Emanera

Emanera to lek dostępny wyłącznie na receptę, który zawiera ezomeprazol w dawce 40 mg. Należy do grupy leków nazywanych inhibitorami pompy protonowej. Działa poprzez zmniejszanie ilości kwasu wytwarzanego w żołądku, co pomaga w leczeniu różnych dolegliwości związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego.

Lek występuje w postaci kapsułek dojelitowych twardych w kolorze różowawym, które zawierają białe lub prawie białe peletki. Specjalna otoczka dojelitowa chroni substancję czynną przed przedwczesnym rozpadem w kwaśnym środowisku żołądka.

Lek Emanera jest przepisywany w wielu schorzeniach związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego:

Choroba refluksowa przełyku (refluks)

Emanera skutecznie leczy nadżerki w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku. Refluks to stan, w którym kwas żołądkowy cofa się do przełyku, powodując jego podrażnienie i uszkodzenie. Lek pomaga w zagojeniu tych uszkodzeń oraz zapobiega ich ponownemu występowaniu. Jest również skuteczny w łagodzeniu objawów refluksu, takich jak zgaga czy uczucie pieczenia za mostkiem.

Zakażenie bakterią Helicobacter pylori

W połączeniu z odpowiednimi antybiotykami, Emanera pomaga w eliminacji bakterii Helicobacter pylori z żołądka. Ta bakteria jest główną przyczyną wrzodów dwunastnicy i żołądka. Leczenie skojarzone pozwala nie tylko wyleczyć istniejące wrzody, ale także zapobiega ich nawrotom.

Leczenie długotrwałe u osób przyjmujących niesteroidowe leki przeciwzapalne

Osoby, które muszą regularnie przyjmować niesteroidowe leki przeciwzapalne (takie jak ibuprofen czy diklofenak), są narażone na uszkodzenie błony śluzowej żołądka. Emanera leczy wrzody powstałe w wyniku takiego leczenia oraz chroni przed ich powstaniem u osób z grupy ryzyka.

Zapobieganie ponownemu krwawieniu z wrzodów

Po zatrzymaniu krwawienia z wrzodu trawiennego za pomocą zabiegu endoskopowego i dożylnego podania ezomeprazolu, Emanera jest stosowana doustnie przez cztery tygodnie, aby zapobiec ponownemu krwawieniu.

Zespół Zollingera-Ellisona

Jest to rzadkie schorzenie, w którym dochodzi do nadmiernego wytwarzania kwasu żołądkowego. Emanera skutecznie kontroluje objawy tego zespołu.

Dawkowanie leku Emanera zależy od schorzenia, które jest leczone. Zawsze należy stosować się do zaleceń lekarza, który ustali odpowiednią dawkę i czas trwania leczenia.

Typowe dawkowanie u dorosłych

• Refluksowe zapalenie przełyku z nadżerkami: zazwyczaj 40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie. Jeśli objawy utrzymują się, leczenie można przedłużyć o kolejne 4 tygodnie.
• Zapobieganie nawrotom zapalenia przełyku: po wyleczeniu zapalenia stosuje się dawkę podtrzymującą 20 mg raz na dobę.
• Objawy refluksu bez uszkodzenia przełyku: 20 mg raz na dobę. Po ustąpieniu objawów można kontynuować leczenie w razie potrzeby.
• Eliminacja Helicobacter pylori: 20 mg dwa razy na dobę w połączeniu z amoksycyliną i klarytromycyną przez 7 dni.
• Wrzody związane z NLPZ: zazwyczaj 20 mg raz na dobę przez 4 do 8 tygodni w leczeniu wrzodów lub 20 mg raz na dobę w zapobieganiu ich powstawaniu.
• Zespół Zollingera-Ellisona: dawka początkowa to 40 mg dwa razy na dobę, następnie lekarz dostosuje dawkę indywidualnie.

Sposób przyjmowania

Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą. Nie wolno ich żuć ani kruszyć, ponieważ uszkodzi to specjalną otoczkę chroniącą substancję czynną.

