Gisartan

Gisartan to lek na receptę, który łączy w sobie dwie substancje czynne: telmisartan (80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg). Jest to preparat przeznaczony dla dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane mniejszymi dawkami leku lub którzy wcześniej przyjmowali te składniki oddzielnie.

Tabletki Gisartan mają charakterystyczny wygląd – są białe lub prawie białe, owalne, obustronnie wypukłe, z oznaczeniem “TH” po jednej stronie i “25” po drugiej stronie.

Gisartan działa dzięki połączeniu dwóch mechanizmów obniżających ciśnienie krwi:

Telmisartan należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II. Blokuje on działanie angiotensyny II – hormonu, który powoduje zwężenie naczyń krwionośnych. Dzięki temu naczynia krwionośne się rozszerzają, a ciśnienie krwi spada. Telmisartan działa selektywnie i długotrwale – jego efekt utrzymuje się przez całą dobę.

Hydrochlorotiazyd to diuretyk tiazydowy, czyli lek moczopędny. Pomaga organizmowi pozbyć się nadmiaru sodu i wody przez nerki, co dodatkowo obniża ciśnienie krwi. Działanie moczopędne rozpoczyna się po około 2 godzinach od przyjęcia leku i utrzymuje się przez 6-12 godzin.

Połączenie tych dwóch substancji działa synergicznie – razem obniżają ciśnienie krwi skuteczniej niż każda z nich osobno. Co ważne, telmisartan pomaga zatrzymać potas w organizmie, który mógłby być tracony przez działanie moczopędne hydrochlorotiazydu.

Gisartan należy przyjmować raz na dobę, popijając wodą. Tabletkę można połknąć niezależnie od posiłków – zarówno na czczo, jak i po jedzeniu.

Ten preparat jest przeznaczony dla pacjentów, u których wcześniejsze leczenie słabszą dawką (80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) nie przyniosło wystarczającej poprawy. Może być również stosowany u osób, które wcześniej przyjmowały te dwa leki osobno i teraz lekarz zdecydował o połączeniu ich w jednej tabletce dla wygody pacjenta.

Pełny efekt obniżający ciśnienie krwi rozwija się stopniowo – maksymalne działanie osiąga się zwykle po 4-8 tygodniach regularnego stosowania. Dlatego ważne jest, aby przyjmować lek regularnie, nawet jeśli nie odczuwa się natychmiastowej poprawy.

Gisartan jest przeznaczony do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Samoistne nadciśnienie tętnicze to podwyższone ciśnienie krwi, które nie jest wywołane inną chorobą.

Lek ten jest stosowany, gdy:

• Ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane przy użyciu słabszej dawki (80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu).
• Pacjent był wcześniej stabilizowany za pomocą telmisartanu i hydrochlorotiazydu podawanych osobno.

Nie wolno stosować tego leku, jeśli:

• Jest się uczulonym na telmisartan, hydrochlorotiazyd lub którykolwiek inny składnik leku.
• Jest się uczulonym na inne leki z grupy sulfonamidów (hydrochlorotiazyd należy do tej grupy).
• Jest się w drugim lub trzecim trymestrze ciąży – lek może poważnie zaszkodzić rozwijającemu się dziecku.
• Ma się zastój żółci lub niedrożność dróg żółciowych.
• Ma się ciężką niewydolność wątroby.
• Ma się ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
• Ma się oporną na leczenie hipokaliemię (zbyt niski poziom potasu) lub hiperkalcemię (zbyt wysoki poziom wapnia).
• Jednocześnie przyjmuje się leki zawierające aliskiren i choruje się na cukrzycę lub ma zaburzoną czynność nerek.

Ciąża i karmienie piersią

Nie należy stosować Gisartanu podczas ciąży, szczególnie w drugim i trzecim trymestrze. Lek może wywołać poważne uszkodzenia u rozwijającego się dziecka, w tym problemy z nerkami, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki. Jeśli planuje się ciążę lub zajdzie w ciążę podczas stosowania leku, należy natychmiast poinformować o tym lekarza, który przepisze bezpieczniejszą alternatywę.

Nie zaleca się stosowania Gisartanu podczas karmienia piersią. Małe ilości hydrochlorotiazydu przenikają do mleka matki, a duże dawki mogą hamować laktację.

Problemy z wątrobą

Osoby z ciężką niewydolnością wątroby nie mogą stosować tego leku. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi problemami z wątrobą lekarz może zalecić mniejszą dawkę lub częstsze kontrole. Hydrochlorotiazyd może przyśpieszyć wystąpienie śpiączki wątrobowej u osób z zaawansowaną chorobą wątroby.

Problemy z nerkami

U osób z zaburzoną czynnością nerek konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek, poziomu kreatyniny i kwasu moczowego. Osoby z ciężką niewydolnością nerek nie mogą przyjmować tego leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ze zwężeniem tętnic nerkowych.

Odwodnienie i niedobór sodu

Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory płynów i sodu w organizmie. Jeśli stosuje się intensywne leczenie moczopędne, ma się biegunkę lub wymioty, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia, szczególnie po pierwszej dawce.

Cukrzyca

U osób z cukrzycą przyjmujących insulinę lub leki przeciwcukrzycowe może wystąpić hipoglikemia (zbyt niski poziom cukru we krwi). Konieczne jest regularne monitorowanie poziomu glukozy. Hydrochlorotiazyd może również ujawnić utajoną cukrzycę lub zaburzyć tolerancję glukozy.

Zaburzenia elektrolitów

Hydrochlorotiazyd może powodować zaburzenia równowagi elektrolitów, szczególnie obniżenie poziomu potasu (hipokaliemia), magnezu (hipomagnezemia) i sodu (hiponatremia) oraz podwyższenie poziomu wapnia (hiperkalcemia) i kwasu moczowego. Należy regularnie kontrolować poziom elektrolitów we krwi.

