Delmuno

Delmuno to lek złożony w postaci tabletek powlekanych, który zawiera dwie substancje czynne: ramipryl i felodypinę. Preparat dostępny jest w dwóch mocach: Delmuno 2,5 (zawiera 2,5 mg ramiprylu i 2,5 mg felodypiny) oraz Delmuno 5 (zawiera 5 mg ramiprylu i 5 mg felodypiny). Jest to lek dostępny wyłącznie na receptę, przeznaczony do leczenia nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych.

Tabletki mają charakterystyczną dwuwarstwową budowę – jedna warstwa zawiera felodypinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu, druga natomiast ramipryl, który uwalnia się szybko. Dzięki temu lek działa przez całą dobę po przyjęciu jednej tabletki.

Delmuno jest przeznaczony do leczenia nadciśnienia samoistnego u pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali ramipryl lub felodypinę w takich samych dawkach, jak zawarte w tym leku złożonym. Lek ten nie jest stosowany jako pierwsza linia leczenia nadciśnienia – przepisuje się go osobom, u których wcześniej ustalono odpowiednie dawki poszczególnych składników.

Delmuno działa poprzez połączenie dwóch różnych mechanizmów obniżania ciśnienia krwi:

Felodypina jest antagonistą wapnia, który rozszerza naczynia krwionośne, szczególnie tętniczki. Działa bezpośrednio na mięśnie gładkie naczyń, zmniejszając opór obwodowy. Dzięki swojej selektywności nie wpływa na kurczliwość i przewodnictwo w mięśniu serca. Dodatkowo felodypina zmniejsza opór naczyń nerkowych i posiada łagodne działanie moczopędne.

Ramipryl należy do grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, czyli tak zwanych inhibitorów ACE. Po przyjęciu jest przekształcany w wątrobie do aktywnej postaci – ramiprylatu. Substancja ta blokuje enzym odpowiedzialny za powstawanie angiotensyny II, która zwęża naczynia krwionośne. Ramipryl rozszerza zarówno tętnice, jak i żyły, zmniejsza wydzielanie aldosteronu i obniża obwodowy opór naczyniowy.

Połączenie obu substancji pozwala na skuteczniejsze obniżenie ciśnienia krwi. Obniżenie ciśnienia po pojedynczej dawce następuje po około 1-2 godzinach, a maksymalny efekt przeciwnadciśnieniowy występuje w ciągu 2-4 tygodni regularnego stosowania.

Zazwyczaj przyjmuje się jedną tabletkę raz na dobę. Maksymalna dawka to dwie tabletki Delmuno 2,5 lub jedna tabletka Delmuno 5 na dobę. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą – nie wolno ich dzielić, kruszyć ani żuć. Lek można przyjmować przed posiłkiem lub po jedzeniu, które nie zawiera dużej ilości tłuszczów lub węglowodanów.

U niektórych grup pacjentów może być konieczne dostosowanie dawkowania:

• Pacjenci z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby lub nerek otrzymują dawki dostosowane jak dla pojedynczych składników.
• Maksymalna dawka dobowa ramiprylu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wynosi 2,5 mg.
• Nie należy stosować leku u dzieci, osób z klirensem kreatyniny poniżej 20 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializoterapii.

Istnieje wiele sytuacji, w których stosowanie tego leku jest zabronione. Najważniejsze przeciwwskazania to:

• Nadwrażliwość na felodypinę, ramipryl, inne inhibitory ACE lub substancje pomocnicze leku.
• Obrzęk naczynioruchowy w przeszłości.
• Ciąża i karmienie piersią.
• Stany niestabilne hemodynamicznie, takie jak wstrząs kardiogenny, nieleczona niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa.
• Istotne hemodynamicznie zwężenie zastawek serca lub drogi odpływu krwi z serca.
• Blok przedsionkowo-komorowy drugiego lub trzeciego stopnia.
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub nerek.
• Istotne hemodynamicznie zwężenie tętnic nerkowych.
• Jednoczesne stosowanie z produktami zawierającymi sakubitryl i walsartan (należy zachować co najmniej 36 godzin przerwy między tymi lekami).
• Jednoczesne stosowanie z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub umiarkowanym do ciężkiego zaburzeniem czynności nerek.

Należy również unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE podczas dializ lub hemofiltracji z użyciem niektórych błon wysokoprzepływowych oraz podczas aferezy lipoprotein.

Obrzęk naczynioruchowy

W razie wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (obrzęku twarzy, warg, języka, głośni lub krtani) należy natychmiast odstawić lek i zgłosić się do lekarza. Jest to poważna reakcja wymagająca pilnej pomocy medycznej. Obrzęk naczynioruchowy może dotyczyć również jelit, objawiając się bólem brzucha.

Czynność nerek

Podczas stosowania leku zaleca się regularne kontrolowanie czynności nerek, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. Szczególnie ścisła obserwacja jest wymagana u osób z niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek, nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym czy po przeszczepieniu nerki.

