najczęstsze powikłanie

Najczęstszym problemem podczas stosowania insuliny jest hipoglikemia, czyli zbyt niski poziom cukru we krwi. Może ona wystąpić, gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do spożytych węglowodanów lub gdy pacjent nie zjadł posiłku po podaniu insuliny. Objawy hipoglikemii to między innymi: uczucie głodu, drżenie, pocenie się, kołatanie serca, bladość skóry, trudności z koncentracją, senność, a w ciężkich przypadkach utrata przytomości.

Reakcje alergiczne

Mogą wystąpić miejscowe reakcje alergiczne w miejscu wstrzyknięcia, takie jak zaczerwienienie, obrzęk, swędzenie, ból lub siniak. Większość tych objawów jest przemijająca i ustępuje w trakcie dalszego leczenia. Bardzo rzadko mogą pojawić się uogólnione reakcje alergiczne obejmujące całe ciało, takie jak wysypka, swędzenie, poty, zaburzenia trawienne, obrzęki, trudności w oddychaniu, kołatanie serca, spadek ciśnienia i omdlenie. Takie reakcje są poważne i wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.

Zmiany w tkance podskórnej

W miejscu wstrzyknięć mogą pojawić się zaniki lub przerosy tkanki tłuszczowej (lipodystrofia) oraz amyloidoza skórna (odkładanie się nieprawidłowych białek). Te zmiany mogą wpływać na wchłanianie insuliny. Regularna zmiana miejsca wkłucia znacznie zmniejsza ryzyko ich wystąpienia.

Przedawkowanie insuliny prowadzi do hipoglikemii. Sposób postępowania zależy od nasilenia objawów:

Lekka i umiarkowana hipoglikemia

Należy natychmiast spożyć 2-5 kostek cukru rozpuszczonych w wodzie, łyżeczki cukru lub wypić szklankę słodkiego napoju zawierającego co najmniej 15 gramów węglowodanów. Poziom cukru powinien szybko się podnieść.

Ciężka hipoglikemia z utratą przytomności

Gdy pacjent traci przytomność, należy podać 1 miligram glukagonu pod skórę lub domięśniowo, albo glukozę dożylnie. Jeśli stan pacjenta nie poprawia się po podaniu glukagonu, należy również podać glukozę dożylnie. Po odzyskaniu przytomności zaleca się doustne podanie węglowodanów, aby zapobiec ponownemu obniżeniu poziomu cukru. Osobie nieprzytomnej nie wolno podawać jedzenia ani picia przez usta ze względu na ryzyko zachłyśnięcia.

Wiele leków może wpływać na działanie insuliny i poziom cukru we krwi. Dlatego bardzo ważne jest, aby poinformować lekarza o wszystkich stosowanych lekach, w tym tych dostępnych bez recepty.

Leki nasilające działanie insuliny

Niektóre leki mogą zwiększać efekt obniżania poziomu cukru przez insulinę, co zwiększa ryzyko hipoglikemii. Do takich leków należą:

• Leki beta-adrenolityczne (na przykład propranolol stosowany w chorobach serca).
• Inhibitory monoaminooksydazy.
• Salicylany (na przykład aspiryna).
• Analogi somatostatyny (na przykład oktreotyd).
• Alkohol.

Leki osłabiające działanie insuliny

Inne leki mogą zmniejszać skuteczność insuliny, co może prowadzić do podwyższenia poziomu cukru we krwi. Do tej grupy należą:

• Estrogeny, w tym doustne środki antykoncepcyjne i hormonalna terapia zastępcza.
• Hormony tarczycy.
• Związki litu.
• Danazol.
• Leki sympatykomimetyczne (na przykład epinefryna, terbutalina).
• Kwas nikotynowy.
• Glikokortykosteroidy (sterydy).
• Fenytoina.

Doustne leki przeciwcukrzycowe

Stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych może zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę.

Ciąża

Zarówno zbyt niski, jak i zbyt wysoki poziom cukru we krwi podczas ciąży zwiększają ryzyko uszkodzenia lub śmierci płodu. Dlatego u kobiet z cukrzycą, które planują ciążę lub są w ciąży, bezwzględnie konieczne jest utrzymanie prawidłowych wartości cukru we krwi poprzez odpowiednie leczenie insuliną.

Insulina nie przenika przez łożysko do krwi płodu, więc nie wpływa bezpośrednio na dziecko. Zapotrzebowanie na insulinę zmienia się w trakcie ciąży – zmniejsza się w pierwszym trymestrze, a następnie wzrasta w drugim i trzecim trymestrze. Pod koniec ciąży potrzeba insuliny może być nawet dwukrotnie większa niż przed ciążą. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę szybko spada i wraca do poziomu sprzed ciąży.

Karmienie piersią

Insulina nie przenika do mleka matki, więc pacjentki leczone insuliną mogą bezpiecznie karmić piersią. Często jednak jest konieczna zmiana dawki insuliny w tym okresie.

Zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być upośledzona w kilku sytuacjach:

• Na początku leczenia insuliną.
• Podczas zmiany preparatu insuliny.
• W przypadku stresu psychicznego lub fizycznego.
• Gdy pacjent nie rozpoznaje objawów hipoglikemii.

Podczas prowadzenia pojazdów należy unikać sytuacji mogących prowadzić do wystąpienia hipoglikemii. Zalecana jest kontrola poziomu cukru we krwi przed jazdą, a podczas dłuższych podróży również w trakcie jazdy. Warto mieć przy sobie szybko działające węglowodany (na przykład cukier, sok) na wypadek nagłego obniżenia poziomu glukozy.

Nieotwarte wkłady z insuliną należy przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza. Nie wolno zamrażać insuliny. Preparat powinien być przechowywany w oryginalnym opakowaniu, aby chronić go przed światłem.

Po pierwszym otwarciu wkład można przechowywać w temperaturze poniżej 25 stopni Celsjusza przez maksymalnie 28 dni. Nie należy go trzymać w lodówce po rozpoczęciu użytkowania.

Okres ważności nieotwartego produktu wynosi 2 lata.

Każdy mililitr roztworu zawiera 100 jednostek międzynarodowych biosyntetycznej insuliny ludzkiej jako substancję czynną. Jeden wkład zawiera 3 mililitry roztworu, co odpowiada 300 jednostkom insuliny.

Substancje pomocnicze

Preparat zawiera również:

• Fenol (3 miligramy) – jako środek konserwujący.
• Glicerol (16 miligramów).
• Kwas solny i wodorotlenek sodu (do regulacji pH).
• Wodę do wstrzykiwań.

Polhumin R dostępny jest w opakowaniu zawierającym 5 wkładów po 3 mililitry każdy, umieszczonych w blistrze. Wkłady wykonane są ze szkła neutralnego, bezbarwnego, wewnętrznie silikonowanego, zamknięte z obu stron tłoczkiem gumowym i kapslem aluminiowym z dyskiem gumowym.

Nie wolno ponownie używać zużytych igieł. Igłę należy usunąć w bezpieczny sposób, najlepiej do specjalnego pojemnika na ostre odpady medyczne. Nie należy dzielić się igłami i wstrzykiwaczami z innymi osobami, aby uniknąć ryzyka przeniesienia zakażeń.

Wkład można stosować aż do wykorzystania całej jego zawartości, a następnie należy go usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji odpadów medycznych.