Stygmistanon

Stygmistanon to lek dostępny wyłącznie na receptę, który zawiera substancję czynną pirydostygminę w postaci bromku. Każda tabletka powlekana zawiera 60 mg pirydostygminy bromku. Lek występuje w formie okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek powlekanych o charakterystycznym czerwonawo-brązowym kolorze.

Stygmistanon jest przeznaczony do leczenia miastenii (myasthenia gravis) – przewlekłej choroby autoimmunologicznej, która powoduje osłabienie mięśni szkieletowych. Lek może być stosowany u dzieci, młodzieży oraz dorosłych pacjentów.

Miastenia objawia się nadmiernym męczeniem się mięśni i ich osłabieniem, które nasilają się przy wysiłku fizycznym. Dzięki zastosowaniu Stygmistanonu możliwe jest poprawienie siły mięśniowej i zmniejszenie dolegliwości związanych z chorobą.

Pirydostygmina, substancja czynna leku Stygmistanon, działa jako odwracalny inhibitor acetylocholinoesterazy. Acetylocholinoesteraza to enzym, który rozkłada acetylocholinę – substancję odpowiedzialną za przekazywanie sygnałów nerwowych do mięśni.

Poprzez zahamowanie działania tego enzymu, pirydostygmina zwiększa stężenie acetylocholiny w obszarze połączeń nerwowo-mięśniowych. Dzięki temu sygnały nerwowe są lepiej przekazywane do mięśni, co prowadzi do poprawy ich siły i funkcjonowania. Działanie leku rozpoczyna się zwykle po 30-60 minutach od przyjęcia tabletki.

Dawkowanie leku jest ustalane indywidualnie przez lekarza, w zależności od nasilenia choroby i odpowiedzi organizmu na leczenie. Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając je co najmniej половиną szklanki wody.

Dawkowanie u dorosłych

Zalecana dawka dobowa wynosi od 120 do 720 mg pirydostygminy bromku, przyjmowana w dwóch do czterech dawkach podzielonych w ciągu dnia. Pojedyncza dawka nie powinna być niższa niż 60 mg ani przekraczać 180 mg.

Dawkowanie u dzieci

Dzieci poniżej 6 roku życia: początkowo zaleca się stosowanie dawki 30 mg na dobę, którą można stopniowo zwiększać o maksymalnie 30 mg na dobę. Zazwyczaj stosowana dawka dobowa wynosi 30-360 mg.

Dzieci w wieku 6-12 lat: początkowo zaleca się stosowanie dawki 60 mg na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki.

U młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie nasilenia choroby, biorąc pod uwagę zalecenia dotyczące dzieci i dorosłych.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: ponieważ substancja czynna jest wydalana głównie przez nerki, u tych pacjentów mogą być wymagane niższe dawki leku. Dawkę należy ustalać indywidualnie pod kontrolą lekarza.

Osoby w podeszłym wieku: brak specjalnych zaleceń dotyczących modyfikacji dawkowania, jednak te osoby mogą być bardziej wrażliwe na działania niepożądane, szczególnie zaburzenia rytmu serca.

Leku nie można stosować w następujących przypadkach:

• Jeśli pacjent ma uczulenie na pirydostygminę, bromki lub którykolwiek inny składnik leku.
• W przypadku niedrożności mechanicznej przewodu pokarmowego lub układu moczowego.

Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania Stygmistanonu u pacjentów z:

• Chorobami układu oddechowego – takimi jak astma oskrzelowa czy przewlekła obturacyjna choroba płuc, ponieważ lek może zwiększać wydzielanie śluzu oskrzelowego i powodować skurcz oskrzeli.
• Zaburzeniami rytmu serca – w tym bradykardią (zwolnionym rytmem serca) i blokiem przedsionkowo-komorowym. Osoby starsze są szczególnie narażone na wystąpienie zaburzeń rytmu.
• Chorobami serca – zawałem mięśnia sercowego, niewyrównaną niewydolnością serca.
• Niedociśnieniem tętniczym.
• Chorobą wrzodową żołądka lub po operacjach przewodu pokarmowego.
• Padaczką, chorobą Parkinsona, nadczynnością tarczycy.
• Zaburzeniami czynności nerek – w takich przypadkach konieczne może być zmniejszenie dawki leku.

W przypadku występowania którejkolwiek z wymienionych chorób, lekarz dokładnie oceni, czy korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko.

Podczas leczenia Stygmistanonem ważne jest rozróżnienie dwóch stanów, które mogą powodować nasilone osłabienie mięśni:

Przełom cholinergiczny – wynika z przedawkowania leku i wymaga natychmiastowego przerwania jego stosowania oraz intensywnej opieki medycznej. Może prowadzić do paraliżu mięśni oddechowych i stanowić zagrożenie dla życia.