Dna moczanowa

U niektórych pacjentów hydrochlorotiazyd może przyśpieszyć wystąpienie objawów dny moczanowej lub hiperurykemii (podwyższonego poziomu kwasu moczowego).

Nowotwory skóry

Długotrwałe stosowanie hydrochlorotiazydu, szczególnie w dużych dawkach, może zwiększać ryzyko wystąpienia nieczerniakowych nowotworów skóry (rak podstawnokomórkowy i kolczystokomórkowy). Należy regularnie kontrolować skórę i zgłaszać lekarzowi wszelkie nowe lub zmieniające się zmiany skórne. Zaleca się ograniczenie ekspozycji na słońce i stosowanie ochrony przeciwsłonecznej.

Gisartan może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym tych wydawanych bez recepty i suplementach.

Ważne interakcje:

Lit – jednoczesne stosowanie może zwiększyć stężenie litu we krwi i jego toksyczność. Jeśli konieczne jest takie połączenie, należy regularnie kontrolować poziom litu.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – mogą nasilać działanie obniżające ciśnienie. Nie zaleca się łączenia z innymi inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II.

Leki moczopędne i przeczyszczające – mogą nasilać utratę potasu i zwiększać ryzyko hipokaliemii.

Leki zwiększające poziom potasu – takie jak suplementy potasu, sole zawierające potas, niektóre leki moczopędne – mogą prowadzić do niebezpiecznego podwyższenia poziomu potasu.

Digoksyna – telmisartan może zwiększać stężenie digoksyny we krwi. Konieczne jest monitorowanie jej poziomu.

NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne) – mogą zmniejszać działanie leku i pogarszać czynność nerek, szczególnie u osób starszych i odwodnionych.

Leki przeciwcukrzycowe – może być konieczne dostosowanie ich dawki.

Leki przeciwarytmiczne i glikozydy naparstnicy – wywołana przez hydrochlorotiazyd hipokaliemia może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca.

Alkohol, barbiturany, leki przeciwbólowe opioidowe – mogą nasilać niedociśnienie ortostatyczne (nagłe obniżenie ciśnienia przy wstawaniu).

Jak każdy lek, Gisartan może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najczęstsze działania niepożądane:

Często (mogą wystąpić u 1 na 10 osób):

• Zawroty głowy.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 100 osób):

• Obniżony poziom potasu we krwi.
• Niepokój.
• Omdlenia, mrowienie.
• Zawroty głowy związane z błędnikiem.
• Przyśpieszona akcja serca, zaburzenia rytmu serca.
• Niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne (nagłe obniżenie ciśnienia przy wstawaniu).
• Duszność.
• Biegunka, suchość w ustach, wzdęcia.
• Ból pleców, skurcze mięśni, ból mięśni.
• Zaburzenia erekcji.
• Ból w klatce piersiowej.
• Zwiększony poziom kwasu moczowego we krwi.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 1000 osób):

• Zakażenia oskrzeli, gardła, zatok.
• Zaostrzenie tocznia rumieniowatego układowego.
• Zwiększony poziom kwasu moczowego, obniżony poziom sodu we krwi.
• Depresja.
• Bezsenność, zaburzenia snu.
• Zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie.
• Ból brzucha, zaparcia, niestrawność, wymioty, zapalenie żołądka.
• Nieprawidłowa czynność wątroby.
• Obrzęk naczynioruchowy (który może być ciężki i zagrażać życiu), rumień, świąd, wysypka, nadmierne pocenie się, pokrzywka.
• Ból stawów, kurcze mięśni, ból kończyn.
• Objawy grypopodobne, ból.
• Zwiększony poziom kreatyniny, fosfokinazy kreatynowej, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych.

Poważne działania niepożądane wymagające natychmiastowej pomocy medycznej:

• Ciężki obrzęk naczynioruchowy – obrzęk twarzy, języka, gardła, który może utrudniać oddychanie lub połykanie.
• Ciężkie reakcje alergiczne – wysypka, świąd, trudności w oddychaniu.
• Ciężkie niedociśnienie – zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia widzenia.
• Objawy niewydolności nerek – zmniejszenie ilości oddawanego moczu, obrzęki.

Jeśli wystąpi którykolwiek z powyższych objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala.

Przedawkowanie Gisartanu może prowadzić do poważnych objawów, takich jak:

• Silne obniżenie ciśnienia krwi (niedociśnienie).
• Przyśpieszona lub zwolniona akcja serca.
• Zawroty głowy.
• Wymioty.
• Zaburzenia czynności nerek.
• Zaburzenia równowagi elektrolitów (szczególnie niski poziom potasu).
• Nudności i senność.

W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się na oddział ratunkowy. Leczenie przedawkowania jest objawowe – pacjent powinien być ściśle monitorowany, a lekarz może zalecić wymioty, płukanie żołądka lub podanie węgla aktywowanego. Konieczna jest kontrola poziomu elektrolitów i kreatyniny we krwi. W przypadku niedociśnienia pacjenta układa się na plecach i podaje płyny oraz sole.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Warunki przechowywania zależą od rodzaju opakowania:

• Blistry z aluminium/aluminium i pojemnik HDPE – brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.
• Blistry z PVC/PVDC/aluminium – nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Gisartan jest dostępny również w innych dawkach: 40 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 12,5 mg. Lekarz dobierze odpowiednią dawkę w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta.

Podczas stosowania Gisartanu może wystąpić senność lub zawroty głowy. Jeśli pojawią się takie objawy, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, chorobach przewlekłych i planowanej ciąży.

Regularnie kontroluj ciśnienie krwi i zgłaszaj się na wizyty kontrolne u lekarza zgodnie z zaleceniami.