Bortezomib TZF

Bortezomib TZF to lek przeciwnowotworowy zawierający substancję czynną bortezomib, która należy do grupy leków nazywanych inhibitorami proteasomu. Proteasomy to naturalne struktury obecne w każdej komórce naszego organizmu, które odpowiadają za kontrolowanie funkcji komórek oraz proces ich namnażania. W komórkach nowotworowych proteasomy działają nieprawidłowo, co pozwala im na niekontrolowany wzrost. Bortezomib działa poprzez zaburzanie pracy proteasomów, co ostatecznie prowadzi do śmierci komórek nowotworowych.

Lek jest dostępny w postaci białego lub białawego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Każda fiolka zawiera 3,5 mg bortezomibu. Po odpowiednim przygotowaniu przez wykwalifikowany personel medyczny, proszek jest rozpuszczany w roztworze soli fizjologicznej i podawany pacjentowi drogą dożylną lub podskórną.

Lek stosowany jest głównie w leczeniu dwóch poważnych chorób nowotworowych u dorosłych pacjentów powyżej osiemnastego roku życia.

Szpiczak mnogi

Szpiczak mnogi to nowotwór szpiku kostnego, który powoduje nieprawidłowe namnażanie się pewnych komórek odpornościowych zwanych plazmocytami. Bortezomib TZF może być stosowany w różnych sytuacjach klinicznych:

• Jako jedyny lek lub w połączeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem u pacjentów, u których choroba nasiliła się mimo wcześniejszego leczenia i którzy przeszli lub nie kwalifikują się do przeszczepienia komórek macierzystych.
• W skojarzeniu z melfalanem i prednizonem u pacjentów wcześniej nieleczonych, którzy nie kwalifikują się do chemioterapii dużymi dawkami z przeszczepieniem komórek macierzystych.
• W połączeniu z deksametazonem lub deksametazonem i talidomidem u pacjentów wcześniej nieleczonych jako terapia przygotowawcza przed przeszczepieniem komórek macierzystych.

Chłoniak z komórek płaszcza

Chłoniak z komórek płaszcza to rodzaj nowotworu zajmującego węzły chłonne. W tym przypadku Bortezomib TZF stosuje się w skojarzeniu z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem u pacjentów wcześniej nieleczonych, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia komórek macierzystych.

Bortezomib TZF jest lekiem, który może być podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach szpitalnych lub specjalistycznych placówek onkologicznych. Lek podaje się drogą dożylną lub podskórną, nigdy dooponowo, ponieważ takie podanie może prowadzić do zgonu.

Droga dożylna

Przy podawaniu dożylnym wstrzyknięcie trwa od trzech do pięciu sekund. Proszek rozpuszcza się w 3,5 mililitrach roztworu soli fizjologicznej, co daje stężenie jeden miligram bortezomibu na każdy mililitr roztworu.

Droga podskórna

Przy podawaniu podskórnym wstrzyknięcie wykonuje się w udo lub brzuch. W tym przypadku proszek rozpuszcza się w 1,4 mililitrach roztworu soli fizjologicznej, co daje stężenie 2,5 miligrama bortezomibu na każdy mililitr roztworu.

Schemat leczenia

Standardowo lek podaje się w dawce 1,3 miligrama na metr kwadratowy powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu przez dwa tygodnie w określonych dniach, po czym następuje dziesięciodniowa przerwa. Taki trzydziestodniowy cykl powtarza się zgodnie z zaleceniami lekarza. Pomiędzy kolejnymi dawkami musi upłynąć co najmniej siedemdziesiąt dwie godziny.

U pacjentów, u których osiągnięto całkowitą remisję choroby, zaleca się podanie jeszcze dwóch dodatkowych cykli leczenia. Pacjenci odpowiadający na leczenie, ale bez całkowitej remisji, mogą otrzymać do ośmiu cykli.

W niektórych sytuacjach lekarz może zdecydować o zmniejszeniu dawki lub czasowym przerwaniu leczenia. Dotyczy to głównie sytuacji, gdy wystąpią działania niepożądane.

Problemy z układem nerwowym

Jeśli u pacjenta pojawią się drętwienie, mrowienie lub ból kończyn, lekarz może zmodyfikować dawkowanie. W przypadku łagodnych objawów bez bólu leczenie można kontynuować bez zmian. Jeśli objawy są umiarkowane lub towarzyszą im dolegliwości bólowe, dawkę zmniejsza się lub zmienia schemat podawania na raz w tygodniu. W przypadku ciężkich objawów ograniczających codzienne funkcjonowanie leczenie należy przerwać do czasu ustąpienia objawów, a następnie wznowić w zmniejszonej dawce.

