Przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnie w jego trakcie lekarz powinien przeprowadzić dokładne badanie przedmiotowe, w tym badanie piersi i narządów miednicy. Hormonalna terapia zastępcza powinna być stosowana tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem, a ocena taka powinna być przeprowadzana przynajmniej raz do roku.
Sytuacje wymagające szczególnej ostrożności
Pacjentka powinna być pod szczególną obserwacją, jeśli występują lub występowały w przeszłości następujące stany:
- Mięśniaki macicy lub endometrioza.
- Czynniki ryzyka chorób zakrzepowo-zatorowych.
- Rak piersi u krewnych pierwszego stopnia.
- Nadciśnienie tętnicze.
- Choroby wątroby, takie jak gruczolak wątroby.
- Cukrzyca, z powikłaniami naczyniowymi lub bez nich.
- Kamica żółciowa.
- Migrena lub ciężkie bóle głowy.
- Toczeń rumieniowaty układowy.
- Rozrost endometrium w przeszłości.
- Padaczka, astma czy otoskleroza.
Ryzyko nowotworów
Rak piersi: Stosowanie hormonalnej terapii zastępczej, szczególnie skojarzonej estrogenowo-progestagenowej przez ponad pięć lat, zwiększa ryzyko rozpoznania raka piersi. Wzrost ryzyka jest uzależniony od czasu trwania leczenia. Po zaprzestaniu terapii ryzyko stopniowo się zmniejsza.
Rak endometrium: Długotrwałe stosowanie samych estrogenów zwiększa ryzyko rozrostu i raka endometrium. Dodanie progestagenu, takiego jak dydrogesteron w Femostonie mini, znacząco zmniejsza to ryzyko u kobiet z zachowaną macicą.
Rak jajnika: Stosowanie hormonalnej terapii zastępczej wiąże się z nieznacznie zwiększonym ryzykiem rozpoznania raka jajnika.
Ryzyko chorób układu krążenia
Zakrzepica żylna: Hormonalna terapia zastępcza zwiększa od jeden przecinek trzy do trzech razy ryzyko wystąpienia zakrzepicy żył głębokich lub zatorowości płucnej. Stany te występują częściej w pierwszych pięciu latach stosowania terapii.
Udar mózgu: Stosowanie terapii hormonalnej wiąże się z do półtorakrotnym wzrostem ryzyka udaru niedokrwiennego mózgu. Ryzyko to wzrasta wraz z wiekiem pacjentki.
Choroba wieńcowa: Ryzyko choroby wieńcowej jest nieznacznie większe u pacjentek stosujących terapię hormonalną w wieku powyżej sześćdziesięciu lat.