Przełom miasteniczny – wynika z zaostrzenia samej choroby i może wymagać zwiększenia dawki leku.

Ze względu na podobieństwo objawów, właściwa diagnoza wymaga natychmiastowej konsultacji lekarskiej.

Jak każdy lek, Stygmistanon może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Większość działań niepożądanych jest zależna od dawki leku.

Działania związane z układem pokarmowym

Mogą wystąpić: nudności, wymioty, biegunka, nadmierna motoryka przewodu pokarmowego, nadmierne wydzielanie śliny, dyskomfort brzuszny, ból lub skurcze brzucha.

Działania związane z układem oddechowym

Możliwe jest wzmożone wydzielanie śluzu oskrzelowego z towarzyszącym skurczem oskrzeli. U osób z astmą mogą wystąpić problemy z oddychaniem.

Działania związane z sercem i naczyniami krwionośnymi

Mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy), dławica Prinzmetala, nagłe zaczerwienienie skóry, niedociśnienie tętnicze, omdlenie.

Działania związane z mięśniami

Możliwe jest nasilenie osłabienia siły mięśni, drżenie pęczkowe, drżenie, skurcze mięśni lub hipotonia mięśniowa.

Inne działania niepożądane

Mogą wystąpić: zwężenie źrenic, wzmożone łzawienie, zaburzenia akomodacji (niewyraźne widzenie), nadmierna potliwość, pokrzywka, wysypka, nagłe parcie na mocz.

Uwaga: Po przyjęciu większych dawek (500-600 mg na dobę) szczególnie często może wystąpić bradykardia oraz niepożądane reakcje sercowo-naczyniowe i niedociśnienie.

Przed rozpoczęciem stosowania Stygmistanonu należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, ponieważ niektóre z nich mogą wchodzić w interakcje z pirydostygminą:

• Leki immunosupresyjne i kortykosteroidy – mogą zmniejszyć zapotrzebowanie na pirydostygminę. Kortykosteroidy mogą początkowo nasilić objawy miastenii.
• Metyloceluloza – może zahamować wchłanianie pirydostygminy.
• Leki antycholinergiczne (np. atropina, skopolamina) – mogą antagonizować działanie pirydostygminy i zaburzać jej wchłanianie.
• Leki zwiotczające mięśnie – pirydostygmina znosi działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie i może wydłużać działanie depolaryzujących leków zwiotczających mięśnie.
• Antybiotyki aminoglikozydowe (np. neomycyna, kanamycyna), środki znieczulające miejscowo, niektóre środki do znieczulenia ogólnego, leki przeciwarytmiczne – mogą wchodzić w interakcje z pirydostygminą.

Należy unikać jednoczesnego stosowania pirydostygminy i zewnętrznego stosowania N,N-dietylo-m-toluamidu (DEET) na dużej powierzchni skóry, ponieważ pirydostygmina może zwiększać toksyczność DEET.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania pirydostygminy u kobiet w ciąży. Substancja czynna przenika przez barierę łożyskową. Stygmistanon powinien być stosowany w czasie ciąży tylko w ściśle określonych przypadkach, po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka przez lekarza. Noworodek powinien być monitorowany pod kątem możliwych działań niepożądanych.

Istnieje ryzyko przedwczesnych skurczów, szczególnie w przypadku stosowania pod koniec ciąży.

Karmienie piersią

Pirydostygmina wykrywana jest w niskich stężeniach w mleku kobiecym. Jeśli leczenie jest konieczne, niemowlę powinno być monitorowane pod kątem możliwych skutków działania leku lub należy rozważyć przerwanie karmienia piersią.

Stygmistanon może powodować zaburzenia akomodacji wzroku lub zwężenie źrenic, co może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów. Jeśli choroba podstawowa nie ulegnie wystarczającej poprawie lub jeśli wystąpią efekty cholinergiczne po przyjęciu leku, zdolność do aktywnego uczestniczenia w ruchu drogowym lub obsługi maszyn może być zaburzona.

Każda tabletka Stygmistanonu zawiera 114 mg laktozy (w postaci jednowodnej) i 53 mg sacharozy.

Jeśli pacjent ma stwierdzoną przez lekarza nietolerancję niektórych cukrów, powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z:

• Rzadko występującą dziedziczną nietolerancją fruktozy.
• Zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
• Niedoborem sacharazy-izomaltazy.
• Rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy.
• Całkowitym niedoborem laktazy.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki.