Mirtor

Mirtor to nowoczesny lek przeciwdepresyjny zawierający mirtazapinę, substancję czynną o szczególnym mechanizmie działania. Dostępny jest w trzech mocach: 15 mg, 30 mg oraz 45 mg. Każda tabletka ma postać białej, okrągłej tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej, co oznacza, że nie wymaga popijania wodą – wystarczy umieścić ją w ustach, gdzie szybko się rozpuści.

Mirtor jest lekiem wydawanym wyłącznie na receptę i przeznaczonym dla osób dorosłych. Jego głównym zastosowaniem jest leczenie dużej depresji, czyli poważnego zaburzenia nastroju, które znacząco wpływa na codzienne funkcjonowanie.

Mirtazapina, substancja czynna leku Mirtor, działa w mózgu na specjalne punkty zwane receptorami, które odpowiadają za przekazywanie sygnałów między komórkami nerwowymi. Lek ten zwiększa aktywność dwóch ważnych substancji chemicznych w mózgu: noradrenaliny i serotoniny. Te naturalne związki odgrywają kluczową rolę w regulacji nastroju, emocji i samopoczucia.

W przeciwieństwie do wielu innych leków przeciwdepresyjnych, mirtazapina blokuje określone rodzaje receptorów (alfa-2, 5-HT2 i 5-HT3), dzięki czemu działa na wiele mechanizmów jednocześnie. Ponadto substancja ta wpływa na receptory histaminowe H1, co nadaje jej właściwości uspokajające. Ważną zaletą mirtazapiny jest to, że praktycznie nie wykazuje działania przeciwcholinergicznego, dzięki czemu wywołuje mniej typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Mirtor jest przepisywany osobom dorosłym cierpiącym na epizody dużej depresji. Duża depresja to stan, w którym osoba doświadcza długotrwałego obniżenia nastroju, utraty zainteresowania rzeczami, które wcześniej sprawiały przyjemność, a także wielu innych objawów, takich jak zaburzenia snu, zmęczenie, problemy z koncentracją czy myśli samobójcze.

Lek ten nie jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ponieważ badania kliniczne nie potwierdziły jego skuteczności w tej grupie wiekowej, a pojawiły się również obawy dotyczące bezpieczeństwa stosowania.

Leczenie lekiem Mirtor zawsze powinno odbywać się pod kontrolą lekarza, który ustali odpowiednią dawkę dostosowaną do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Dawkowanie u dorosłych

Skuteczna dawka dobowa mirtazapiny mieści się zwykle w przedziale od 15 mg do 45 mg. Leczenie najczęściej rozpoczyna się od dawki początkowej wynoszącej 15 mg lub 30 mg. Efekty działania leku stają się zazwyczaj widoczne po 1-2 tygodniach stosowania, a odpowiednia reakcja na leczenie powinna pojawić się po 2-4 tygodniach.

Jeśli po tym czasie nie nastąpi poprawa, lekarz może zdecydować o zwiększeniu dawki do maksymalnej. W przypadku braku poprawy klinicznej po kolejnych 2-4 tygodniach, należy rozważyć odstawienie leku.

Gdy objawy depresji ustąpią, leczenie należy kontynuować jeszcze przez co najmniej 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotowi choroby. Bardzo ważne jest, aby nie przerywać leczenia nagle – lek należy odstawiać stopniowo, zgodnie z zaleceniami lekarza, aby uniknąć objawów odstawienia, takich jak zawroty głowy, niepokój czy bóle głowy.

Sposób przyjmowania

Mirtor można przyjmować raz dziennie, najlepiej wieczorem przed snem, ponieważ okres działania leku wynosi 20-40 godzin. Alternatywnie dawkę można podzielić na dwie części: mniejszą rano i większą wieczorem.

Tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej nie wymaga popijania wodą – wystarczy umieścić ją na języku, gdzie szybko się rozpuści i można ją połknąć ze śliną.

Dawkowanie u osób starszych

U osób w podeszłym wieku stosuje się takie same dawki jak u młodszych dorosłych, jednak wszelkie zmiany dawkowania powinny odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza.

Pacjenci z chorobami nerek lub wątroby

U osób z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 40 ml/min) oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może być konieczne dostosowanie dawki, ponieważ organizm może wolniej wydalać lek. Decyzję o dawkowaniu zawsze podejmuje lekarz na podstawie indywidualnej oceny stanu zdrowia pacjenta.

Istnieją sytuacje, w których nie można stosować tego leku:

• Uczulenie na mirtazapinę lub którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku. Osoby z alergią na aspartam (E 951) powinny być szczególnie ostrożne, ponieważ każda tabletka zawiera tę substancję.
• Równoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (inhibitorów MAO) lub przyjmowanie tych leków w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Inhibitory MAO to grupa leków stosowanych m.in. w depresji i chorobie Parkinsona. Podobnie, po odstawieniu mirtazapiny należy odczekać około dwóch tygodni przed rozpoczęciem terapii inhibitorami MAO.

Ryzyko myśli samobójczych

Depresja sama w sobie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych i prób samobójstwa. To ryzyko może być szczególnie wysokie na początku leczenia, zanim lek zacznie w pełni działać. Dlatego niezwykle ważne jest, aby pacjent i jego bliscy uważnie obserwowali wszelkie zmiany w nastroju, zachowaniu czy pojawianie się myśli o samookaleczeniu. W razie pojawienia się takich objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Osoby poniżej 25. roku życia mogą być bardziej narażone na takie reakcje podczas stosowania leków przeciwdepresyjnych.

Zahamowanie czynności szpiku kostnego

W rzadkich przypadkach mirtazapina może wpływać na pracę szpiku kostnego, który jest odpowiedzialny za wytwarzanie komórek krwi. Może to prowadzić do zmniejszenia liczby białych krwinek (granulocytopenia lub agranulocytoza), co osłabia odporność organizmu. Objawy, które powinny zaniepokoić, to gorączka, ból gardła, zapalenie jamy ustnej lub inne oznaki infekcji. W takim przypadku należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skonsultować się z lekarzem, który zleci badanie krwi.

Żółtaczka

Jeśli podczas leczenia pojawi się żółtaczka (ожółcenie skóry i białek oczu), należy natychmiast przerwać stosowanie leku.

Inne stany wymagające szczególnej ostrożności

Mirtor należy stosować ostrożnie u pacjentów z następującymi schorzeniami:

• Padaczka lub uszkodzenie mózgu – choć napady padaczkowe podczas stosowania mirtazapiny występują rzadko, u osób z historią padaczki lek należy stosować bardzo ostrożnie. W razie pojawienia się napadów lub zwiększenia ich częstości, lek należy odstawić.
• Choroby wątroby – u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby organizm może wolniej metabolizować lek, co może prowadzić do jego kumulacji.
• Choroby nerek – podobnie jak w przypadku wątroby, zaburzenia czynności nerek mogą wpływać na wydalanie leku z organizmu.
• Choroby serca – osoby z zaburzeniami przewodzenia, dławicą piersiową lub przebytym zawałem serca powinny być szczególnie monitorowane.
• Niskie ciśnienie krwi – mirtazapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne (nagły spadek ciśnienia przy wstawaniu).
• Cukrzyca – leki przeciwdepresyjne mogą wpływać na kontrolę poziomu cukru we krwi, dlatego może być konieczne dostosowanie dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.
• Przerost prostaty, jaskra z wąskim kątem przesączania – choć mirtazapina ma słabe działanie przeciwcholinergiczne, u tych pacjentów należy zachować ostrożność.

Zespół serotoninowy

Równoczesne stosowanie mirtazapiny z innymi lekami wpływającymi na układ serotoninowy (np. innymi lekami przeciwdepresyjnymi, tramadolem, tryptanami czy preparatami zawierającymi dziurawiec) może prowadzić do zespołu serotoninowego – poważnego stanu, który objawia się m.in. pobudzeniem, dezorientacją, przyspieszonym biciem serca, wysokim ciśnieniem, gorączką i drżeniem mięśni. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Ciężkie reakcje skórne

W rzadkich przypadkach mirtazapina może wywoływać ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które mogą stanowić zagrożenie dla życia. Jeśli pojawią się objawy takie jak wysypka, pęcherze na skórze, owrzodzenia w jamie ustnej czy gorączka, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i zgłosić się do lekarza.

Przejście w fazę maniakalną

U osób z chorobą afektywną dwubiegunową (dawniej nazywaną psychozą maniakalno-depresyjną) leczenie depresji może spowodować przejście w fazę maniakalną. Pacjenci z taką historią powinni być starannie obserwowani, a w razie wystąpienia manii lek należy odstawić.

