Biotum

Biotum to nowoczesny lek przeciwbakteryjny zawierający ceftazydym, który należy do grupy antybiotyków zwanych cefalosporynami trzeciej generacji. Preparat dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu, który podaje się w formie wstrzyknięć lub infuzji dożylnych. Każda fiolka zawiera 2 gramy substancji czynnej – ceftazydymu w postaci pięciowodzianu buforowanego węglanem sodu.

Lek ten jest przeznaczony wyłącznie do stosowania w warunkach szpitalnych lub pod ścisłym nadzorem lekarskim. Działa poprzez niszczenie bakterii wywołujących zakażenie, co pomaga organizmowi w walce z chorobą.

Ceftazydym, substancja czynna leku Biotum, działa poprzez zakłócanie budowy ściany komórkowej bakterii. Bakterie, aby przeżyć, potrzebują mocnej i szczelnej ściany komórkowej – to ona chroni je przed czynnikami zewnętrznymi. Ceftazydym przyczepia się do specjalnych białek w ścianie bakterii i przerywa proces jej budowy. W efekcie ściana komórkowa bakterii ulega zniszczeniu, co prowadzi do śmierci drobnoustroju.

Lek ten jest szczególnie skuteczny przeciwko bakteriom gram-ujemnym, czyli określonej grupie bakterii, które często wywołują poważne zakażenia szpitalne.

Biotum jest stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków. Lek ten przepisuje się w następujących sytuacjach:

Zakażenia układu oddechowego

• Szpitalne zapalenia płuc – ciężkie zapalenia płuc nabyte podczas pobytu w szpitalu.
• Zakażenia dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą – mukowiscydoza to choroba genetyczna, która powoduje gromadzenie się gęstego śluzu w płucach, co sprzyja zakażeniom bakteryjnym.

Zakażenia ośrodkowego układu nerwowego

• Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – groźne zakażenie błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy.

Zakażenia ucha

• Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego – długotrwałe zakażenie ucha z wydzieliną ropną.
• Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego – ciężkie zakażenie kanału słuchowego zewnętrznego.

Zakażenia układu moczowego

• Powikłane zakażenia dróg moczowych – zakażenia z dodatkowymi czynnikami komplikującymi, takimi jak kamica nerkowa czy zaburzenia odpływu moczu.

Zakażenia skóry i tkanek

• Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich – ciężkie zakażenia rany, tkanki podskórnej lub mięśni.

Zakażenia jamy brzusznej

• Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej – zakażenia narządów wewnętrznych brzucha.
• Zapalenie otrzewnej związane z dializami – u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej.

Zakażenia kości i stawów

• Zakażenia kości i stawów – takie jak zapalenie kości i szpiku czy zapalenie stawów.

Inne zastosowania

• Bakteriemia – obecność bakterii we krwi związana z którymkolwiek z wymienionych wyżej zakażeń.
• Gorączka neutropeniczna – gorączka u pacjentów z bardzo niską liczbą białych krwinek, prawdopodobnie wywołana zakażeniem bakteryjnym.
• Profilaktyka zakażeń – zapobieganie zakażeniom dróg moczowych u pacjentów poddawanych przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego.

Biotum podaje się wyłącznie dożylnie lub domięśniowo – nigdy nie należy go przyjmować doustnie. Lek jest przygotowywany przez personel medyczny poprzez rozpuszczenie proszku w odpowiednim płynie. Dawkowanie jest ustalane indywidualnie przez lekarza w zależności od rodzaju zakażenia, stanu zdrowia pacjenta oraz jego masy ciała.

Dawkowanie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg

W przypadku większości zakażeń standardowa dawka wynosi od 1 do 2 gramów podawanych co 8 godzin. W niektórych szczególnie ciężkich przypadkach, takich jak zakażenia u pacjentów z mukowiscydozą, dawka może być zwiększona do 9 gramów na dobę.

Dawkowanie u dzieci

U dzieci dawka jest obliczana na podstawie masy ciała i rodzaju zakażenia. Lekarz dokładnie ustali odpowiednią dawkę dla dziecka.

Dawkowanie u pacjentów z problemami z nerkami

Ponieważ Biotum jest wydalany przez nerki, u osób z niewydolnością nerek konieczne jest zmniejszenie dawki leku. Lekarz dostosuje dawkowanie do stopnia zaburzenia czynności nerek.

