Vilpin

Vilpin to lek dostępny na receptę, który zawiera w swoim składzie amlodypinę – substancję należącą do grupy antagonistów wapnia. Każda tabletka Vilpin 10 mg zawiera 10 mg amlodypiny w postaci amlodypiny benzenosulfonianu. Lek jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz różnych postaci dławicy piersiowej, w tym przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej oraz naczynioskurczowej dławicy piersiowej, zwanej również dławicą Prinzmetala.

Amlodypina, będąca główną substancją czynną leku Vilpin, działa poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego oraz komórek mięśniowych naczyń krwionośnych. Dzięki temu lek wywołuje rozszerzenie naczyń krwionośnych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. U osób z nadciśnieniem tętniczym Vilpin skutecznie obniża ciśnienie krwi zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, przez cały okres 24 godzin po przyjęciu dawki. Ważną zaletą leku jest to, że działa stopniowo – nie powoduje gwałtownego spadku ciśnienia, co zwiększa bezpieczeństwo terapii.

W przypadku dławicy piersiowej Vilpin zmniejsza niedotlenienie mięśnia sercowego na dwa sposoby. Po pierwsze, rozszerza małe tętniczki, co zmniejsza opór, z jakim serce musi pompować krew, przez co mięsień sercowy zużywa mniej energii i tlenu. Po drugie, lek rozszerza również duże tętnice wieńcowe, które dostarczają krew do serca, co zwiększa zaopatrzenie mięśnia sercowego w tlen. Dzięki temu u osób z dławicą piersiową Vilpin wydłuża czas możliwego do wykonania wysiłku fizycznego, opóźnia moment wystąpienia bólu wieńcowego oraz zmniejsza częstość napadów dławicowych.

Lek Vilpin jest przepisywany przez lekarza w następujących sytuacjach:

• Nadciśnienie tętnicze – podwyższone ciśnienie krwi, które jeśli pozostanie nieleczone, może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zawał serca czy udar mózgu.
• Przewlekła, stabilna dławica piersiowa – charakteryzujący się bólem w klatce piersiowej występującym podczas wysiłku fizycznego lub stresu.
• Naczynioskurczowa dławica piersiowa (dławica Prinzmetala) – szczególna postać dławicy piersiowej spowodowana skurczem tętnic wieńcowych, często występująca w spoczynku.

Vilpin należy przyjmować dokładnie według zaleceń lekarza. Tabletki można połykać w całości lub podzielić na pół wzdłuż linii podziału, jeśli lekarz zaleci mniejszą dawkę. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, najlepiej o tej samej porze każdego dnia, najczęściej rano.

Dawkowanie u dorosłych

W leczeniu zarówno nadciśnienia tętniczego, jak i dławicy piersiowej, dawka początkowa zazwyczaj wynosi 5 mg raz na dobę. W zależności od tego, jak organizm reaguje na leczenie, lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnie 10 mg na dobę. Vilpin może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami na nadciśnienie lub dławicę piersiową, takimi jak leki moczopędne, leki beta-adrenolityczne czy inhibitory konwertazy angiotensyny.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby starsze: U osób w podeszłym wieku stosuje się zazwyczaj takie same dawki jak u młodszych pacjentów, jednak lekarz powinien zachować szczególną ostrożność podczas zwiększania dawki i może zalecić częstsze kontrole.

Pacjenci z problemami z wątrobą: U osób z zaburzeniami czynności wątroby lekarz powinien rozpocząć leczenie od najmniejszej możliwej dawki i stopniowo ją zwiększać, uważnie obserwując reakcję organizmu na lek.

Pacjenci z problemami z nerkami: U osób z zaburzeniami czynności nerek można stosować zwykłe dawki leku, ponieważ problemy z nerkami nie wpływają znacząco na sposób, w jaki organizm przetwarza amlodypinę.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 17 lat z nadciśnieniem tętniczym zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę. Jeśli po czterech tygodniach leczenia nie uzyska się odpowiedniego obniżenia ciśnienia, lekarz może zwiększyć dawkę do 5 mg raz na dobę. Nie należy stosować dawek większych niż 5 mg na dobę u dzieci i młodzieży. Vilpin nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 6 roku życia.