Objawy odstawienia

Nagłe przerwanie stosowania mirtazapiny po dłuższym okresie leczenia może powodować objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, pobudzenie, lęk, bóle głowy czy nudności. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki pod kontrolą lekarza.

Mirtor może wchodzić w interakcje z innymi lekami, dlatego zawsze należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych produktach leczniczych, w tym dostępnych bez recepty, suplementach i ziołach.

Leki, których nie wolno łączyć z Mirtor

• Inhibitory monoaminooksydazy (inhibitory MAO) – równoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Leki wymagające szczególnej ostrożności

• Leki serotoninergiczne (np. inne leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI, wenlafaksyna, tramadol, tryptany, sole litu, dziurawiec) – mogą zwiększać ryzyko zespołu serotoninowego.
• Benzodiazepiny i inne leki uspokajające (w tym leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwhistaminowe, opioidy) – mirtazapina może nasilać ich działanie uspokajające.
• Warfaryna (lek przeciwzakrzepowy) – mirtazapina może zwiększać wartość INR, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia krwi.
• Karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna (induktory enzymów wątrobowych) – mogą zmniejszać stężenie mirtazapiny we krwi, co może wymagać zwiększenia dawki.
• Ketokonazol, cymetydyna, inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycyna – mogą zwiększać stężenie mirtazapiny we krwi, co może wymagać zmniejszenia dawki.
• Leki wydłużające odstęp QT (niektóre leki przeciwpsychotyczne, antybiotyki) – mogą zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca.

Alkohol

Mirtazapina może nasilać hamujące działanie alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia tym lekiem.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania mirtazapiny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego (powodującego wady wrodzone), jednak zaobserwowano pewne objawy toksyczności rozwojowej. Jeśli kobieta w ciąży przyjmuje mirtazapinę lub przyjmowała ją krótko przed porodem, noworodek powinien być obserwowany ze względu na możliwość wystąpienia objawów odstawienia.

Dane sugerują również, że stosowanie leków z grupy SSRI (o podobnym mechanizmie działania) pod koniec ciąży może zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodka. Choć związek ten nie został potwierdzony dla mirtazapiny, nie można wykluczyć takiego ryzyka.

Karmienie piersią

Badania wskazują, że mirtazapina przenika do mleka matki w bardzo niewielkich ilościach. Decyzja o kontynuowaniu lub zaprzestaniu karmienia piersią oraz o kontynuowaniu lub zaprzestaniu terapii powinna być podjęta po rozważeniu korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści leczenia dla matki.

Mirtor ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lek może zaburzać koncentrację i czujność, szczególnie na początku leczenia. Dlatego pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dopóki nie będą pewni, jak lek na nich wpływa.

Jak każdy lek, Mirtor może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Wiele objawów może być związanych z samą depresją, dlatego nie zawsze łatwo jest określić, czy są one spowodowane lekiem czy chorobą.

Najczęstsze działania niepożądane (występują u więcej niż 1 na 10 osób)

• Senność i uspokojenie – mirtazapina ma właściwości uspokajające, dlatego może wywoływać uczucie senności, szczególnie na początku leczenia.
• Zwiększenie masy ciała i apetytu – lek może wpływać na metabolizm i powodować wzrost łaknienia.

Częste działania niepożądane (występują u mniej niż 1 na 10 osób)

• Suchość w ustach.
• Zawroty głowy.
• Zmęczenie.
• Ból głowy.
• Letarg (uczucie osłabienia i braku energii).

Niezbyt częste działania niepożądane (występują u mniej niż 1 na 100 osób)

• Nietypowe sny, koszmary senne.
• Dezorientacja, lęk, bezsenność.
• Drżenie, mrowienie skóry.
• Niepamięć.
• Hipotonia ortostatyczna (nagły spadek ciśnienia przy wstawaniu).
• Nudności, biegunka, wymioty, zaparcia.
• Wysypka.
• Ból stawów, mięśni, pleców.
• Obrzęki obwodowe.