Niedociśnienie

U niektórych pacjentów, zwłaszcza przyjmujących leki moczopędne lub z niedoborem płynów, może wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia po rozpoczęciu leczenia. Takie osoby wymagają szczególnie ścisłego monitorowania, najlepiej w warunkach szpitalnych.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej

Lek może powodować hiperkaliemię (podwyższone stężenie potasu we krwi), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, cukrzycą lub przyjmujących jednocześnie suplementy potasu, niektóre leki moczopędne lub heparynę. Należy regularnie kontrolować stężenie potasu i sodu we krwi.

Pacjenci z cukrzycą

Równoczesne leczenie inhibitorami ACE i lekami przeciwcukrzycowymi może nasilić efekt obniżający stężenie cukru we krwi, zwiększając ryzyko hipoglikemii. Efekt ten jest szczególnie widoczny na początku leczenia.

Interakcje z sokiem grejpfrutowym

Należy unikać picia soku grejpfrutowego podczas stosowania Delmuno, ponieważ może on znacząco zwiększyć stężenie felodypiny we krwi i nasilić działanie leku.

Delmuno jest przeciwwskazany w ciąży. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę, a podczas terapii unikać zajścia w ciążę. W przypadku planowania ciąży należy przerwać stosowanie leku i zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe bezpieczne w tym okresie.

Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas stosowania Delmuno, należy natychmiast przerwać leczenie, ponieważ lek może powodować poważne uszkodzenia płodu, szczególnie w drugim i trzecim trymestrze ciąży (osłabioną czynność nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaski u płodu oraz niewydolność nerek, niedociśnienie i hiperkaliemię u noworodka).

Lek nie powinien być również stosowany podczas karmienia piersią, ponieważ obie substancje czynne przenikają do mleka kobiecego.

Jak każdy lek, Delmuno może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Często występujące działania niepożądane

• Ból głowy, zawroty głowy.
• Obrzęk obwodowy (obrzęk kostek i stóp).
• Nagłe zaczerwienienie, zwłaszcza twarzy.
• Niedociśnienie, w tym niedociśnienie ortostatyczne (spadek ciśnienia przy zmianie pozycji ciała).
• Suchy, drażniący kaszel.
• Zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, duszność.
• Nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, dyskomfort w jamie brzusznej.
• Wysypka skórna.
• Ból w klatce piersiowej, uczucie zmęczenia.
• Zwiększenie stężenia potasu we krwi.

Niezbyt często występujące działania niepożądane

• Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, parestezje (mrowienie, drętwienie), zaburzenia smaku.
• Zaburzenia widzenia, w tym niewyraźne widzenie.
• Zaburzenia słuchu, szum uszny.
• Tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca.
• Ból brzucha, zaparcie, suchość błony śluzowej jamy ustnej.
• Świąd, nadmierne pocenie się.
• Ból stawów, ból mięśni, kurcze mięśni.
• Zaburzenia czynności nerek, zwiększone wydalanie moczu.
• Częste oddawanie moczu.

Poważne działania niepożądane

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić poważne działania niepożądane wymagające natychmiastowej pomocy medycznej, takie jak:

• Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, warg, języka, gardła).
• Reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne.
• Agranulocytoza i neutropenia (zmniejszenie liczby białych krwinek).
• Zapalenie trzustki.
• Niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.
• Ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów, takich jak gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie gardła, żółtaczka, trudności w oddychaniu lub obrzęk twarzy, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Delmuno może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Najważniejsze z nich to:

Leki, których nie wolno łączyć z Delmuno

• Produkty zawierające sakubitryl i walsartan (należy zachować co najmniej 36 godzin przerwy).
• Aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek.
• Silne inhibitory enzymu CYP3A4, takie jak leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, antybiotyki makrolidowe, telitromycyna, inhibitory proteazy HIV.
• Sok grejpfrutowy.

Leki wymagające ostrożności

• Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu – mogą powodować hiperkaliemię.
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne – mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać czynność nerek.
• Lit – inhibitory ACE mogą zwiększać stężenie litu we krwi.
• Leki przeciwcukrzycowe – może wystąpić nasilenie działania obniżającego stężenie cukru.
• Karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, preparaty dziurawca zwyczajnego – mogą zmniejszać skuteczność felodypiny.

Przed rozpoczęciem stosowania Delmuno należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym dostępnych bez recepty i suplementach diety.

Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

Delmuno zawiera laktozę. Jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skontaktuj się z lekarzem przed przyjęciem tego leku. Osoby z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinny stosować tego leku.

Lek zawiera również makrogologlicerolu hydroksystearynian, który może powodować niestrawność i biegunkę.

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, jest uznawany za „wolny od sodu”.

Delmuno to skuteczny lek złożony przeznaczony do leczenia nadciśnienia tętniczego u osób, które wcześniej przyjmowały jego składniki oddzielnie. Połączenie dwóch substancji o różnych mechanizmach działania pozwala na lepszą kontrolę ciśnienia krwi przy wygodnym schemacie dawkowania – jedna tabletka raz na dobę. Jednak ze względu na liczne przeciwwskazania, możliwe działania niepożądane i interakcje z innymi lekami, stosowanie Delmuno wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego i regularnych kontroli.

Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie omówić z lekarzem swoją historię choroby, przyjmowane leki i ewentualne planowanie ciąży. Podczas terapii ważne jest regularne monitorowanie ciśnienia krwi, czynności nerek oraz stężenia elektrolitów we krwi.