Texibax

Texibax to lek dostępny wyłącznie na receptę, który zawiera ezomeprazol – substancję czynną skutecznie zmniejszającą wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Działa poprzez hamowanie tak zwanej pompy protonowej, czyli enzymu odpowiedzialnego za produkcję kwasu w komórkach ścianki żołądka. Działanie leku rozpoczyna się już w ciągu godziny od przyjęcia tabletki.

Lek dostępny jest w postaci tabletek dojelitowych w dwóch mocach: 20 mg i 40 mg. Tabletki mają charakterystyczny kolor – od jasno ceglano-czerwonego do brązowego – i są owalne oraz obustronnie wypukłe. Na jednej stronie znajduje się wytłoczony napis ‘E5’ (dla dawki 20 mg) lub ‘E6’ (dla dawki 40 mg).

Lek jest przeznaczony do leczenia różnych schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego. Najczęściej stosuje się go w następujących przypadkach:

Choroba refluksowa przełyku (refluks)

Texibax skutecznie leczy nadżerki w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku. Po wyleczeniu zapalenia może być stosowany długotrwale, aby zapobiec jego powrotowi. Pomaga również w łagodzeniu objawów choroby refluksowej, takich jak zgaga czy pieczenie za mostkiem.

Zakażenie bakterią Helicobacter pylori

W połączeniu z odpowiednimi antybiotykami (amoksycyliną i klarytromycyną) lek służy do eradykacji zakażenia bakterią Helicobacter pylori, która odpowiada za powstawanie wrzodów trawiennych. Taka terapia skojarzona pozwala wyleczyć chorobę wrzodową dwunastnicy i zapobiec nawrotom wrzodów.

Problemy związane ze stosowaniem leków przeciwbólowych

Jeśli przyjmujesz długotrwale leki z grupy NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak ibuprofen czy naproksen), Texibax może pomóc w leczeniu wrzodów żołądka wywołanych tymi lekami oraz w zapobieganiu ich powstawaniu, jeśli należysz do grupy ryzyka.

Inne wskazania

Lek stosuje się również po leczeniu dożylnym w celu zapobiegania ponownemu krwawieniu z wrzodów trawiennych, a także w leczeniu zespołu Zollingera-Ellisona – rzadkiej choroby, w której dochodzi do nadmiernego wydzielania kwasu żołądkowego.

Stosowanie u młodzieży

Texibax może być podawany młodzieży w wieku 12 lat i starszej w leczeniu choroby refluksowej przełyku oraz w połączeniu z antybiotykami do leczenia choroby wrzodowej dwunastnicy wywołanej zakażeniem Helicobacter pylori. Nie należy stosować leku u dzieci poniżej 12. roku życia.

Dawkowanie zależy od schorzenia, które jest leczone. Zawsze należy stosować się ściśle do zaleceń lekarza.

Najczęściej stosowane dawki u dorosłych

• Leczenie refluksowego zapalenia przełyku: 40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie. Jeśli objawy nie ustąpią, leczenie można kontynuować przez kolejne 4 tygodnie.
• Zapobieganie nawrotom zapalenia przełyku: 20 mg raz na dobę.
• Leczenie objawów refluksu bez zapalenia: 20 mg raz na dobę.
• Eradykacja Helicobacter pylori: 20 mg dwa razy na dobę w połączeniu z 1 g amoksycyliny i 500 mg klarytromycyny, również dwa razy na dobę, przez 7 dni.
• Leczenie wrzodów związanych z NLPZ: zazwyczaj 20 mg raz na dobę przez 4-8 tygodni.
• Zapobieganie krwawieniu z wrzodów: 40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie po leczeniu dożylnym.

Sposób przyjmowania tabletek

Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Nie wolno ich żuć ani kruszyć, ponieważ mają specjalną otoczkę chroniącą przed działaniem kwasu żołądkowego.

Jeśli masz trudności z połykaniem, możesz rozpuścić tabletkę w połowie szklanki wody niegazowanej (nie stosuj innych płynów!). Mieszaj, aż tabletka się rozpuści, a następnie wypij płyn z widocznymi w nim małymi kuleczkami (peletkami) natychmiast lub w ciągu 30 minut. Przepłucz szklankę wodą i również ją wypij. Pamiętaj, że peletek nie wolno żuć ani kruszyć.

Nie należy stosować Texibaxu, jeśli:

• Jesteś uczulony na ezomeprazol, inne leki z grupy benzoimidazoli (takie jak omeprazol) lub na którykolwiek inny składnik tego leku.
• Przyjmujesz nelfinawir (lek stosowany w leczeniu zakażenia wirusem HIV).

Jeśli planujesz przyjmować atazanawir (inny lek przeciw HIV), poinformuj o tym lekarza – jednoczesne stosowanie z Texibaxem nie jest zalecane, a jeśli jest konieczne, wymaga ścisłego nadzoru medycznego.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia?