Rzadkie działania niepożądane (występują u mniej niż 1 na 1000 osób)

• Mania, agitacja, halucynacje, agresja.
• Myśli samobójcze, zachowania samobójcze.
• Somnambulizm (lunatykowanie).
• Zespół niespokojnych nóg.
• Omdlenie.
• Drgawki (napady padaczkowe).
• Zespół serotoninowy.
• Niedociśnienie.
• Zapalenie trzustki.
• Zatrzymanie moczu.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (występują u mniej niż 1 na 10 000 osób)

• Depresja szpiku kostnego (granulocytopenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, trombocytopenia) – patrz punkt „Ostrzeżenia”.
• Eozynofilia (zwiększona liczba eozynofili we krwi).

Działania niepożądane o nieznanej częstości

• Niewłaściwe wydzielanie hormonu antidiuretycznego.
• Hiperprolaktynemia (zwiększone stężenie prolaktyny), która może prowadzić do mlekotoku i ginekomastii (powiększenia piersi u mężczyzn).
• Hiponatremia (obniżone stężenie sodu we krwi).
• Niepokój psychoruchowy, akatyzja (uczucie wewnętrznego niepokoju i potrzeba ciągłego ruchu).
• Parestezje jamy ustnej, dyzartria (zaburzenia mowy).
• Niedoczulica jamy ustnej, zwiększone ślinienie się.
• Zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (enzymy wątrobowe).
• Ciężkie reakcje skórne: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, pęcherzowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).
• Rabdomioliza (rozpad mięśni).
• Priapizm (przedłużony, bolesny wzwód).
• Podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Zgłaszanie działań niepożądanych jest ważne, ponieważ pomaga w monitorowaniu bezpieczeństwa stosowania leku.

W przypadku przedawkowania samą mirtazapiną objawy są zwykle łagodne i obejmują hamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego, dezorientację, przedłużone uspokojenie, przyspieszenie tętna oraz łagodne zmiany ciśnienia krwi. Jednak w przypadku bardzo dużych dawek, szczególnie przy jednoczesnym przyjęciu innych leków, mogą wystąpić cięższe objawy, w tym wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG i częstoskurcz komorowy typu „torsade de pointes”, które mogą być zagrożeniem dla życia.

W razie podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub pogotowiem ratunkowym. Leczenie przedawkowania polega na zastosowaniu odpowiedniego leczenia objawowego, monitorowaniu pracy serca oraz ewentualnie podaniu węgla aktywowanego lub płukaniu żołądka.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Okres ważności produktu wynosi 3 lata od daty produkcji podanej na opakowaniu. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności.

Niewykorzystane resztki leku lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami – najlepiej oddać je do apteki.

Substancją czynną leku jest mirtazapina. W zależności od mocy, jedna tabletka zawiera:

• 15 mg mirtazapiny (Mirtor 15 mg).
• 30 mg mirtazapiny (Mirtor 30 mg).
• 45 mg mirtazapiny (Mirtor 45 mg).

Substancje pomocnicze

Lek zawiera również substancje pomocnicze, które nadają tabletce odpowiednią postać i smak:

• Krospowidon.
• Mannitol.
• Celuloza mikrokrystaliczna.
• Aspartam (E 951) – substancja słodząca, którą powinny uwzględnić osoby z fenyloketonurią. Każda tabletka 15 mg zawiera 3 mg aspartamu, tabletka 30 mg – 6 mg aspartamu, a tabletka 45 mg – 9 mg aspartamu.
• Aromat truskawkowo-guaranowy.
• Aromat miętowy.
• Krzemionka koloidalna bezwodna.
• Magnezu stearynian.

Mirtor dostępny jest w blistrach PVC/PA/Aluminium/Poliester w tekturowym pudełku. Opakowania zawierają 30 tabletek (5 blistrów po 6 tabletek) lub 90 tabletek (15 blistrów po 6 tabletek). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w obrocie.

Mirtor to skuteczny lek przeciwdepresyjny przeznaczony do leczenia dużej depresji u dorosłych. Dzięki swojej postaci tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej jest wygodny w stosowaniu i nie wymaga popijania wodą. Leczenie tym lekiem zawsze powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza, który dostosuje dawkę do indywidualnych potrzeb pacjenta i będzie monitorował postępy w terapii.

Pamiętaj: Nigdy nie przerywaj leczenia nagle i zawsze konsultuj wszelkie wątpliwości z lekarzem lub farmaceutą. Jeśli zauważysz niepokojące objawy, takie jak myśli samobójcze, gorączka, wysypka czy objawy infekcji, niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem.