Letrox 25

Letrox 25 to lek zawierający lewotyroksynę sodową – syntetyczną formę naturalnego hormonu tarczycy, którą organizm nie jest w stanie odróżnić od hormonu wytwarzanego przez własną tarczycę. Każda tabletka zawiera 25 mikrogramów substancji czynnej, która działa identycznie jak tyroksyna (T4) produkowana przez zdrową tarczycę. Po przyjęciu lek ulega częściowej przemianie w aktywną formę hormonu – trójjodotyroninę (T3) – głównie w wątrobie i nerkach, po czym przenika do komórek organizmu, gdzie stymuluje rozwój, wzrost i przemianę materii.

Lek jest przepisywany w wielu sytuacjach związanych z nieprawidłowym działaniem tarczycy:

• Niedoczynność tarczycy – gdy tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów, niezależnie od przyczyny tego stanu. Lek uzupełnia braki hormonalne i przywraca prawidłową przemianę materii.
• Zapobieganie nawrotom wola – po operacyjnym leczeniu powiększonej tarczycy u osób z prawidłową jej czynnością.
• Łagodne powiększenie tarczycy – u pacjentów, u których tarczyca pracuje prawidłowo, ale jest powiększona.
• Wspomaganie leczenia nadczynności tarczycy – w połączeniu z lekami hamującymi nadmierną produkcję hormonów tarczycy, po osiągnięciu prawidłowej czynności.
• Nowotwory złośliwe tarczycy – szczególnie po operacyjnym usunięciu tarczycy, lek hamuje wzrost guza i uzupełnia brakujące hormony.

Letrox jest przeznaczony dla osób w każdym wieku – od noworodków po osoby starsze.

Lewotyroksyna zawarta w leku działa na poziomie komórkowym, wpływając na tempo przemiany materii w całym organizmie. Po przyjęciu na czczo, lek wchłania się w jelicie cienkim w około 80 procentach. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po około dwóch do trzech godzinach od przyjęcia. Działanie terapeutyczne rozwija się stopniowo – pierwsze efekty można zauważyć po trzech do pięciu dniach od rozpoczęcia przyjmowania.

Substancja czynna wiąże się z białkami krwi w prawie 100 procentach, ale to wiązanie jest odwracalne, co oznacza, że hormon może być szybko uwalniany i wykorzystywany przez komórki. Lek ulega rozkładowi głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. Produkty przemiany są wydalane z moczem i kałem. Okres półtrwania lewotyroksyny wynosi około siedmiu dni u osób z prawidłową czynnością tarczycy, może być krótszy przy nadczynności (trzy do czterech dni) i dłuższy przy niedoczynności (dziewięć do dziesięciu dni).

Dawkę leku dobiera lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta, na podstawie badań krwi i obrazu klinicznego. Całkowitą dawkę dobową należy przyjmować rano, na czczo, co najmniej pół godziny przed śniadaniem, popijając szklanką wody. Substancja czynna jest lepiej wchłaniana na pusty żołądek.

Dawkowanie u dorosłych

• Niedoczynność tarczycy – na początku zazwyczaj 25 do 50 mikrogramów na dobę. Dawkę zwiększa się stopniowo o 25 do 50 mikrogramów co dwa do czterech tygodni, aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej, która wynosi zwykle od 100 do 200 mikrogramów na dobę.
• Zapobieganie nawrotom wola oraz łagodne powiększenie tarczycy – od 75 do 200 mikrogramów na dobę.
• Wspomaganie leczenia nadczynności tarczycy – od 50 do 100 mikrogramów na dobę.
• Po operacji usunięcia tarczycy z powodu nowotworu – od 150 do 300 mikrogramów na dobę.

Dawkowanie u dzieci

U dzieci dawka jest ustalana na podstawie powierzchni ciała lub masy ciała:

• Noworodki i niemowlęta z wrodzoną niedoczynnością – bardzo ważne jest szybkie rozpoczęcie leczenia. Dawka początkowa wynosi od 10 do 15 mikrogramów na kilogram masy ciała na dobę przez pierwsze trzy miesiące, następnie lekarz dostosowuje dawkę indywidualnie.
• Dzieci z nabytą niedoczynnością – dawka początkowa od 12,5 do 50 mikrogramów na dobę, stopniowo zwiększana co dwa do czterech tygodni.
• Dawka podtrzymująca u dzieci wynosi zwykle od 100 do 150 mikrogramów na metr kwadratowy powierzchni ciała na dobę.

