Faxigen XL 75 mg

Faxigen XL 75 mg to lek przeciwdepresyjny dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu. Każda kapsułka zawiera 75 mg wenlafaksyny jako substancji czynnej. Lek charakteryzuje się specjalną formulą o przedłużonym uwalnianiu, dzięki której substancja czynna stopniowo uwalnia się w przewodzie pokarmowym przez cały dzień. Kapsułki mają cielisty kolor i są oznaczone napisem „VEN” na wieczku oraz „75″ na korpusie.

Wenlafaksyna należy do grupy leków zwanych inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Jej działanie polega na zwiększeniu aktywności naturalnych substancji chemicznych w mózgu, które wpływają na nastrój i samopoczucie. Lek wzmacnia działanie dwóch ważnych przekaźników nerwowych – serotoniny i noradrenaliny – co pomaga poprawić nastrój i zmniejszyć objawy lękowe. Wenlafaksyna jest przekształcana w organizmie do aktywnego metabolitu zwanego O-demetylowenlafaksyną, który również przyczynia się do działania terapeutycznego leku.

Lek jest przepisywany w kilku wskazaniach związanych z zaburzeniami nastroju i lękowymi:

• Leczenie dużych epizodów depresyjnych – stanów długotrwałego obniżonego nastroju, utraty zainteresowań i energii.
• Zapobieganie nawrotom depresji – długotrwałe stosowanie u osób, które doświadczyły poprawy, aby zapobiec powrotowi objawów depresyjnych.
• Zaburzenia lękowe uogólnione – stan nadmiernego, trudnego do kontrolowania niepokoju występującego przez większość dni.
• Fobia społeczna – intensywny lęk przed sytuacjami społecznymi i obawa przed oceną innych ludzi.
• Lęk napadowy – nagłe ataki intensywnego strachu z objawami fizycznymi, mogące występować z lękiem przed otwartymi przestrzeniami lub bez niego.

Lek należy przyjmować doustnie, najlepiej podczas posiłku, codziennie mniej więcej o tej samej porze. Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą – nie wolno ich otwierać, dzielić, kruszyć ani żuć, ponieważ zniszczyłoby to specjalną formulę przedłużonego uwalniania.

Dawkowanie w różnych schorzeniach

Depresja: Zazwyczaj leczenie rozpoczyna się od dawki 75 mg raz dziennie. W przypadku niedostatecznej odpowiedzi lekarz może stopniowo zwiększać dawkę, maksymalnie do 375 mg na dobę. Zwiększanie dawki powinno odbywać się w odstępach co najmniej dwóch tygodni, chyba że sytuacja kliniczna wymaga szybszego działania (ale nie krócej niż cztery dni między zmianami).

Zaburzenia lękowe uogólnione: Dawka początkowa wynosi 75 mg raz dziennie, z możliwością zwiększenia maksymalnie do 225 mg na dobę w odstępach około dwóch tygodni.

Fobia społeczna: Zalecana dawka to 75 mg raz dziennie. Chociaż większe dawki nie zawsze przynoszą dodatkowe korzyści, lekarz może rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg na dobę u pacjentów, którzy nie reagują na dawkę początkową.

Lęk napadowy: Leczenie rozpoczyna się od dawki 37,5 mg przez siedem dni, następnie zwiększa się ją do 75 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać maksymalnie do 225 mg na dobę.

Ważne: Leczenie powinno trwać wystarczająco długo – zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. W przypadku depresji, po osiągnięciu poprawy, zaleca się kontynuowanie leczenia przez co najmniej sześć miesięcy, aby zapobiec nawrotom.

Bardzo ważne jest, aby nie przerywać leczenia nagle. Nagłe przerwanie stosowania wenlafaksyny może prowadzić do pojawienia się nieprzyjemnych objawów odstawienia. Lekarz powinien stopniowo zmniejszać dawkę przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni, a u niektórych pacjentów proces ten może wymagać kilku miesięcy.

Objawy, które mogą wystąpić po nagłym przerwaniu leczenia, to między innymi zawroty głowy, uczucie mrowienia lub drętwienia, zaburzenia snu, niepokój, nudności, bóle głowy czy zmiany widzenia. Jeśli po zmniejszeniu dawki wystąpią objawy trudne do zniesienia, lekarz może powrócić do wcześniejszej dawki, a następnie zmniejszać ją wolniej.

