Aspar Espefa Premium

Aspar Espefa to lek, który zawiera dobrze przyswajalne sole – magnezową i potasową kwasu asparaginowego, będącego ważnym składnikiem budulcowym organizmu. Uzupełnia niedobory magnezu i potasu mogące być przyczyną zaburzeń przemian energetycznych komórek i przepuszczalności ich błon, zmian kurczliwości mięśni, przewodnictwa nerwowego i zmniejszenia stabilności płytek krwi.

Substancjami czynnymi leku są magnezu wodoroasparaginian (Magnesii hydroaspartas) oraz potasu wodoroasparaginian (Kalii hydroaspartas). 1 tabletka zawiera 250 mg magnezu wodoroasparaginianu oraz 250 mg potasu wodoroasparaginianu, co odpowiada 17 mg jonów magnezu oraz 54 mg jonów potasu.

Pozostałe składniki (substancje pomocnicze) to: powidon, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, talk, magnezu stearynian.

Uzupełnianie niedoborów magnezu i potasu (nie wymagających podawania pierwiastków drogą dożylną):

• Przy niemiarowościach i nadpobudliwości serca, zwłaszcza na tle niedoboru magnezu i potasu.
• Profilaktycznie w chorobie niedokrwiennej serca, przy zagrożeniu zawałem.
• W rekonwalescencji pozawałowej.
• Po przebytych chorobach zakaźnych lub zabiegach chirurgicznych, w przebiegu których doszło do utraty magnezu i potasu.
• Jako produkt leczniczy przeciwdziałający ubocznym skutkom długotrwałego stosowania glikozydów nasercowych i leków moczopędnych (np. tiazydów, furosemidu).

Lek stosuje się doustnie. Zalecana dawka to 2 do 6 tabletek na dobę w dawkach podzielonych.

Przyjmuje się, że całkowite dzienne zapotrzebowanie organizmu na magnez nie przekracza 5 mg/kg masy ciała, a przy zapobieganiu niedoborom potasu podaje się do 780 mg jonów na dobę.

Kiedy nie stosować leku Aspar Espefa:

• Jeśli pacjent ma uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku.
• Jeśli pacjent ma niewydolność nerek.
• Jeśli pacjent ma zakażenie dróg moczowych.
• Jeśli pacjent ma hiperkaliemię (podwyższony poziom potasu) lub hipermagnezemię (podwyższony poziom magnezu).
• Jeśli pacjent ma blok przedsionkowo-komorowy.
• Jeśli pacjent choruje na nużliwość mięśni (myasthenia gravis).

Należy zachować szczególną ostrożność stosując Aspar Espefa:

• Przy długotrwałym stosowaniu i w razie ciężkiej biegunki oraz u pacjentów leczonych glikozydami nasercowymi; należy wówczas kontrolować poziom magnezu i potasu w surowicy krwi, a w razie potrzeby także w erytrocytach.
• U pacjentów z chorobą wrzodową żołądka.

Leku nie należy podawać w chorobach nowotworowych bez porozumienia z lekarzem.

• Wchłanianie magnezu zmniejsza się w obecności fosforanów, wapnia, lipidów i fitynianów w diecie.
• Związki magnezu zmniejszają wchłanianie tetracyklin, żelaza, związków fluoru i leków przeciwzakrzepowych pochodnych warfaryny.
• Antybiotyki aminoglikozydowe, leki moczopędne pętlowe, cisplatyna, cykloseryna, mitramycyna, amfoterycyna B oraz mineralokortykosteroidy nasilają wydalanie magnezu.
• Leki moczopędne oszczędzające potas oraz inne leki zawierające potas mogą zwiększać stężenie jonów potasu w surowicy.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Rzadko, zwłaszcza u chorych z zaburzeniami czynności nerek, może wystąpić hiperkaliemia z nieregularną i wolną pracą serca lub podrażnienie przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, biegunka, wymioty).

Aspar Espefa nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.