Czas trwania leczenia

Długość kuracji zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz odpowiedzi organizmu na leczenie. Lekarz będzie regularnie oceniał postępy w leczeniu i decydował o dalszym stosowaniu leku.

Nie należy stosować leku Biotum w następujących sytuacjach:

• Uczulenie na ceftazydym – jeśli kiedykolwiek wystąpiła u Ciebie reakcja alergiczna na ceftazydym lub inne antybiotyki z grupy cefalosporyn.
• Ciężka uczulenie na inne antybiotyki beta-laktamowe – jeśli miałeś ciężką reakcję alergiczną (taką jak wstrząs anafilaktyczny) na penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy.
• Uczulenie na substancje pomocnicze – jeśli jesteś uczulony na którąkolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku, takich jak węglan sodu.

Reakcje alergiczne

Przed rozpoczęciem leczenia koniecznie poinformuj lekarza, jeśli kiedykolwiek miałeś reakcję alergiczną na jakikolwiek antybiotyk. Szczególnie ważne jest zgłoszenie alergii na penicyliny lub inne cefalosporyny. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić ciężkie reakcje alergiczne, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i pilnej interwencji medycznej.

Problemy z nerkami

Jeśli masz problemy z nerkami, lekarz musi o tym wiedzieć, ponieważ może być konieczne zmniejszenie dawki leku. Biotum jest wydalany przez nerki, więc zaburzenia ich czynności mogą prowadzić do gromadzenia się leku w organizmie. U pacjentów z niewydolnością nerek, którym nie zmniejszono odpowiednio dawki, mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak drgawki czy zaburzenia świadomości.

Biegunka i zakażenia jelitowe

Podczas stosowania Biotumu lub po zakończeniu leczenia może wystąpić biegunka. Jeśli biegunka jest ciężka, uporczywa lub zawiera krew, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Może to być objaw zapalenia jelit wywołanego bakterią Clostridioides difficile, co wymaga specjalistycznego leczenia. Nie należy samodzielnie stosować leków przeciwbiegunkowych bez konsultacji z lekarzem.

Długotrwałe stosowanie

Długotrwałe stosowanie Biotumu może prowadzić do nadmiernego rozmnażania się bakterii lub grzybów, które nie są wrażliwe na ten antybiotyk. W takim przypadku może być konieczne przerwanie leczenia i zastosowanie innego leku.

Zawartość sodu

Biotum zawiera 120 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) w każdej fiolce 2 g. Jest to równoważne 6% zalecanej maksymalnej dziennej dawki sodu dla osoby dorosłej. Jeśli stosujesz dietę z ograniczoną zawartością sodu, poinformuj o tym lekarza.

Badania laboratoryjne

Biotum może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych, takich jak test Coombsa (badanie wykrywające niektóre przeciwciała) czy oznaczanie cukru w moczu niektórymi metodami. Poinformuj personel laboratorium, że stosujesz ten lek.

Biotum może wchodzić w interakcje z innymi lekami, dlatego koniecznie poinformuj lekarza o wszystkich lekach, które obecnie stosujesz, w tym lekach bez recepty, suplementach diety i preparatach ziołowych.

Leki nefrotoksyczne

Jednoczesne stosowanie Biotumu z lekami mogącymi uszkadzać nerki (takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe czy silne leki moczopędne, np. furosemid) może zwiększyć ryzyko uszkodzenia nerek. Jeśli konieczne jest stosowanie takich leków jednocześnie, lekarz będzie ściśle monitorował czynność Twoich nerek.

Chloramfenikol

Chloramfenikol (inny antybiotyk) może osłabiać działanie Biotumu. Jeśli lekarz rozważa jednoczesne stosowanie tych leków, weźmie pod uwagę możliwość takiego działania.

Niezgodności

Biotumu nie wolno mieszać w tej samej strzykawce lub zestawie do infuzji z wankomycyną (wytrąca się osad) ani z aminoglikozydami. Lek nie jest również stabilny w roztworze wodorowęglanu sodu.

Ciąża

Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza. Dane dotyczące stosowania Biotumu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę czy rozwój płodu, ale u ludzi bezpieczeństwo nie zostało w pełni potwierdzone. Lekarz zadecyduje, czy korzyści ze stosowania leku przeważają nad potencjalnym ryzykiem.