Leku nie można stosować w następujących sytuacjach:

• Jeśli jesteś uczulony na wenlafaksynę lub którykolwiek inny składnik leku.
• Podczas jednoczesnego stosowania z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy – innymi lekami stosowanymi w depresji. Nie można rozpocząć leczenia wenlafaksyną wcześniej niż 14 dni po zakończeniu stosowania tych leków, a po zakończeniu leczenia wenlafaksyną należy odczekać co najmniej siedem dni przed rozpoczęciem stosowania takich leków.

Myśli samobójcze i pogorszenie objawów

Depresja i inne zaburzenia psychiczne wiążą się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych. W pierwszych tygodniach leczenia, zanim nastąpi poprawa, ryzyko to może być szczególnie wysokie. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby:

• Regularnie kontaktować się z lekarzem, szczególnie na początku leczenia.
• Niezwłocznie zgłosić lekarzowi jakiekolwiek myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie.
• Zwrócić uwagę na nasilenie objawów depresji, lęku lub pojawienie się nietypowych zmian w zachowaniu.

Młodzi dorośli poniżej 25 roku życia mogą być szczególnie narażeni na takie myśli podczas stosowania leków przeciwdepresyjnych.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania u osób poniżej 18 roku życia. Badania kliniczne nie wykazały skuteczności u dzieci i młodzieży z depresją, a dodatkowo w tej grupie wiekowej częściej obserwowano zachowania samobójcze i wrogość.

Ciśnienie krwi i częstość akcji serca

Wenlafaksyna może powodować zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi oraz przyspieszenie akcji serca, szczególnie przy stosowaniu większych dawek. Dlatego ważne jest regularne kontrolowanie ciśnienia krwi podczas leczenia – przed rozpoczęciem terapii, po rozpoczęciu i po każdej zmianie dawki. Osoby z nadciśnieniem powinny mieć je pod kontrolą przed rozpoczęciem leczenia.

Zespół serotoninowy

Jest to rzadki, ale potencjalnie niebezpieczny stan, który może wystąpić podczas stosowania wenlafaksyny, szczególnie przy jednoczesnym przyjmowaniu innych leków wpływających na serotoninę. Objawy mogą obejmować pobudzenie, omamy, przyspieszoną akcję serca, niestabilne ciśnienie krwi, gorączkę, nadmierne pocenie się, sztywność mięśni, drżenie, brak koordynacji ruchów, nudności i wymioty. Jeśli zauważysz takie objawy, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Drgawki

Wenlafaksyna może w rzadkich przypadkach wywoływać drgawki. Jeśli w przeszłości miałeś napady padaczkowe, poinformuj o tym lekarza. W przypadku wystąpienia drgawek podczas leczenia, należy je natychmiast przerwać.

Krwawienia

Leki z tej grupy mogą wpływać na krzepnięcie krwi. Mogą wystąpić siniaki, krwawienia z nosa lub w rzadszych przypadkach poważniejsze krwawienia. Szczególną ostrożność należy zachować, jeśli przyjmujesz leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe.

Inne ważne informacje

• Regularnie kontroluj poziom cholesterolu, jeśli stosujesz lek długotrwale.
• Jeśli masz cukrzycę, może być konieczne dostosowanie dawek insuliny lub leków przeciwcukrzycowych.
• Unikaj spożywania alkoholu podczas leczenia.
• Dbaj o higienę jamy ustnej, ponieważ lek może powodować suchość w ustach, co zwiększa ryzyko próchnicy.
• Jeśli nosisz soczewki kontaktowe, wiedz, że lek może powodować rozszerzenie źrenic.

Bardzo ważne jest poinformowanie lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, ponieważ wenlafaksyna może wchodzić w interakcje z wieloma substancjami:

Leki, których absolutnie nie można łączyć z wenlafaksyną: nieodwracalne inhibitory monoaminooksydazy stosowane w leczeniu depresji. Między zakończeniem stosowania jednego leku a rozpoczęciem drugiego musi upłynąć odpowiedni okres (patrz punkt o przeciwwskazaniach).

Leki wymagające szczególnej ostrożności:

• Inne leki przeciwdepresyjne.
• Leki na migrenę (tryptany).
• Lit.
• Ziele dziurawca zwyczajnego.
• Niektóre leki przeciwbólowe (tramadol, fentanyl, petydyna, metadon).
• Leki na kaszel zawierające dekstrometorfan.
• Leki przeciwpsychotyczne.
• Niektóre antybiotyki (linezolid, erytromycyna, klarytromycyna).
• Leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol).
• Leki na zaburzenia rytmu serca.

Jak każdy lek, Faxigen XL może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób)

• Nudności.
• Suchość w ustach.
• Ból głowy.
• Nadmierne pocenie się, w tym poty nocne.

Częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)

• Zmniejszenie apetytu.
• Bezsenność, nietypowe sny.
• Zawroty głowy, senność.
• Zaburzenia smaku.
• Uczucie mrowienia lub drętwienia.
• Drżenie.
• Zaburzenia widzenia, rozszerzenie źrenic.
• Kołatanie serca, przyspieszona akcja serca.
• Podwyższone ciśnienie krwi.
• Ziewanie.
• Zaparcia.
• Wymioty.
• Zmęczenie, osłabienie.

Działania niepożądane wymagające natychmiastowego kontaktu z lekarzem

Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli wystąpią:

• Myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie.
• Objawy zespołu serotoninowego (pobudzenie, omamy, gorączka, przyspieszona akcja serca, sztywność mięśni, brak koordynacji).
• Drgawki.
• Objawy reakcji alergicznej (wysypka, świąd, trudności w oddychaniu, obrzęk twarzy).
• Ciężkie krwawienia.
• Silne bóle brzucha.
• Pożółknięcie skóry lub białek oczu.

Ciąża: Wenlafaksyna może być stosowana w ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, koniecznie poinformuj o tym lekarza. Stosowanie leku pod koniec ciąży może powodować objawy u noworodka, takie jak drażliwość, drżenie, trudności z karmieniem lub oddychaniem. Noworodki mogą wymagać specjalnej opieki medycznej.

Karmienie piersią: Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit przenikają do mleka matki. U niemowląt karmionych piersią obserwowano płaczliwość, drażliwość i zaburzenia snu. Lekarz pomoże podjąć decyzję, czy kontynuować karmienie piersią czy leczenie, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka i matki.

Osoby starsze

Nie ma konieczności zmiany dawki tylko ze względu na wiek. Jednak osoby starsze mogą być bardziej wrażliwe na działanie leku i wymagają uważniejszego monitorowania, szczególnie jeśli mają problemy z nerkami.

Problemy z wątrobą

Jeśli masz problemy z wątrobą, lekarz może zmniejszyć dawkę leku – zazwyczaj o 50% w przypadku łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby może być konieczne większe zmniejszenie dawki.

Problemy z nerkami

Jeśli masz ciężkie problemy z nerkami lub jesteś dializowany, lekarz zmniejszy dawkę leku o 50%. W przypadku łagodniejszych zaburzeń czynności nerek zwykle nie ma potrzeby zmiany dawkowania, ale wymagana jest ostrożność.

• Przechowuj lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
• Nie stosuj leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.
• Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.
• Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do odpadów domowych – zapytaj farmaceutę, jak usunąć leki, których już nie potrzebujesz.

Po połknięciu kapsułki, nierozpuszczalna część granulek zawierających lek może być widoczna w kale – jest to normalne zjawisko i nie oznacza, że lek nie zadziałał.

Jeśli przypadkowo pominiesz dawkę, przyjmij ją, gdy tylko o tym pamiętasz, chyba że zbliża się pora na następną dawkę. W takim przypadku pomiń pominiętą dawkę i kontynuuj przyjmowanie leku zgodnie z harmonogramem. Nie przyjmuj podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętą.

W przypadku przedawkowania natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub zgłoś się do najbliższego szpitala, nawet jeśli nie odczuwasz żadnych objawów. Objawy przedawkowania mogą obejmować zmiany rytmu serca, zawroty głowy, drgawki, wymioty lub zaburzenia świadomości.