Przed przyjęciem Texibaxu koniecznie poinformuj lekarza, jeśli:

• Wystąpiły u Ciebie niepokojące objawy, takie jak znaczna, niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, trudności w połykaniu, wymioty z domieszką krwi lub bardzo ciemne (smoliste) stolce.
• Masz podejrzenie lub rozpoznaną chorobę wrzodową żołądka.
• Masz ciężką niewydolność wątroby – maksymalna dawka nie powinna wówczas przekraczać 20 mg na dobę.
• Przyjmujesz klopidogrel (lek rozrzedzający krew) – jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Leczenie długotrwałe

Jeśli przyjmujesz Texibax przez dłuższy czas (szczególnie dłużej niż rok), powinieneś pozostawać pod regularną kontrolą lekarską. Długotrwałe stosowanie leków zmniejszających wydzielanie kwasu może:

• Zmniejszać wchłanianie witaminy B12 – ważne zwłaszcza, jeśli masz zmniejszone rezerwy tej witaminy.
• Prowadzić do niedoboru magnezu we krwi (hipomagnezemia), co może objawiać się zmęczeniem, drgawkami, zawrotami głowy czy zaburzeniami rytmu serca.
• Nieznacznie zwiększać ryzyko złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych.

Reakcje skórne

W rzadkich przypadkach Texibax może wywoływać ciężkie reakcje skórne. Jeśli zauważysz zmiany na skórze, zwłaszcza w miejscach narażonych na słońce, z towarzyszącym bólem stawów, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Wpływ na badania laboratoryjne

Texibax może wpływać na wyniki niektórych badań krwi, w tym badania chromograniny A (CgA), które służy do wykrywania niektórych guzów. Jeśli masz wykonać takie badanie, poinformuj lekarza, że przyjmujesz ten lek – może być konieczne przerwanie leczenia na co najmniej 5 dni przed badaniem.

Texibax może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Zawsze informuj lekarza o wszystkich lekach, które przyjmujesz, w tym tych dostępnych bez recepty.

Leki, których nie wolno łączyć z Texibaxem

• Nelfinawir – bezwzględnie przeciwwskazany.
• Atazanawir – jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Leki wymagające szczególnej ostrożności

• Klopidogrel: Texibax może zmniejszać skuteczność klopidogrelu, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.
• Digoksyna: Texibax może zwiększać wchłanianie digoksyny – konieczna jest kontrola stężenia digoksyny we krwi.
• Warfaryna i inne leki rozrzedzające krew: Zalecana jest kontrola czasu krzepnięcia podczas rozpoczynania i kończenia leczenia Texibaxem.
• Metotreksat: Texibax może zwiększać stężenie metotreksatu we krwi.
• Fenytoina, diazepam: Texibax może zwiększać ich stężenie w osoczu.
• Ketokonazol, itrakonazol: Texibax może zmniejszać ich wchłanianie.

Jeśli jesteś w ciąży, planujesz ciążę lub karmisz piersią, przed zastosowaniem leku skonsultuj się z lekarzem.

Ciąża: Dostępne dane nie wskazują na szkodliwy wpływ ezomeprazolu na rozwój płodu, jednak należy zachować ostrożność podczas przepisywania leku kobietom w ciąży.

Karmienie piersią: Nie ma wystarczających danych dotyczących przenikania ezomeprazolu do mleka kobiecego. Nie należy stosować Texibaxu podczas karmienia piersią.

Jak każdy lek, Texibax może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najczęstsze działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 100 osób)

• Ból głowy.
• Ból brzucha.
• Biegunka.
• Wzdęcia.
• Nudności i wymioty.
• Zaparcia.
• Łagodne polipy dna żołądka.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób)

• Obrzęk obwodowy (opuchlizna).
• Bezsenność.
• Zawroty głowy, mrowienie, senność.
• Suchość w ustach.
• Zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka.
• Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych.
• Złamania kości (przy długotrwałym stosowaniu).

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1000 osób)

• Zaburzenia smaku.
• Niewyraźne widzenie.
• Zapalenie jamy ustnej.
• Zapalenie wątroby.
• Nadwrażliwość na światło.
• Bóle stawów i mięśni.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób)

• Zaburzenia krwi (leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza).
• Ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona).
• Zapalenie nerek.
• Ginekomastia (powiększenie piersi u mężczyzn).

Kiedy natychmiast skontaktować się z lekarzem?

Niezwłocznie zgłoś się do lekarza, jeśli wystąpią u Ciebie:

• Objawy ciężkiej reakcji alergicznej (trudności w oddychaniu, obrzęk twarzy lub gardła).
• Ciężkie reakcje skórne (pęcherze, złuszczanie skóry).
• Objawy niedoboru magnezu (drgawki, zaburzenia rytmu serca, ciężkie zmęczenie).
• Ciężka biegunka, która nie ustępuje.

• Przechowuj lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
• Przechowuj w temperaturze poniżej 30°C.
• Przechowuj w oryginalnym opakowaniu (blistrze) w celu ochrony przed wilgocią.
• Nie stosuj leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
• Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki – zapytaj farmaceutę, jak usunąć leki, których już nie stosujesz.

Substancja czynna: Każda tabletka 20 mg zawiera 20 mg ezomeprazolu (w postaci ezomeprazolu magnezowego amorficznego). Każda tabletka 40 mg zawiera 40 mg ezomeprazolu.

Ważna informacja o składnikach: Tabletki zawierają sacharozę – pacjenci z nietolerancją fruktozy lub innymi rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z cukrami nie powinni przyjmować tego leku. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu na tabletkę, uznaje się go za „wolny od sodu”.

Texibax dostępny jest w blistrach zawierających 7, 14, 15, 28, 30, 50, 56, 60, 90, 98 lub 100 tabletek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.