Presartan H

Presartan H to lek złożony zawierający dwie substancje czynne: losartan potasowy w dawce 100 mg oraz hydrochlorotiazyd w dawce 25 mg. Produkt dostępny jest w postaci białych, podłużnych tabletek powlekanych z linią podziału, umożliwiającą podzielenie na dwie równe dawki. Lek stosuje się u pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane podczas leczenia samym losartanem lub hydrochlorotiazydem.

Skuteczność leku wynika z wzajemnie uzupełniającego się działania dwóch substancji czynnych. Losartan należy do grupy antagonistów receptora angiotensyny II – blokuje działanie hormonu odpowiedzialnego za zwężanie naczyń krwionośnych i podnoszenie ciśnienia. Hydrochlorotiazyd to lek moczopędny z grupy tiazydów, który pomaga organizmowi pozbyć się nadmiaru wody i soli, co również przyczynia się do obniżenia ciśnienia.

Połączenie tych substancji daje efekt addytywny – ciśnienie krwi obniża się bardziej niż przy stosowaniu każdego ze składników osobno. Co ważne, losartan łagodzi utratę potasu związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu, a także kompensuje zwiększenie stężenia kwasu moczowego wywołane przez diuretyk.

Lek jest przeznaczony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Nie stosuje się go jako pierwszego leku w terapii nadciśnienia – jest przeznaczony dla osób, u których monoterapia (leczenie tylko jedną substancją) okazała się niewystarczająca. Przed rozpoczęciem stosowania Presartan H lekarz powinien indywidualnie ustalić odpowiednie dawki losartanu i hydrochlorotiazydu.

Tabletki należy połykać w całości, popijając szklanką wody. Można je przyjmować niezależnie od posiłków. Zazwyczaj stosowana dawka podtrzymująca to jedna tabletka raz na dobę. U pacjentów, u których nie osiągnięto odpowiedniej kontroli ciśnienia po zastosowaniu mniejszej dawki (50 mg + 12,5 mg), można zwiększyć dawkowanie do jednej tabletki 100 mg + 25 mg raz dziennie. Jest to maksymalna dawka dobowa.

Działanie przeciwnadciśnieniowe pojawia się zazwyczaj po trzech do czterech tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Lek działa przez pełne 24 godziny po przyjęciu dawki.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) oraz u osób hemodializowanych.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Osoby w podeszłym wieku: Zazwyczaj nie ma konieczności dostosowywania dawki u starszych pacjentów.

Dzieci i młodzież: Brak doświadczenia w stosowaniu leku u osób poniżej 18. roku życia, dlatego nie należy go podawać w tej grupie wiekowej.

Presartan H jest bezwzględnie przeciwwskazany w następujących sytuacjach:

• Nadwrażliwość na losartan, pochodne sulfonamidów (takie jak hydrochlorotiazyd) lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Drugi i trzeci trymestr ciąży.
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cholestaza i zastój żółci.
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
• Bezmocz (brak wydalania moczu).
• Hipokaliemia lub hiperkaliemia oporna na leczenie.
• Hiponatremia oporna na leczenie.
• Hiperurykemia objawowa lub dna.
• Jednoczesne stosowanie z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej

Podczas leczenia mogą wystąpić zaburzenia elektrolitowe, szczególnie u osób z zaburzeniami czynności nerek lub cukrzycą. Należy regularnie kontrolować stężenie potasu w osoczu oraz wartości klirensu kreatyniny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca. Nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu ani substytutów soli zawierających potas.

Niedociśnienie i odwodnienie

Niedociśnienie objawowe może wystąpić szczególnie po pierwszej dawce u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową – na przykład po intensywnym leczeniu moczopędnym, diecie z ograniczeniem soli, biegunce lub wymiotach. Takie niedobory należy wyrównać przed rozpoczęciem leczenia.

Reakcje nadwrażliwości

Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie powinni pozostawać pod ścisłą obserwacją. Podczas stosowania hydrochlorotiazydu mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, niezależnie od występowania w przeszłości alergii lub astmy oskrzelowej.