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby leczenie rozpoczyna się od zmniejszonej dawki wynoszącej 0,7 miligrama na metr kwadratowy powierzchni ciała. W zależności od reakcji organizmu dawkę można później zwiększyć lub zmniejszyć.

Zaburzenia czynności nerek

Pacjenci z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie wymagają dostosowania dawki. U osób z poważniejszymi problemami z nerkami, które są dializowane, lek należy podawać po zakończeniu dializy.

Istnieją sytuacje, w których stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane:

• Uczulenie na bortezomib, bor lub którykolwiek inny składnik leku.
• Ostra rozlana naciekowa choroba płuc.
• Ciężkie choroby serca, w tym ostra niewydolność serca.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich istniejących schorzeniach. Szczególną uwagę należy zwrócić w następujących sytuacjach:

• Mała liczba czerwonych lub białych krwinek oraz płytek krwi.
• Zaburzenia krwawienia lub skłonność do powstawania siniaków.
• Problemy z przewodem pokarmowym takie jak biegunka, zaparcia, nudności lub wymioty.
• Wcześniejsze omdlenia, zawroty głowy lub uczucie oszołomienia.
• Choroby nerek.
• Zaburzenia czynności wątroby.
• Drętwienie, mrowienie lub bóle rąk i stóp w przeszłości.
• Choroby serca lub problemy z ciśnieniem tętniczym.
• Duszność lub kaszel.
• Drgawki w wywiadzie.
• Półpasiec, szczególnie umiejscowiony wokół oczu lub rozsiany po całym ciele.
• Zaburzenia pamięci, myślenia, trudności z chodzeniem lub problemy ze wzrokiem.

Jak każdy lek, Bortezomib TZF może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane

Mogą wystąpić u więcej niż jednej na dziesięć osób:

• Zmniejszenie liczby czerwonych krwinek prowadzące do anemii, co objawia się zmęczeniem i bladością skóry.
• Zmniejszenie liczby białych krwinek, co zwiększa ryzyko zakażeń.
• Zmniejszenie liczby płytek krwi, co prowadzi do łatwiejszego powstawania siniaków i krwawień.
• Gorączka.
• Nudności i wymioty.
• Biegunka.
• Zaparcia.
• Zmęczenie.
• Ból mięśni.
• Neuropatia obwodowa objawiająca się drętwieniem, mrowienie lub bólem kończyn.

Częste działania niepożądane

Mogą wystąpić u nie więcej niż jednej na dziesięć osób:

• Półpasiec.
• Zawroty głowy.
• Bóle głowy.
• Duszność.
• Kaszel.
• Obrzęki stóp i nóg.
• Obniżone ciśnienie tętnicze.
• Zaburzenia rytmu serca.
• Problemy z apetytem.
• Wysypka skórna.

Ciężkie powikłania

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić bardzo poważne powikłania wymagające natychmiastowej interwencji medycznej:

• Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia – ciężkie zakażenie mózgu powodujące zaburzenia pamięci, myślenia, trudności z chodzeniem i utratę wzroku.
• Zespół rozpadu guza objawiający się bolesnymi skurczami mięśni, osłabieniem siły mięśni, splątaniem, zaburzeniami widzenia i dusznością.
• Ciężka neuropatia obwodowa znacznie ograniczająca codzienne funkcjonowanie.
• Poważne krwawienia, w tym z przewodu pokarmowego.

Bortezomib TZF może wchodzić w interakcje z innymi lekami, dlatego należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym dostępnych bez recepty.

Leki przeciwgrzybicze

Ketokonazol może zwiększać stężenie bortezomibu we krwi, co może nasilać działania niepożądane.

Leki stosowane w zakażeniu HIV

Rytonawir może wpływać na metabolizm bortezomibu.

Antybiotyki

Ryfampicyna może zmniejszać skuteczność leku poprzez przyspieszenie jego rozkładu w organizmie.

Leki przeciwpadaczkowe

Karbamazepina, fenytoina i fenobarbital mogą wpływać na działanie bortezomibu.

Preparaty roślinne

Nie należy stosować ziela dziurawca podczas leczenia, ponieważ może ono zmniejszać skuteczność terapii.