Osoby starsze

U osób w podeszłym wieku leczenie powinno być prowadzone ze szczególną ostrożnością. Należy zacząć od małej dawki, którą zwiększa się powoli, z jednoczesnym monitorowaniem stężenia hormonów tarczycy.

Jak podawać tabletki?

Tabletki można połykać w całości lub przygotować zawiesinę – rozpuścić tabletkę w 10 do 15 mililitrach wody i podać z dodatkową ilością płynu (5 do 10 mililitrów). Zawiesinę należy przygotowywać świeżo przed każdym podaniem. Ta forma jest szczególnie wygodna dla dzieci i osób mających trudności z połykaniem tabletek.

Czas leczenia zależy od przyczyny stosowania leku:

• Niedoczynność tarczycy oraz po operacji usunięcia tarczycy z powodu nowotworu – leczenie trwa zazwyczaj przez całe życie.
• Łagodne powiększenie tarczycy i zapobieganie nawrotom wola – od kilku miesięcy do lat, czasem do końca życia.
• Wspomaganie leczenia nadczynności – czas zależy od długości leczenia lekami hamującymi nadczynność.
• Wole u osób z prawidłową czynnością tarczycy – od sześciu miesięcy do dwóch lat. Jeśli leczenie nie przynosi efektu, lekarz rozważa inne metody.

Leku nie można przyjmować w następujących sytuacjach:

• Uczulenie na lewotyroksynę sodową lub którykolwiek inny składnik preparatu.
• Nieleczona nadczynność tarczycy.
• Nieleczona niedoczynność nadnerczy.
• Nieleczona niedoczynność przysadki, jeśli prowadzi do niewydolności nadnerczy wymagającej leczenia.
• Ostry zawał mięśnia sercowego.
• Ostre zapalenie mięśnia sercowego.
• Ostre zapalenie wszystkich warstw serca.
• Jednoczesne przyjmowanie z lekami hamującymi czynność tarczycy u kobiet w ciąży.

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien wykluczyć lub rozpocząć leczenie:

• Choroby wieńcowej serca.
• Dusznicy bolesnej (bólu w klatce piersiowej z uciskiem).
• Wysokiego ciśnienia krwi.
• Niedoczynności przysadki lub nadnerczy.
• Obszarów w tarczycy, które w sposób niekontrolowany wytwarzają hormony (guzek autonomiczny).

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z:

• Przebytym zawałem mięśnia sercowego.
• Chorobą wieńcową serca.
• Osłabieniem mięśnia sercowego.
• Zaburzeniami rytmu serca, takimi jak szybkie bicie serca.
• Zapaleniem mięśnia sercowego bez ostrego przebiegu.
• Długotrwałą niedoczynnością tarczycy – należy unikać zbyt dużego stężenia hormonów we krwi i częściej je kontrolować.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z niedoczynnością nadnerczy – bez odpowiedniego leczenia może wystąpić ostra niewydolność kory nadnerczy, czyli kryzys Addisona. Lekarz powinien najpierw rozpocząć leczenie hydrokortyzonem.

Pacjenci z cukrzycą – należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi, zwłaszcza na początku i po zakończeniu leczenia hormonami tarczycy. W razie potrzeby lekarz zmodyfikuje dawkę leków przeciwcukrzycowych.

Kobiety po menopauzie ze zwiększonym ryzykiem osteoporozy – lekarz powinien częściej kontrolować czynność tarczycy, aby uniknąć zbyt dużych stężeń hormonu i zapewnić stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.

Pacjenci dializowani przyjmujący sewelamer – lekarz prawdopodobnie rozważy kontrolę parametrów krwi w celu oceny skuteczności leczenia.

Osoby z padaczką w przeszłości – istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Letrox może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, dlatego należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach, w tym tych bez recepty.

Leki, których działanie może być osłabione lub wzmocnione

• Leki przeciwcukrzycowe (metformina, glimepiryd, glibenklamid, insulina) – lewotyroksyna może osłabiać ich działanie. Należy regularnie kontrolować poziom cukru we krwi.
• Pochodne kumaryny (leki przeciwzakrzepowe) – lewotyroksyna może nasilać ich działanie. Należy regularnie kontrolować parametry krzepnięcia krwi i ewentualnie zmniejszyć dawkę leku przeciwzakrzepowego.

