Telmisartan Bluefish

Telmisartan Bluefish to lek przeciwnadciśnieniowy dostępny w postaci białych, podłużnych tabletek zawierających 40 mg substancji czynnej – telmisartanu. Każda tabletka ma charakterystyczne wytłoczone litery LC na jednej stronie i wymiary około 12,0 mm x 5,9 mm. Lek należy do grupy antagonistów receptora angiotensyny II, które działają poprzez blokowanie wpływu hormonu angiotensyny II na układ naczyniowy, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego.

Lek jest przeznaczony do leczenia nadciśnienia tętniczego samoistnego u dorosłych pacjentów. Nadciśnienie tętnicze to stan, w którym ciśnienie krwi w tętnicach jest stale podwyższone, co może prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych, jeśli nie jest odpowiednio leczone.

Ponadto, Telmisartan Bluefish stosuje się w zapobieganiu chorobom układu sercowo-naczyniowego u osób dorosłych z:

• Jawną chorobą miażdżycową (przebytą chorobą wieńcową, udarem mózgu lub chorobą tętnic obwodowych).
• Cukrzycą typu 2 z udokumentowanymi powikłaniami dotyczącymi narządów docelowych.

Telmisartan działa jako swoisty antagonista receptora angiotensyny II. W organizmie znajduje się hormon zwany angiotensyną II, który powoduje zwężenie naczyń krwionośnych i w rezultacie podwyższenie ciśnienia tętniczego. Telmisartan blokuje miejsca (receptory AT1), w których angiotensyna II wywiera swoje działanie, dzięki czemu naczynia krwionośne pozostają rozszerzone, a ciśnienie tętnicze obniża się.

Ważną cechą telmisartanu jest jego długotrwałe działanie – po przyjęciu dawki 80 mg lek prawie całkowicie hamuje zwiększenie ciśnienia wywołane przez angiotensynę II przez okres 24 godzin, a efekt ten można zaobserwować nawet po 48 godzinach. Telmisartan obniża również stężenie aldosteronu w organizmie, co dodatkowo wspiera działanie przeciwnadciśnieniowe.

Lek należy przyjmować doustnie, raz na dobę, popijając płynem. Tabletki można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od niego.

Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczym

Zazwyczaj stosowana skuteczna dawka wynosi 40 mg raz na dobę. U niektórych pacjentów korzystne może być już stosowanie dawki 20 mg na dobę. Jeśli nie uzyskano pożądanych wartości ciśnienia tętniczego, dawkę można zwiększyć maksymalnie do 80 mg raz na dobę. Telmisartan można również łączyć z lekami moczopędnymi, takimi jak hydrochlorotiazyd, które wzmacniają działanie obniżające ciśnienie.

Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe osiągane jest zazwyczaj po 4 do 8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, dlatego ważna jest systematyczność w przyjmowaniu leku i cierpliwość w oczekiwaniu na pełny efekt terapeutyczny.

Dawkowanie w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym

W tym wskazaniu zalecana dawka to 80 mg raz na dobę. Nie wykazano, aby dawki mniejsze niż 80 mg były skuteczne w zmniejszeniu ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U osób z ciężką niewydolnością nerek lub wymagających hemodializy zaleca się mniejszą dawkę początkową wynoszącą 20 mg. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek dostosowanie dawkowania nie jest konieczne.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka nie może być większa niż 40 mg raz na dobę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Osoby w podeszłym wieku: Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u osób starszych.

Leku nie można stosować w następujących sytuacjach:

• Nadwrażliwość (uczulenie) na telmisartan lub którykolwiek inny składnik leku.
• Drugi i trzeci trymestr ciąży – lek może poważnie zaszkodzić rozwijającemu się dziecku.
• Niedrożność dróg żółciowych.
• Ciężka niewydolność wątroby.
• Jednoczesne stosowanie z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli planujesz ciążę lub jesteś w ciąży, nie należy rozpoczynać leczenia tym lekiem. Po stwierdzeniu ciąży leczenie należy natychmiast przerwać, ponieważ lek może spowodować poważne uszkodzenia płodu, szczególnie w drugim i trzecim trymestrze ciąży (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki u dziecka). Nie zaleca się również stosowania leku podczas karmienia piersią.

Zaburzenia czynności wątroby

Należy zachować ostrożność u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby. Telmisartan jest wydalany głównie z żółcią, dlatego u pacjentów z problemami wątrobowymi może się gromadzić w organizmie.

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny we krwi. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy nerkowej jednej czynnej nerki.

Zmniejszenie objętości krwi krążącej

U pacjentów ze zmniejszeniem objętości płynów w organizmie (np. w wyniku intensywnego leczenia moczopędnego, ograniczenia spożycia soli, biegunki lub wymiotów) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, szczególnie po podaniu pierwszej dawki leku. Niedobory płynów należy wyrównać przed rozpoczęciem leczenia.

Hiperkaliemia (podwyższone stężenie potasu)

Stosowanie telmisartanu może powodować zwiększenie stężenia potasu we krwi, co może być niebezpieczne. Ryzyko jest większe u osób starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą oraz u osób przyjmujących jednocześnie inne leki wpływające na stężenie potasu (leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas). Zaleca się regularne kontrolowanie stężenia potasu we krwi u pacjentów z grupy ryzyka.

Pacjenci z cukrzycą

U osób z cukrzycą przyjmujących insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe podczas stosowania telmisartanu może wystąpić obniżenie poziomu cukru we krwi. Należy monitorować stężenie glukozy i w razie potrzeby dostosować dawkę leków przeciwcukrzycowych.