Leki przeciwcukrzycowe

Pacjenci przyjmujący doustne leki obniżające poziom cukru we krwi powinni poinformować o tym lekarza, ponieważ może być konieczne dostosowanie ich dawkowania.

Bortezomib TZF nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Lek może powodować poważne szkody dla rozwijającego się płodu.

Antykoncepcja

Zarówno kobiety jak i mężczyźni otrzymujący lek muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas całego okresu leczenia oraz przez trzy miesiące po jego zakończeniu. Jeśli pomimo stosowania antykoncepcji dojdzie do zajścia w ciążę, należy natychmiast poinformować o tym lekarza.

Karmienie piersią

Nie należy karmić piersią w trakcie stosowania leku. Decyzję o bezpiecznym terminie powrotu do karmienia po zakończeniu terapii należy podjąć wspólnie z lekarzem prowadzącym.

Terapia skojarzona z talidomidem

Jeśli Bortezomib TZF jest stosowany razem z talidomidem, pacjenci muszą bezwzględnie przestrzegać zasad programu zapobiegania ciąży dla talidomidu, ponieważ substancja ta powoduje ciężkie wady wrodzone i może prowadzić do śmierci płodu.

Podczas terapii Bortezomib TZF konieczne jest regularne monitorowanie stanu zdrowia pacjenta. Lekarz będzie zlecał wykonanie różnych badań przed rozpoczęciem każdego cyklu leczenia oraz w trakcie terapii.

Badania krwi

Regularnie kontrolowana jest liczba wszystkich krwinek, w tym czerwonych krwinek, białych krwinek i płytek krwi. Przed rozpoczęciem nowego cyklu leczenia liczba płytek powinna wynosić co najmniej siedemdziesiąt tysięcy na mikrolitr, a bezwzględna liczba neutrofili co najmniej jeden tysiąc na mikrolitr.

Ocena funkcji narządów

Kontrolowana jest funkcja nerek i wątroby, szczególnie u pacjentów z wcześniejszymi problemami z tymi narządami.

Ocena neurologiczna

Lekarz będzie regularnie sprawdzał, czy nie pojawiły się objawy uszkodzenia nerwów obwodowych, takie jak drętwienie, mrowienie lub ból kończyn. W przypadku wystąpienia takich objawów może być konieczna konsultacja neurologiczna.

Ponieważ lek jest podawany przez wykwalifikowany personel medyczny w kontrolowanych warunkach, ryzyko przedawkowania jest bardzo małe. Niemniej, w przypadku podania zbyt dużej dawki, pacjent będzie pozostawał pod ścisłą obserwacją lekarską.

Objawy przedawkowania

Mogą obejmować nasilenie typowych działań niepożądanych, takich jak poważne zmniejszenie liczby płytek krwi prowadzące do krwawień, gwałtowny spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca oraz ostra neuropatia obwodowa z silnym bólem i drętwienie kończyn. Mogą również wystąpić nasilone nudności, wymioty i biegunka.

Leczenie

Nie ma specyficznego antidotum na bortezomib. Leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący, z dokładnym monitorowaniem parametrów życiowych. W razie potrzeby stosuje się przetoczenia składników krwi, płynoterapię oraz leki regulujące ciśnienie i rytm serca.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Warunki przechowywania

Fiolkę należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Brak specjalnych wymagań dotyczących temperatury przechowywania zamkniętego produktu.

Po przygotowaniu

Przygotowany roztwór wykazuje stabilność chemiczną i fizyczną przez osiem godzin w temperaturze dwudziestu pięciu stopni Celsjusza. Jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy zużyć natychmiast po rekonstytucji, chyba że został przygotowany w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji produktów cytotoksycznych. Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani domowych pojemników na śmieci.

Bortezomib TZF może powodować zmęczenie, zawroty głowy, omdlenia lub niewyraźne widzenie. Jeśli wystąpią takie objawy, nie wolno prowadzić pojazdów ani obsługiwać narzędzi lub maszyn. Należy zachować ostrożność nawet jeśli objawy nie występują.

Podmiotem odpowiedzialnym za lek jest firma medac GmbH. Dystrybutorem w Polsce jest medac GmbH Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce. Lek jest dostępny wyłącznie na receptę i jest wydawany w warunkach szpitalnych lub specjalistycznych placówek onkologicznych.