Leki zmniejszające wchłanianie lewotyroksyny

Następujące leki mogą zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny z przewodu pokarmowego, dlatego należy zachować odpowiedni odstęp czasowy między ich przyjęciem:

• Żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol) – podawać cztery do pięciu godzin po lewotyroksynie.
• Sole wapnia – podawać co najmniej cztery godziny po lewotyroksynie.
• Inhibitory pompy protonowej – mogą zmniejszać wchłanianie przez zwiększenie pH soku żołądkowego. Zaleca się regularne kontrolowanie czynności tarczycy.
• Kolesewelam – lewotyroksynę należy podawać co najmniej cztery godziny przed tym lekiem.
• Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające glin, leki zawierające żelazo oraz wapń – lewotyroksynę należy podawać co najmniej dwie godziny przed ich przyjęciem.
• Sewelamer – u pacjentów przyjmujących jednocześnie ten lek należy ściśle monitorować stężenie TSH ze względu na ryzyko niedoczynności tarczycy.

Inne istotne interakcje

• Propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-adrenolityki – hamują przekształcanie tyroksyny (T4) w aktywną trójjodotyroninę (T3).
• Amiodaron i środki kontrastujące zawierające jod – mogą wywołać zarówno niedoczynność, jak i nadczynność tarczycy. Amiodaron hamuje przekształcanie T4 w T3, co może wymagać dostosowania dawki lewotyroksyny.
• Salicylany, dikumarol, duże dawki furosemidu, klofibrat – mogą wypierać lewotyroksynę z połączeń z białkami, prowadząc do przemijającego zwiększenia, a następnie spadku stężenia wolnych hormonów tarczycy.

Interakcje z żywnością

Kawa – może zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny z przewodu pokarmowego. Zaleca się zachowanie odstępu od pół godziny do godziny między przyjęciem leku a spożyciem kawy. Pacjenci, którzy są leczeni lewotyroksyną, nie powinni zmieniać swoich nawyków związanych z piciem kawy bez sprawdzenia i kontroli stężenia lewotyroksyny przez lekarza.

Jak każdy lek, Letrox może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo często (może dotyczyć więcej niż jednej na dziesięć osób):

• Kołatanie serca.
• Bezsenność.
• Ból głowy.

Reakcje alergiczne – w przypadku wystąpienia obrzęku twarzy i gardła (obrzęk naczynioruchowy), wysypki lub pokrzywki, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.

Jeśli wystąpią łagodne objawy nadczynności tarczycy związane z przyjmowaniem leku, należy omówić to z lekarzem.

Jeśli pacjentka jest w ciąży, planuje zajść w ciążę lub karmi piersią, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem leku. Lekarz podejmuje decyzję o stosowaniu Letroxu w okresie ciąży oraz karmienia piersią.

Ważne – jednoczesne przyjmowanie lewotyroksyny i leku hamującego czynność tarczycy jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży.

W dostępnych źródłach nie podano szczegółowych informacji dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Substancja czynna – lewotyroksyna sodowa (25 mikrogramów w każdej tabletce).

Substancje pomocnicze – cysteiny chlorowodorek jednowodny (częściowo obecny w tabletce jako cystyna), celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana, magnezu tlenek lekki, talk.

Ważna informacja – od września 2019 roku produkt nie zawiera laktozy w składzie substancji pomocniczych, co czyni go odpowiednim dla osób z nietolerancją laktozy.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30 stopni Celsjusza, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie wolno stosować leku w celu zmniejszenia masy ciała. U osób z prawidłowym stężeniem hormonów tarczycy, dodatkowe przyjmowanie hormonów tarczycy nie spowoduje zmniejszenia masy ciała. Przyjmowanie dodatkowych ilości hormonów tarczycy lub zwiększanie dawki bez zaleceń lekarza może powodować ciężkie, a nawet zagrażające życiu działania niepożądane, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami zmniejszającymi masę ciała.

Zmiana leczenia – w przypadku konieczności zamiany leku zawierającego lewotyroksynę na inny lek zawierający lewotyroksynę, należy skonsultować się z lekarzem.

Indywidualna dawka dobowa powinna być ustalana na podstawie badania lekarskiego i wyników testów laboratoryjnych. U niektórych pacjentów stężenie hormonów T4 lub wolnej T4 może być zwiększone, dlatego w celu monitorowania przyjętego schematu leczenia lepsze jest oznaczanie stężenia TSH w surowicy krwi. Należy regularnie kontrolować stężenie TSH.

Podmiot odpowiedzialny – Berlin-Chemie AG, Glienicker Weg 125, Berlin, Niemcy.

Dystrybutor w Polsce – Berlin-Chemie/Menarini Polska Sp. z o.o.