Nieczerniakowe nowotwory skóry

Badania epidemiologiczne wykazały zwiększone ryzyko raka podstawnokomórkowego i raka kolczystokomórkowego skóry w warunkach długotrwałego narażenia na hydrochlorotiazyd. Pacjenci powinni regularnie kontrolować skórę i zgłaszać lekarzowi wszelkie podejrzane zmiany. Zaleca się ograniczanie ekspozycji na słońce i promieniowanie UV oraz stosowanie odpowiedniej ochrony.

Problemy ze wzrokiem

Sulfonamidy i ich pochodne mogą powodować nagłe nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują nagłe zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka i zwykle pojawiają się w ciągu kilku godzin do tygodni od rozpoczęcia leczenia. W razie wystąpienia takich objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Ciąża i karmienie piersią

Nie należy rozpoczynać leczenia w czasie ciąży. U pacjentek planujących ciążę należy zmienić terapię na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie leku. Stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży może powodować poważne uszkodzenia płodu i noworodka, w tym niewydolność nerek, niedociśnienie i zaburzenia rozwoju kości czaszki.

Ze względu na brak wystarczających danych, nie zaleca się stosowania leku podczas karmienia piersią.

Leki moczopędne oszczędzające potas i suplementy potasu

Jednoczesne stosowanie może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Nie zaleca się tego typu leczenia skojarzonego.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe leku oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i podwyższenia stężenia potasu we krwi. Wymaga to szczególnej ostrożności, zwłaszcza u osób starszych.

Lit

Wydalanie litu może być zmniejszone, co zwiększa ryzyko zatrucia. Podczas jednoczesnego stosowania soli litu należy monitorować jego stężenie w osoczu.

Leki przeciwcukrzycowe

Hydrochlorotiazyd może zaburzać tolerancję glukozy. Może być konieczne dostosowanie dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Glikozydy naparstnicy

Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez hydrochlorotiazyd może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas stosowania preparatów naparstnicy.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Jednoczesne stosowanie może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe – należy zachować ostrożność, aby uniknąć nadmiernego obniżenia ciśnienia.

Najczęstsze działania niepożądane

Zawroty głowy – to jedyne działanie niepożądane występujące z większą częstością niż w przypadku placebo (u ponad 1% pacjentów).

Często występujące (u 1-10% pacjentów)

• Ból głowy.
• Kaszel.
• Zakażenia górnych dróg oddechowych.
• Ból brzucha, nudności, biegunka, niestrawność.
• Kurcze mięśni, ból pleców, ból nóg.
• Osłabienie, zmęczenie.
• Bezsenność.
• Zwiększenie stężenia potasu we krwi.

Rzadsze, ale poważne działania niepożądane

• Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, warg, gardła lub języka).
• Reakcje anafilaktyczne.
• Zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby.
• Zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek.
• Niedociśnienie, szczególnie po pierwszej dawce.
• Zaburzenia rytmu serca.
• Zespół ostrej niewydolności oddechowej.
• Zaburzenia widzenia, ostra jaskra zamkniętego kąta.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Jeśli zauważysz jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w tej informacji, poinformuj o tym lekarza lub farmaceutę.

Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania są niedociśnienie i tachykardia (przyspieszone bicie serca), chociaż może również wystąpić bradykardia (zwolnione bicie serca). Mogą pojawić się również objawy związane z niedoborem elektrolitów: hipokaliemia, hipochloremia, hiponatremia oraz odwodnienie w wyniku nasilonej diurezy.

W przypadku przedawkowania należy przerwać podawanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Leczenie jest objawowe i podtrzymujące. Ani losartanu, ani jego czynnego metabolitu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C. Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg losartanu potasowego oraz 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletka zawiera również laktozę jednowodną (123 mg) jako substancję pomocniczą – osoby z nietolerancją laktozy powinny skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania.

Produkt dostępny jest w opakowaniach po 30 tabletek (3 blistry po 10 tabletek). Tabletki są białe, podłużne, obustronnie wypukłe, z linią podziału po obu stronach, co umożliwia podzielenie na dwie równe dawki.

Presartan H zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie „wolny od sodu”.

Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy pamiętać o możliwości wystąpienia zawrotów głowy lub senności, szczególnie na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki.

Ten lek wydawany jest na receptę. Przed zastosowaniem zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania lub skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą. Nie wszystkie informacje zawarte w tej ulotce mogą dotyczyć Ciebie osobiście.