Karmienie piersią

Ceftazydym przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych nie oczekuje się wpływu na karmione piersią niemowlę. Biotum można stosować podczas karmienia piersią, ale należy o tym poinformować lekarza.

Jak każdy lek, Biotum może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Poniżej wymieniono możliwe działania niepożądane według częstości występowania.

Działania niepożądane częste (mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 10 osób)

• Eozynofilia – zwiększona liczba eozynofili (rodzaj białych krwinek) we krwi.
• Nadpłytkowość – zwiększona liczba płytek krwi.
• Zapalenie żył – ból, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia dożylnego.
• Biegunka – luźne lub wodniste stolce.
• Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych – wykrywane w badaniach krwi.
• Wysypka – zmiany skórne, pokrzywka.
• Ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego.
• Dodatni wynik testu Coombs’a – wykrywany w badaniach krwi.

Działania niepożądane niezbyt częste (mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 100 osób)

• Neutropenia, leukopenia – zmniejszona liczba białych krwinek.
• Trombocytopenia – zmniejszona liczba płytek krwi.
• Ból głowy, zawroty głowy.
• Ból brzucha, nudności, wymioty.
• Świąd skóry.
• Gorączka.

Działania niepożądane rzadkie (mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 1000 osób)

• Kandydoza – zakażenie grzybicze jamy ustnej, pochwy lub innych miejsc.
• Żółtaczka – zażółcenie skóry i białek oczu.
• Zwiększenie stężenia mocznika lub kreatyniny we krwi – wskaźnik funkcji nerek.

Działania niepożądane o częstości nieznanej

• Ciężkie reakcje alergiczne – anafilaksja, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła).
• Ciężkie reakcje skórne – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół DRESS.
• Zapalenie jelita grubego związane z Clostridioides difficile – może objawiać się ciężką biegunką.
• Objawy neurologiczne – drżenia, drgawki, encefalopatia, śpiączka (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek).
• Śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek.

Kiedy natychmiast skontaktować się z lekarzem?

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli wystąpią:

• Objawy ciężkiej reakcji alergicznej: trudności w oddychaniu, obrzęk twarzy lub gardła, nagły spadek ciśnienia krwi.
• Ciężka biegunka, zwłaszcza z krwią lub śluzem.
• Ciężkie reakcje skórne: rozległe zmiany pęcherzowe, złuszczanie się skóry.
• Drgawki lub zaburzenia świadomości.
• Żółtaczka.

Przedawkowanie Biotumu może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych, takich jak encefalopatia (zaburzenia funkcji mózgu), drgawki czy śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, u których nie zmniejszono odpowiednio dawki leku.

W przypadku przedawkowania stężenie ceftazydymu we krwi można zmniejszyć za pomocą hemodializy lub dializy otrzewnowej.

• Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
• Przechowywać w temperaturze do 25°C.
• Chronić od światła.
• Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
• Przygotowany roztwór można przechowywać przez 24 godziny w lodówce (w temperaturze od 2°C do 8°C).

Substancja czynna: każda fiolka zawiera 2 gramy ceftazydymu w postaci pięciowodzianu buforowanego węglanem sodu.

Substancje pomocnicze: węglan sodu (każda fiolka 2 g zawiera 120 mg sodu).

Biotum jest dostępny w postaci białego lub jasnożółtego proszku do sporządzania roztworu do wstrzyknięć lub infuzji. Proszek jest umieszczony w szklanej fiolce zamkniętej korkiem z gumy bromobutylowej i zabezpieczonej aluminiowym kapslem.

Biotum to lek wydawany wyłącznie na receptę, przeznaczony do stosowania w warunkach szpitalnych lub pod ścisłym nadzorem lekarskim. Nie należy samodzielnie przerywać leczenia ani zmieniać dawkowania bez konsultacji z lekarzem. Przedwczesne przerwanie kuracji antybiotyku może prowadzić do nawrotu zakażenia i rozwoju bakterii opornych na antybiotyki.

Jeśli masz jakiekolwiek dodatkowe pytania dotyczące stosowania tego leku, zwróć się do lekarza lub farmaceuty.