Przed rozpoczęciem stosowania telmisartanu należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, ponieważ niektóre z nich mogą wchodzić w interakcje:

Leki wymagające szczególnej ostrożności

Digoksyna: Jednoczesne stosowanie może zwiększać stężenie digoksyny we krwi, dlatego należy monitorować jej stężenie.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu: Mogą powodować znaczne zwiększenie stężenia potasu w organizmie. Ich jednoczesne stosowanie z telmisartanem nie jest zalecane.

Lit: Jednoczesne stosowanie może prowadzić do zwiększenia stężenia litu we krwi i nasilenia jego toksyczności. Jeśli konieczne jest łączne stosowanie, należy regularnie kontrolować stężenie litu.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): Leki takie jak ibuprofen, naproksen czy kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe telmisartanu. U niektórych pacjentów, szczególnie starszych lub z zaburzoną czynnością nerek, ich jednoczesne stosowanie może dodatkowo pogorszyć czynność nerek.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe: Działanie obniżające ciśnienie może być nasilone podczas jednoczesnego stosowania innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Kortykosteroidy: Mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe telmisartanu.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania telmisartanu z innymi lekami działającymi na układ renina-angiotensyna (inhibitory ACE, aliskiren), ponieważ zwiększa to ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek.

Jak każdy lek, Telmisartan Bluefish może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W badaniach kontrolowanych placebo ogólna częstość występowania działań niepożądanych po podaniu telmisartanu była podobna jak w grupie placebo.

Najczęstsze działania niepożądane (występujące niezbyt często, u 1 do 10 osób na 1000)

• Zakażenia dróg moczowych, zakażenia górnych dróg oddechowych.
• Niedokrwistość.
• Podwyższone stężenie potasu we krwi.
• Bezsenność, depresja.
• Omdlenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego.
• Bradykardia (zwolnienie akcji serca).
• Niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne (nagłe obniżenie ciśnienia przy zmianie pozycji ciała).
• Duszność, kaszel.
• Bóle brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty.
• Świąd, nadmierne pocenie się, wysypka.
• Ból pleców, kurcze mięśni, ból mięśni.
• Zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek.
• Ból w klatce piersiowej, osłabienie.
• Zwiększone stężenie kreatyniny w osoczu.

Rzadkie działania niepożądane (występujące u 1 do 10 osób na 10 000)

• Posocznica (może zakończyć się zgonem).
• Eozynofilia, małopłytkowość.
• Reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość.
• Obniżenie poziomu cukru we krwi (u pacjentów z cukrzycą).
• Niepokój, senność.
• Zaburzenia widzenia.
• Przyspieszenie akcji serca.
• Suchość błony śluzowej jamy ustnej, nieżyt żołądka, zaburzenia smaku.
• Nieprawidłowa czynność wątroby.
• Obrzęk naczynioruchowy (może zakończyć się zgonem), wyprysk, rumień, pokrzywka.
• Ból stawów, ból kończyn, ból ścięgien.
• Objawy grypopodobne.
• Zmniejszone stężenie hemoglobiny, zwiększone stężenie kwasu moczowego, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadkie działania niepożądane

• Śródmiąższowa choroba płuc.

Jeśli zauważysz jakiekolwiek niepokojące objawy, szczególnie obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła utrudniający oddychanie lub połykanie, natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub zgłoś się na izbę przyjęć.

Po podaniu pierwszej dawki telmisartanu działanie przeciwnadciśnieniowe występuje stopniowo w ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego jest osiągane zazwyczaj po upływie 4 do 8 tygodni od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przez cały okres leczenia.

Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się na stałym poziomie przez 24 godziny od przyjęcia leku, co pozwala na wygodne stosowanie raz na dobę. W przypadku nagłego przerwania leczenia ciśnienie tętnicze powraca stopniowo, w ciągu kilku dni, do wartości sprzed rozpoczęcia leczenia, bez wystąpienia nadciśnienia „z odbicia”.

Duże badanie kliniczne ONTARGET z udziałem ponad 25 000 pacjentów wykazało, że telmisartan jest skuteczny w zmniejszaniu częstości występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał serca, udar mózgu) u osób z wysokim ryzykiem chorób układu sercowo-naczyniowego.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku najważniejsze objawy przedawkowania to nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego i przyspieszenie akcji serca. Opisywano również zwolnienie akcji serca, zawroty głowy, zwiększenie stężenia kreatyniny oraz ostrą niewydolność nerek.

W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę. Leczenie przedawkowania polega na obserwacji pacjenta i leczeniu objawowym.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania.

Każda tabletka zawiera 40 mg telmisartanu jako substancję czynną. Substancje pomocnicze to: sodu wodorotlenek, powidon K25, meglumina, mannitol, magnezu stearynian i krospowidon. Każda tabletka zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co oznacza, że lek jest praktycznie wolny od sodu.

Telmisartan Bluefish 40 mg dostępny jest w blistrach aluminiowych zawierających 14, 28, 56 lub 84 tabletki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że podczas stosowania leków przeciwnadciśnieniowych mogą czasami wystąpić zawroty głowy lub senność.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. W razie wątpliwości należy zwrócić się do farmaceuty.

Niniejszy opis ma charakter informacyjny. Przed zastosowaniem leku należy zapoznać się z pełną treścią ulotki dołączonej do opakowania oraz skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.