Nie należy przyjmować leku Vilpin w następujących sytuacjach:

• Jeśli jest się uczulonym na amlodypinę, inne pochodne dihydropirydyny lub którykolwiek inny składnik leku.
• W przypadku ciężkiego niedociśnienia tętniczego – bardzo niskiego ciśnienia krwi.
• W przypadku wstrząsu, w tym wstrząsu kardiogennego – stanu, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi do organizmu.
• W przypadku zwężenia drogi odpływu z lewej komory serca, takiego jak ciężka stenoza aortalna – zwężenie zastawki aortalnej w sercu.
• W przypadku hemodynamicznie niestabilnej niewydolności serca po przebyciu ostrego zawału mięśnia sercowego – sytuacji, gdy po zawale serca układ krążenia nie funkcjonuje prawidłowo.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością serca

Jeśli cierpisz na niewydolność serca, lekarz powinien zachować szczególną ostrożność podczas przepisywania leku Vilpin. Antagoniści wapnia, w tym amlodypina, mogą u niektórych pacjentów z niewydolnością serca zwiększać ryzyko wystąpienia obrzęku płuc – gromadzenia się płynu w płucach. W przypadku ciężkiej niewydolności serca należy regularnie kontrolować stan zdrowia podczas leczenia.

Pacjenci z problemami z wątrobą

U osób z zaburzeniami czynności wątroby amlodypina jest wolniej wydalana z organizmu, co oznacza, że działa dłużej. Dlatego leczenie należy rozpocząć od najmniejszej możliwej dawki, a lekarz powinien szczególnie uważnie monitorować reakcję organizmu na lek podczas zwiększania dawki.

Inne istotne informacje

Vilpin nie był badany w leczeniu nagłego, gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego, zwanego przełomem nadciśnieniowym. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu i może być bezpiecznie stosowany przez osoby na diecie niskosodowej.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Vilpin należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, ponieważ niektóre z nich mogą wchodzić w interakcje z amlodypiną.

Leki, które mogą wpływać na działanie Vilpinu

Inhibitory CYP3A4: Niektóre leki, takie jak inhibitory proteazy stosowane w leczeniu HIV, azole przeciwgrzybicze, antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna, klarytromycyna), werapamil lub diltiazem, mogą znacznie zwiększać działanie amlodypiny, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Szczególnie u osób starszych może być konieczne dostosowanie dawki i częstsze kontrole.

Induktory CYP3A4: Leki takie jak ryfampicyna czy ziele dziurawca mogą osłabiać działanie amlodypiny. Podczas jednoczesnego stosowania tych leków lekarz powinien regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby dostosować dawkę Vilpinu.

Sok grejpfrutowy: Nie należy pić soku grejpfrutowego ani jeść grejpfrutów podczas stosowania Vilpinu, ponieważ mogą one zwiększać wchłanianie leku i nasilać jego działanie obniżające ciśnienie.

Wpływ Vilpinu na inne leki

Takrolimus: Vilpin może zwiększać stężenie takrolimusu (leku stosowanego po przeszczepach narządów) we krwi. Pacjenci przyjmujący oba leki wymagają regularnego monitorowania stężenia takrolimusu i ewentualnego dostosowania jego dawki.

Inhibitory kinazy mTOR: Leki takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus, stosowane między innymi w leczeniu nowotworów, mogą mieć zwiększone działanie podczas jednoczesnego stosowania z Vilpinem.

Cyklosporyna: U pacjentów po przeszczepieniu nerki Vilpin może zwiększać stężenie cyklosporyny we krwi, dlatego konieczne jest monitorowanie jej stężenia i ewentualne zmniejszenie dawki.

Symwastatyna: Podczas jednoczesnego stosowania Vilpinu z symwastatyną (lekiem obniżającym cholesterol) w dawce 80 mg, narażenie na symwastatynę znacznie wzrasta. U pacjentów stosujących Vilpin dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg na dobę.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe: Działanie obniżające ciśnienie tętnicze Vilpinu sumuje się z działaniem innych leków stosowanych w leczeniu nadciśnienia, co może prowadzić do zbyt dużego obniżenia ciśnienia.

Ciąża

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały możliwy szkodliwy wpływ na rozród po zastosowaniu dużych dawek leku. Vilpin może być stosowany w ciąży tylko wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a potencjalne korzyści dla matki przewyższają możliwe ryzyko dla płodu. Decyzję o stosowaniu leku w ciąży zawsze podejmuje lekarz po dokładnym rozważeniu wszystkich za i przeciw.

Karmienie piersią

Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Szacuje się, że niemowlę karmione piersią może otrzymać od 3% do 15% dawki przyjmowanej przez matkę. Nie wiadomo, jaki wpływ może to mieć na niemowlę. Decyzję o kontynuowaniu lub zaprzestaniu karmienia piersią albo kontynuowaniu lub zaprzestaniu leczenia Vilpinem należy podjąć po rozważeniu korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki. Lekarz pomoże podjąć najlepszą decyzję w danej sytuacji.

Płodność

Dane dotyczące wpływu amlodypiny na płodność u ludzi są ograniczone. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano pewne odwracalne zmiany u samców po zastosowaniu dużych dawek leku.