Jeśli masz trudności z połykaniem kapsułek, możesz je otworzyć i wymieszać peletki w połowie szklanki wody niegazowanej. Nie używaj innych płynów, ponieważ mogą uszkodzić otoczkę ochronną. Tak przygotowaną mieszaninę wypij natychmiast lub w ciągu 30 minut. Następnie ponownie napełnij szklankę wodą do połowy i wypij, aby upewnić się, że przyjąłeś całą dawkę. Pamiętaj, aby nie żuć ani nie kruszyć peletek.

Nie możesz przyjmować tego leku, jeśli:

• Jesteś uczulony na ezomeprazol, inne pochodne benzoimidazolu (takie jak omeprazol, pantoprazol) lub którykolwiek inny składnik leku.
• Przyjmujesz nelfinawir (lek przeciwwirusowy stosowany w leczeniu HIV).

Długotrwałe stosowanie

Jeśli przyjmujesz Emanerę przez długi czas (szczególnie dłużej niż rok), powinieneś pozostawać pod regularną kontrolą lekarską. Długotrwałe stosowanie inhibitorów pompy protonowej może prowadzić do niektórych powikłań, o których lekarz Cię poinformuje.

Objawy wymagające pilnej konsultacji lekarskiej

Jeśli występują u Ciebie niepokojące objawy, takie jak:

• Znaczna, niezamierzona utrata masy ciała.
• Nawracające wymioty.
• Trudności w połykaniu.
• Wymioty z domieszką krwi.
• Smoliste stolce (czarne, cuchnące stolce).

Należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, ponieważ mogą one wskazywać na poważniejsze schorzenie, które wymaga dokładniejszej diagnostyki.

Ryzyko złamań kości

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej, szczególnie w dużych dawkach i przez długi czas, może nieznacznie zwiększać ryzyko złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa. Dotyczy to zwłaszcza osób starszych i osób z innymi czynnikami ryzyka osteoporozy. Jeśli należysz do grupy ryzyka, lekarz może zalecić przyjmowanie odpowiednich dawek wapnia i witaminy D.

Niedobór magnezu

Długotrwałe stosowanie Emanery (przez co najmniej trzy miesiące) może prowadzić do obniżenia poziomu magnezu we krwi. Może to powodować zmęczenie, zawroty głowy, drgawki mięśniowe czy zaburzenia rytmu serca. Jeśli leczenie ma być długotrwałe lub przyjmujesz jednocześnie inne leki mogące obniżać poziom magnezu (np. leki moczopędne), lekarz może zlecić regularne badania poziomu magnezu.

Niedobór witaminy B12

Podobnie jak inne leki zmniejszające wydzielanie kwasu żołądkowego, Emanera może zmniejszać wchłanianie witaminy B12. Jest to szczególnie istotne przy długotrwałym leczeniu u osób z niedoborem tej witaminy lub czynnikami ryzyka jej niedoboru.

Zwiększone ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego

Zmniejszenie kwasowości soku żołądkowego może nieznacznie zwiększać ryzyko zakażeń bakteriami takimi jak Salmonella, Campylobacter czy Clostridium difficile.

Reakcje skórne

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne. Jeśli zauważysz zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie słońca, wraz z bólem stawów, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Należy również zgłosić wszelkie nietypowe wysypki, pęcherze czy złuszczanie skóry.

Emanera może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Zawsze informuj lekarza o wszystkich lekach, które przyjmujesz, w tym o lekach dostępnych bez recepty i suplementach diety.

Ważne interakcje

• Klopidogrel: jednoczesne stosowanie z Emanerą może zmniejszać skuteczność klopidogrelu (leku przeciwpłytkowego). Jako środek ostrożności, należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków.
• Leki przeciwwirusowe (inhibitory proteazy): Emanera może wpływać na skuteczność niektórych leków przeciwwirusowych stosowanych w leczeniu HIV. Nie wolno jej stosować z nelfinawirem, a w przypadku atazanawiru wymagana jest szczególna ostrożność.
• Warfaryna: u osób przyjmujących warfarynę (lek przeciwzakrzepowy) może być konieczna częstsza kontrola czasu krzepnięcia krwi.
• Digoksyna: Emanera może zwiększać wchłanianie digoksyny, dlatego u osób starszych przyjmujących duże dawki Emanery należy kontrolować działanie digoksyny.
• Metotreksat: jednoczesne stosowanie może zwiększać stężenie metotreksatu we krwi.
• Takrolimus: Emanera może zwiększać stężenie takrolimusu, co wymaga kontroli czynności nerek.

Jak każdy lek, Emanera może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Często występujące (u 1 do 10 na 100 osób)

• Ból głowy.
• Ból brzucha.
• Biegunka.
• Nudności lub wymioty.
• Zaparcie.
• Wzdęcia.

Niezbyt często występujące (u 1 do 10 na 1000 osób)

• Zawroty głowy.
• Uczucie mrowienia lub drętwienia.
• Senność.
• Bezsenność.
• Suchość w jamie ustnej.
• Obrzęki obwodowe.
• Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych.
• Wysypka, świąd skóry.
• Ból stawów lub mięśni.

Rzadko występujące (u 1 do 10 na 10000 osób)

• Zaburzenia smaku.
• Niewyraźne widzenie.
• Zapalenie jamy ustnej.
• Kandydoza przewodu pokarmowego (zakażenie grzybicze).
• Zaburzenia czynności wątroby.
• Pokrzywka, nadwrażliwość na światło.
• Złe samopoczucie, nasilone pocenie się.

Bardzo rzadko występujące (u mniej niż 1 na 10000 osób)

• Zaburzenia krwi (leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza).
• Reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny.
• Zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, depresja, agresja, omamy).
• Ciężkie reakcje skórne.
• Zapalenie wątroby, niewydolność wątroby.
• Osłabienie siły mięśniowej.
• Śródmiąższowe zapalenie nerek.

Jeśli zauważysz jakiekolwiek niepokojące objawy lub objawy niewymienione w tym opisie, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Jeśli jesteś w ciąży, planujesz ciążę lub karmisz piersią, przed zastosowaniem leku skonsultuj się z lekarzem.

Dane dotyczące stosowania ezomeprazolu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania nie wykazały szkodliwego wpływu na płód, jednak należy zachować ostrożność. Lek może być przepisany w ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka kobiecego. Ze względu na brak wystarczających danych, nie należy stosować Emanery podczas karmienia piersią.

Emanera ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli wystąpią u Ciebie zawroty głowy lub niewyraźne widzenie, nie prowadź pojazdów ani nie obsługuj maszyn do czasu ustąpienia tych objawów.

Każda kapsułka Emanera 40 mg zawiera:

• Substancja czynna: 40 mg ezomeprazolu (w postaci dwuwodnej soli magnezowej).
• Substancje pomocnicze: sacharoza (56,928-65,111 mg), skrobia kukurydziana, powidon K30, sodu laurylosiarczan, alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek, makrogol 3000, makrogol 6000, talk, magnezu węglan ciężki, kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer, polysorbat 80.
• Otoczka kapsułki: żelatyna, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czerwony.

Ważna informacja dla osób z nietolerancją cukrów: Lek zawiera sacharozę. Nie należy go stosować w przypadku dziedzicznych zaburzeń związanych z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.

• Przechowuj lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
• Nie stosuj leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
• Przechowuj w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.
• W przypadku opakowań w blistrach z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium nie przechowuj w temperaturze powyżej 30°C.
• Po otwarciu pojemnika HDPE, zużyj lek w ciągu 6 miesięcy i przechowuj pojemnik szczelnie zamknięty.
• Nie spożywaj kapsułki ze środkiem pochłaniającym wilgoć znajdującej się w pojemniku – służy ona wyłącznie do ochrony leku.

Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Zapytaj farmaceutę, jak usunąć leki, których już nie stosujesz. Te działania pomogą chronić środowisko.