Stomezul

Stomezul to lek dostępny wyłącznie na receptę, który zawiera ezomeprazol – substancję skutecznie zmniejszającą wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Preparat dostępny jest w dwóch mocach: 20 mg i 40 mg, w postaci tabletek dojelitowych. Tabletki 20 mg mają jasnorożowe zabarwienie i owalny kształt, natomiast tabletki 40 mg są różowe, również owalne, z linią umożliwiającą podzielenie ich na równe dawki.

Ezomeprazol, będący głównym składnikiem leku Stomezul, należy do grupy leków nazywanych inhibitorami pompy protonowej. Działa poprzez blokowanie specjalnego enzymu w komórkach żołądka odpowiedzialnego za wytwarzanie kwasu. Lek gromadzi się w kwaśnym środowisku żołądka i tam przekształca się w swoją aktywną postać, która bardzo skutecznie hamuje produkcję kwasu solnego – zarówno tego wydzielanego podstawowo, jak i tego powstającego w odpowiedzi na różne bodźce.

Działanie leku rozpoczyna się już w ciągu godziny po zażyciu. Po regularnym przyjmowaniu przez 5 dni wydzielanie kwasu żołądkowego może zostać zmniejszone nawet o 90%. Co ważne, po zażyciu dawki 40 mg u większości pacjentów pH w żołądku utrzymuje się na bezpiecznym poziomie przez około 17 godzin w ciągu doby.

Lek przepisywany jest w wielu schorzeniach związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego. Do głównych wskazań należą:

Choroba refluksowa przełyku

Stomezul skutecznie leczy nadżerki w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku – schorzenia, w którym kwas żołądkowy cofa się do przełyku, powodując jego uszkodzenie. Lek stosuje się również długotrwale u pacjentów z wyleczonym zapaleniem, aby zapobiec jego nawrotom. Pomaga także w łagodzeniu objawów choroby refluksowej, takich jak zgaga i uczucie pieczenia za mostkiem.

Zakażenie bakterią Helicobacter pylori

W połączeniu z antybiotykami Stomezul służy do eradykacji bakterii Helicobacter pylori – mikroorganizmu odpowiedzialnego za powstawanie wrzodów żołądka i dwunastnicy. Terapia skojarzona pozwala na wyleczenie choroby wrzodowej i zapobiega nawrotom wrzodów u pacjentów z tym zakażeniem.

Ochrona żołądka podczas przyjmowania leków przeciwbólowych

U osób, które muszą długotrwale przyjmować niesteroidowe leki przeciwzapalne (takie jak ibuprofen czy naproksen), Stomezul zapobiega powstawaniu wrzodów żołądka i dwunastnicy. Leczy również już istniejące wrzody spowodowane przyjmowaniem tych leków.

Inne wskazania

• Długotrwałe leczenie po dożylnej prewencji nawracających krwawień z wrzodów trawiennych.
• Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona – rzadkiego schorzenia, w którym dochodzi do nadmiernego wydzielania kwasu żołądkowego.

U młodzieży powyżej 12 lat lek stosuje się w chorobie refluksowej przełyku oraz w leczeniu choroby wrzodowej dwunastnicy wywołanej przez Helicobacter pylori.

Dawkowanie leku zawsze ustala lekarz, dostosowując je do rodzaju schorzenia i indywidualnych potrzeb pacjenta.

Typowe dawkowanie u dorosłych

W leczeniu nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku stosuje się 40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie. Jeśli objawy nie ustąpią, leczenie można przedłużyć o kolejne 4 tygodnie. W zapobieganiu nawrotom oraz w leczeniu objawowym zazwyczaj stosuje się 20 mg raz na dobę.

W terapii eradykacyjnej Helicobacter pylori podaje się 20 mg ezomeprazolu dwa razy dziennie wraz z antybiotykami (1 g amoksycyliny i 500 mg klarytromycyny) przez 7 dni.

U pacjentów przyjmujących niesteroidowe leki przeciwzapalne dawka wynosi zazwyczaj 20 mg raz na dobę.

Sposób przyjmowania

Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzając ani nie żując, popijając płynem. W przypadku trudności z połykaniem można tabletkę wymieszać z połową szklanki niegazowanej wody – nie wolno używać innych płynów. Należy mieszać, aż tabletka się rozpadnie, a następnie natychmiast wypić całą zawartość. Szkłankę trzeba ponownie napełnić wodą do połowy, zamieszać i wypić, aby upewnić się, że zażyto całą dawkę leku. Peletek zawartych w tabletce nie wolno żuć ani rozgryzać.

U pacjentów, którzy nie mogą połykać, lek można podawać przez sondę żołądkową – szczegółowe instrukcje przygotowania zawiera ulotka dołączona do opakowania.

Szczególne grupy pacjentów

U osób starszych oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie ma potrzeby dostosowywania dawki. Natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby maksymalna dawka nie powinna przekraczać 20 mg.

