Euthyrox N 75

Euthyrox N 75 to lek recepturowy zawierający lewotyroksynę sodową w dawce 75 mikrogramów w jednej tabletce. Lewotyroksyna to syntetyczna wersja naturalnego hormonu tarczycy, która działa w organizmie dokładnie tak samo jak hormon wytwarzany przez zdrową tarczycę. Organizm nie jest w stanie odróżnić lewotyroksyny przyjmowanej w leku od tej produkowanej naturalnie przez tarczycę.

Lek dostępny jest w postaci białawych, okrągłych tabletek z rowkiem dzielącym po obu stronach i napisem “EM 75” na jednej stronie. Rowek pozwala na łatwe podzielenie tabletki na dwie równe części, co ułatwia dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb.

Lek jest przepisywany w kilku sytuacjach związanych z zaburzeniami pracy tarczycy:

• Niedoczynność tarczycy – gdy tarczyca wytwarza zbyt mało hormonów, Euthyrox N 75 uzupełnia ich niedobór, przywracając prawidłowe funkcjonowanie organizmu.
• Wole obojętne – lek pomaga w leczeniu powiększonej tarczycy, która nie wiąże się z zaburzeniami jej funkcji.
• Zapobieganie nawrotom po operacji tarczycy – po chirurgicznym usunięciu wola obojętnego lek chroni przed ponownym rozwojem problemu, w zależności od tego, jak tarczyca funkcjonuje po zabiegu.
• Rak tarczycy – w ramach leczenia nowotworów tarczycy lek stosuje się w terapii supresyjnej, która hamuje nadmierną aktywność komórek tarczycy.
• Wspomaganie leczenia nadczynności tarczycy – Euthyrox N 75 może być podawany razem z lekami hamującymi nadmierną pracę tarczycy, aby osiągnąć optymalne efekty terapeutyczne.

Dawkowanie leku jest zawsze ustalane indywidualnie przez lekarza na podstawie wyników badań laboratoryjnych i oceny stanu zdrowia pacjenta. Choć istnieją ogólne wytyczne, każdy człowiek może potrzebować innej dawki.

Sposób przyjmowania

Całą dobową dawkę należy przyjmować jednorazowo rano, na czczo, około pół godziny przed śniadaniem. Tabletkę należy popić niewielką ilością wody – wystarczy pół szklanki. Takie przyjmowanie leku zapewnia jego najlepsze wchłanianie.

Dawki w różnych sytuacjach

W zależności od celu leczenia, typowe dawki wynoszą:

• Leczenie wola obojętnego: od 75 do 200 mikrogramów na dobę.
• Zapobieganie nawrotom po operacji: od 75 do 200 mikrogramów na dobę.
• Niedoczynność tarczycy u dorosłych: leczenie rozpoczyna się od małych dawek 25-50 mikrogramów, które stopniowo zwiększa się do dawki podtrzymującej 100-200 mikrogramów.
• Wspomaganie leczenia nadczynności tarczycy: od 50 do 100 mikrogramów na dobę.
• Rak tarczycy: od 150 do 300 mikrogramów na dobę.

Szczególna ostrożność u niektórych pacjentów

U osób starszych, z chorobami serca lub długotrwałą niedoczynnością tarczycy leczenie należy rozpoczynać bardzo ostrożnie – od małych dawek, które zwiększa się stopniowo w dłuższych odstępach czasu. Lekarz często kontroluje wtedy poziom hormonów we krwi.

Jak długo trwa leczenie

W większości przypadków, szczególnie przy niedoczynności tarczycy lub po całkowitym usunięciu tarczycy, leczenie trwa całe życie. Przy wolu obojętnym terapia może trwać od 6 miesięcy do 2 lat. Po zakończeniu leczenia często zaleca się profilaktyczne przyjmowanie małych dawek jodu, aby uniknąć powrotu problemu.

Istnieją sytuacje, w których przyjmowanie Euthyrox N 75 jest zabronione:

• Uczulenie na lewotyroksynę lub którykolwiek inny składnik leku.
• Nieleczona niedoczynność nadnerczy – zaburzenie, w którym nadnercza nie produkują wystarczającej ilości hormonów.
• Nieleczona niedoczynność przysadki – gdy przysadka mózgowa nie działa prawidłowo.
• Nieleczona nadczynność tarczycy – gdy tarczyca wytwarza zbyt dużo hormonów.
• Świeży zawał serca – bezpośrednio po przebytym zawale nie wolno rozpoczynać leczenia.
• Zapalenie mięśnia sercowego i zapalenie wszystkich warstw serca – w ostrej fazie tych chorób.
• Ciąża z nadczynnością tarczycy – w czasie ciąży nie wolno łączyć Euthyrox N 75 z lekami hamującymi tarczycę.

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz musi wykluczyć lub rozpocząć leczenie następujących schorzeń:

• Choroby wieńcowej i dławicy piersiowej.
• Miażdżycy naczyń.
• Nadciśnienia tętniczego.
• Niedoczynności przysadki i nadnerczy.
• Autonomicznej czynności tarczycy – sytuacji, gdy fragmenty tarczycy działają niezależnie od kontroli organizmu.

Pacjenci z chorobami serca

U osób z niewydolnością wieńcową, niewydolnością serca lub zaburzeniami rytmu serca należy szczególnie uważać, aby nie wywołać nawet niewielkiej nadczynności tarczycy. W takich przypadkach lekarz często kontroluje poziom hormonów we krwi.

Ryzyko zaburzeń psychicznych

U pacjentów zagrożonych zaburzeniami psychicznymi leczenie rozpoczyna się od bardzo małych dawek, które zwiększa się stopniowo pod ścisłą kontrolą. Jeśli pojawią się objawy psychotyczne, może być konieczne dostosowanie dawki.

Euthyrox N 75 może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Zawsze informuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.

Leki przeciwcukrzycowe

Lewotyroksyna może osłabiać działanie leków obniżających poziom cukru we krwi. Na początku leczenia hormonem tarczycy należy często kontrolować poziom glukozy i w razie potrzeby dostosować dawki leków przeciwcukrzycowych.

Leki przeciwzakrzepowe

Lewotyroksyna może nasilać działanie leków rozrzedzających krew, zwiększając ryzyko krwawień. Szczególnie dotyczy to osób starszych. Konieczne jest regularne kontrolowanie parametrów krzepnięcia krwi.

Leki zmniejszające wchłanianie

Niektóre leki znacząco zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny i należy je przyjmować w odpowiednim odstępie czasu:

• Cholestyramina i kolestypol – Euthyrox N 75 należy przyjąć 4-5 godzin przed tymi lekami.
• Leki zawierające glin, żelazo lub wapń – Euthyrox N 75 należy przyjąć co najmniej 2 godziny przed tymi preparatami.
• Inhibitory pompy protonowej (leki na zgagę) – mogą zmniejszać wchłanianie hormonu tarczycy.

Inne ważne interakcje

• Estrogeny – kobiety przyjmujące antykoncepcję hormonalną lub terapię zastępczą po menopauzie mogą potrzebować większych dawek lewotyroksyny.
• Produkty sojowe – mogą zmniejszać wchłanianie leku, może być konieczne dostosowanie dawki.
• Amiodaron – lek na serce zawierający jod, może wywoływać zarówno nadczynność, jak i niedoczynność tarczycy.
• Leki pobudzające enzymy wątrobowe – jak barbiturany, karbamazepina czy dziurawiec zwyczajny, mogą przyspieszać metabolizm lewotyroksyny.

Ciąża

Leczenie hormonami tarczycy należy kontynuować bez przerwy podczas ciąży. W czasie ciąży zapotrzebowanie na lek może być nawet większe niż zwykle. Zwiększone stężenie hormonu pobudzającego tarczycę może wystąpić już w czwartym tygodniu ciąży.

Kobiety w ciąży przyjmujące lewotyroksynę powinny kontrolować poziom TSH w każdym trymestrze ciąży. Jeśli poziom TSH jest za wysoki, lekarz zwiększy dawkę leku. Po porodzie należy natychmiast wrócić do dawki sprzed ciąży.

Ważne: W czasie ciąży nie wolno łączyć lewotyroksyny z lekami hamującymi tarczycę w leczeniu nadczynności tarczycy, ponieważ może to zaszkodzić płodowi.

Karmienie piersią

Lewotyroksyna przenika do mleka matki, ale w ilościach tak małych, że nie ma ryzyka wywołania nadczynności tarczycy u dziecka. Można bezpiecznie karmić piersią podczas przyjmowania leku w zalecanych dawkach.

Przy prawidłowym stosowaniu leku i regularnej kontroli parametrów przez lekarza działania niepożądane nie powinny występować. Objawy mogą pojawić się, gdy dawka jest za duża lub zbyt szybko zwiększana.

Objawy przedawkowania lub zbyt dużej dawki

Mogą wystąpić objawy typowe dla nadczynności tarczycy:

• Zaburzenia rytmu serca – migotanie przedsionków, kołatanie serca, przyspieszone bicie serca.
• Dolegliwości dławicowe – ból w klatce piersiowej.
• Ból głowy.
• Osłabienie i kurcze mięśni.
• Uderzenia gorąca, gorączka, nadmierne pocenie się.
• Drżenia, niepokój, bezsenność.
• Wymioty, biegunka.
• Utrata masy ciała.
• Zaburzenia miesiączkowania u kobiet.

Jeśli wystąpią takie objawy, należy skontaktować się z lekarzem. Zazwyczaj konieczne jest zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie przyjmowania leku na kilka dni.

Reakcje alergiczne

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić reakcje alergiczne, takie jak wysypka, pokrzywka, problemy z oddychaniem czy obrzęk naczyniowy. Częstość występowania tych reakcji jest nieznana.

Przedawkowanie prowadzi do objawów znacznego przyspieszenia metabolizmu – organizm zaczyna pracować zbyt szybko. Najlepszym wskaźnikiem przedawkowania jest zwiększone stężenie hormonu T3 we krwi.

W zależności od stopnia przedawkowania lekarz może zalecić przerwanie leczenia i wykonanie badań laboratoryjnych. Objawy takie jak przyspieszone bicie serca, niepokój i nadmierna ruchliwość można złagodzić lekami beta-adrenolitycznymi. W przypadku bardzo dużego przedawkowania pomocna może być plazmafereza – specjalna procedura oczyszczania krwi.

Uwaga: Przedawkowanie może wywołać napady drgawek u niektórych osób, a także ostrą psychozę, szczególnie u pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychicznych.

Syntetyczna lewotyroksyna zawarta w leku działa dokładnie tak samo jak naturalny hormon tarczycy. Po przyjęciu ulega ona przemianie w narządach obwodowych do postaci T3, która następnie wywiera swoje działanie na specjalne receptory w komórkach organizmu. Dzięki temu lek przywraca prawidłowe funkcjonowanie metabolizmu, reguluje pracę serca, układ nerwowy, temperaturę ciała i wiele innych procesów życiowych.

Po przyjęciu doustnym lek wchłania się niemal wyłącznie w jelicie cienkim – do 80% dawki. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po około 5-6 godzinach, a początek działania obserwuje się po 3-5 dniach. Okres półtrwania leku wynosi około 7 dni, co oznacza, że działa on długo i wystarczy przyjmować go raz dziennie.

Euthyrox N 75 należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem. Lek należy trzymać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu – wynosi on 3 lata od daty produkcji.

Substancją czynną jest lewotyroksyna sodowa w ilości 75 mikrogramów w jednej tabletce. Lek zawiera również substancje pomocnicze: skrobię kukurydzianą, bezwodny kwas cytrynowy, żelatynę, kroskarmelozę sodową, stearynian magnezu oraz mannitol.