Vilpin może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas stosowania leku mogą wystąpić zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności, które mogą osłabiać zdolność reagowania. Szczególną ostrożność należy zachować na początku leczenia. Jeśli odczuwasz którykolwiek z tych objawów, nie prowadź pojazdów ani nie obsługuj maszyn, dopóki nie poczujesz się lepiej.

Jak każdy lek, Vilpin może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Poniżej przedstawiono możliwe działania niepożądane według częstości ich występowania.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób)

• Obrzęki – gromadzenie się płynu w tkankach, najczęściej w okolicy kostek i stóp.

Częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)

• Senność i zawroty głowy.
• Ból głowy, szczególnie na początku leczenia.
• Kołatanie serca – uczucie szybkiego lub nieregularnego bicia serca.
• Nagłe zaczerwienienie, zwłaszcza twarzy.
• Duszność.
• Ból brzucha, nudności, niestrawność.
• Zmiany rytmu wypróżnień – biegunka lub zaparcie.
• Obrzęk okolicy kostek.
• Kurcze mięśni.
• Zmęczenie i osłabienie.
• Zaburzenia widzenia, w tym widzenie podwójne.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób)

• Depresja, zmiany nastroju, lęk, bezsenność.
• Drżenie, zaburzenia smaku, omdlenie, niedoczulica, mrowienie.
• Szum uszny – dzwonienie lub brzęczenie w uszach.
• Zaburzenia rytmu serca, w tym wolne lub szybkie bicie serca, migotanie przedsionków.
• Niedociśnienie tętnicze – zbyt niskie ciśnienie krwi.
• Kaszel, nieżyt błony śluzowej nosa.
• Wymioty, suchość w ustach.
• Łysienie, plamica, odbarwienie skóry, wzmożona potliwość, świąd, wysypka, pokrzywka.
• Ból stawów, ból mięśni, ból pleców.
• Zaburzenia mikcji, częstsze oddawanie moczu, oddawanie moczu w nocy.
• Impotencja, ginekomastia – powiększenie gruczołów piersiowych u mężczyzn.
• Ból w klatce piersiowej, ból, złe samopoczucie.
• Zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała.

Rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób)

• Splątanie.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10000 osób)

• Leukopenia – zmniejszenie liczby białych krwinek.
• Małopłytkowość – zmniejszenie liczby płytek krwi.
• Reakcje alergiczne.
• Hiperglikemia – podwyższony poziom cukru we krwi.
• Wzmożone napięcie mięśniowe, neuropatia obwodowa – uszkodzenie nerwów obwodowych.
• Zawał mięśnia sercowego.
• Zapalenie naczyń krwionośnych.
• Zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka, rozrost dziąseł.
• Zapalenie wątroby, żółtaczka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
• Obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło.

Działania niepożądane o częstości nieznanej

• Zaburzenia pozapiramidowe – problemy z kontrolą ruchów.
• Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka – bardzo poważna reakcja skórna.

Ważne: Jeśli zauważysz jakiekolwiek działania niepożądane, w tym działania niepożądane niewymienione w tej ulotce, powiadom lekarza lub farmaceutę. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku Vilpin może dojść do znacznego rozszerzenia naczyń krwionośnych, co prowadzi do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Może to skutkować zawrotami głowy, omdleniami, a w ciężkich przypadkach wstrząsem. Rzadko może wystąpić obrzęk płuc – gromadzenie się płynu w płucach, które może pojawić się z opóźnieniem, nawet do 24-48 godzin po przyjęciu nadmiernej dawki.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala. Leczenie przedawkowania polega na monitorowaniu funkcji serca i układu oddechowego oraz podtrzymywaniu czynności układu krążenia. Lekarz może zastosować leki zwężające naczynia krwionośne w celu przywrócenia prawidłowego ciśnienia krwi oraz glukonian wapnia podawany dożylnie. W niektórych przypadkach może być konieczne płukanie żołądka lub podanie węgla aktywowanego.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Vilpin 10 mg należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

Vilpin 10 mg to białe, okrągłe tabletki. Jedna strona tabletki jest lekko wklęsła, z wytłoczonym napisem „A10″ i kreską dzielącą pośrodku, która umożliwia podzielenie tabletki na dwie równe części. Druga strona tabletki jest lekko wypukła i gładka. Tabletki są pakowane w blistry z folii PVC/PVDC/Al, zawierające po 10 tabletek. W jednym opakowaniu znajdują się 3 blistry, co daje łącznie 30 tabletek.

Każda tabletka Vilpin 10 mg zawiera 10 mg amlodypiny w postaci amlodypiny benzenosulfonianu jako substancję czynną. Substancje pomocnicze to: celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan bezwodny, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A) oraz magnezu stearynian.