Leku nie można przyjmować w następujących sytuacjach:

• Jeśli jest się uczulonym na ezomeprazol, inne pochodne benzoimidazolu (takie jak omeprazol, pantoprazol) lub na którykolwiek inny składnik leku.
• Podczas przyjmowania nelfinawiru – leku stosowanego w zakażeniu wirusem HIV.

Przed rozpoczęciem leczenia

W przypadku występowania niepokojących objawów, takich jak znaczna, niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, trudności w połykaniu, wymioty z krwią lub czarne stolce, konieczne jest wykluczenie nowotworowego podłoża choroby. Stomezul może bowiem łagodzić objawy i opóźniać rozpoznanie poważniejszych schorzeń.

Długotrwałe stosowanie

Pacjenci przyjmujący lek przez dłuższy czas, zwłaszcza powyżej roku, powinni pozostawać pod regularną kontrolą lekarską. Długotrwałe leczenie może wiązać się z:

• Hipomagnezemią – obniżonym poziomem magnezu we krwi, co może prowadzić do uczucia zmęczenia, drgawek, zawrotów głowy i zaburzeń rytmu serca.
• Zwiększonym ryzykiem złamań – szczególnie biodra, nadgarstka i kręgosłupa u osób starszych lub z innymi czynnikami ryzyka osteoporozy.
• Zmniejszonym wchłanianiem witaminy B12 – co należy uwzględnić u osób z niedoborami tej witaminy.

Zakażenia przewodu pokarmowego

Leczenie inhibitorami pompy protonowej może nieznacznie zwiększać ryzyko zakażeń bakteryjnych przewodu pokarmowego, takimi jak Salmonella, Campylobacter czy Clostridium difficile.

Substancje pomocnicze

Lek zawiera sacharozę i glukozę. Osoby z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy nie powinny przyjmować tego leku.

Stomezul może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami, dlatego zawsze należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych produktach leczniczych.

Ważne interakcje

Klopidogrel – lek przeciwpłytkowy. Dla ostrożności nie zaleca się jednoczesnego stosowania z ezomeprazolem, gdyż może to zmniejszyć skuteczność klopidogrelu.

Digoksyna – lek nasercowy. Stomezul może zwiększać wchłanianie digoksyny, co wymaga uważnej kontroli, szczególnie u osób starszych.

Inhibitory proteaz stosowane w leczeniu HIV – nie zaleca się jednoczesnego stosowania z atazanawirem, a połączenie z nelfinawirem jest przeciwwskazane.

Leki metabolizowane przez enzym CYP2C19 – takie jak diazepam, fenytoina, cytalopram – mogą wymagać dostosowania dawki podczas leczenia Stomezulem.

Warfaryna – podczas rozpoczynania lub kończenia leczenia Stomezulem zaleca się kontrolowanie wskaźnika krzepnięcia krwi (INR).

Dane dotyczące stosowania ezomeprazolu w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na rozwój płodu, jednak należy zachować ostrożność podczas przepisywania leku kobietom w ciąży.

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka kobiecego. Ze względu na niewystarczające informacje dotyczące wpływu na noworodki i niemowlęta, ezomeprazolu nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Jak każdy lek, Stomezul może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najczęstsze działania niepożądane

Do najczęściej zgłaszanych należą: ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności.

Inne działania niepożądane

Często występujące:

• Zaburzenia krwi – leukopenia, małopłytkowość.
• Zaburzenia żołądkowo-jelitowe – zaparcie, wzdęcia, wymioty, suchość w ustach.

Niezbyt często występujące:

• Obrzęki obwodowe.
• Zaburzenia elektrolitowe – obniżony poziom sodu, magnezu, wapnia i potasu we krwi.
• Bezsenność, zawroty głowy, uczucie mrowienia.
• Niewyraźne widzenie.
• Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych.

Rzadko występujące:

• Poważne reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny.
• Zaburzenia psychiczne – splątanie, depresja, agresywność, omamy.
• Zapalenie wątroby, niewydolność wątroby.
• Ciężkie reakcje skórne – zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy.
• Osłabienie siły mięśniowej, bóle stawów i mięśni.

Kiedy skontaktować się z lekarzem?

Należy natychmiast zgłosić się do lekarza, jeśli wystąpią:

• Objawy ciężkiej reakcji alergicznej – obrzęk twarzy, warg, języka, trudności w oddychaniu.
• Zmiany skórne, zwłaszcza w miejscach narażonych na słońce, z towarzyszącym bólem stawów.
• Ciężkie lub uporczywe biegunki.
• Objawy sugerujące problemy z wątrobą -ожółknięcie skóry lub białek oczu, ciemny mocz.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

W przypadku blistrów nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. W przypadku butelek nie przekraczać temperatury 30°C i przechowywać butelkę szczelnie zamkniętą w celu ochrony przed wilgocią. Po pierwszym otwarciu butelki lek należy zużyć w ciągu 6 miesięcy.

Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Niewykorzystany lek należy zwrócić do apteki. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko naturalne.