Euthyrox N 112 µg

Euthyrox N 112 µg to lek dostępny wyłącznie na receptę, który zawiera 112 mikrogramów lewotyroksyny sodowej w każdej tabletce. Lewotyroksyna to syntetyczna forma hormonu tarczycy, która działa identycznie jak naturalny hormon wytwarzany przez Twoją tarczycę. Organizm nie jest w stanie odróżnić tej syntetycznej formy od hormonu naturalnego, co oznacza, że lek skutecznie uzupełnia niedobory hormonu tarczycy w Twoim organizmie.

Tabletki mają charakterystyczny wygląd – są białawe, okrągłe, płaskie, z rowkiem dzielącym po obu stronach i napisem “EM 112” na jednej stronie. Rowek umożliwia podzielenie tabletki na równe dawki, jeśli jest to konieczne.

Lek jest przepisywany w kilku różnych sytuacjach związanych z zaburzeniami funkcjonowania tarczycy:

• Niedoczynność tarczycy – gdy Twoja tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów, lek uzupełnia te braki i przywraca prawidłowy poziom hormonów w organizmie.
• Leczenie wola obojętnego – szczególnie u dorosłych, u których nie jest wskazane stosowanie jodu.
• Zapobieganie nawrotom po operacji tarczycy – po chirurgicznym usunięciu wola obojętnego lek pomaga zapobiec ponownemu powiększeniu się tarczycy.
• Rak tarczycy – w ramach terapii supresyjnej, która polega na zahamowaniu nadmiernej aktywności tarczycy.
• Wspomaganie leczenia nadczynności tarczycy – jako suplementacja podczas stosowania leków przeciwtarczycowych.

Dawkowanie leku jest ściśle indywidualne i zawsze powinno być ustalone przez lekarza na podstawie wyników badań laboratoryjnych oraz Twojego stanu klinicznego. Najważniejszym wskaźnikiem do ustalenia właściwej dawki jest poziom hormonu TSH (tyreotropiny) we krwi.

Ogólne zasady przyjmowania leku

Całą dawkę dobową należy przyjmować jednorazowo rano, na czczo, najlepiej pół godziny przed śniadaniem. Tabletkę należy popić niewielką ilością wody (około pół szklanki). Takie przyjmowanie leku zapewnia jego najlepsze wchłanianie.

Typowe dawki w zależności od wskazania

• W niedoczynności tarczycy u dorosłych – leczenie zazwyczaj rozpoczyna się od małych dawek (25-50 mikrogramów), które są stopniowo zwiększane co 2-4 tygodnie. Dawka podtrzymująca wynosi zwykle 100-200 mikrogramów na dobę.
• W leczeniu wola obojętnego – stosuje się dawki w zakresie 75-200 mikrogramów na dobę.
• W profilaktyce nawrotów po operacji – również 75-200 mikrogramów na dobę.
• W raku tarczycy – wymagane są wyższe dawki, zazwyczaj 150-300 mikrogramów na dobę.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby starsze i pacjenci z chorobami serca wymagają szczególnej ostrożności. Leczenie należy rozpoczynać od bardzo małych dawek (np. 12,5 mikrogramów) i zwiększać je stopniowo w dłuższych odstępach czasu (np. co 2 tygodnie), przy regularnym kontrolowaniu poziomu hormonów.

U dzieci i młodzieży dawkowanie jest ustalane indywidualnie, często w przeliczeniu na masę ciała lub powierzchnię ciała.

Czas trwania leczenia

W większości przypadków, szczególnie przy niedoczynności tarczycy lub po całkowitym usunięciu tarczycy, leczenie trwa całe życie. Nie należy przerywać stosowania leku bez konsultacji z lekarzem.

Istnieją sytuacje, w których bezwzględnie nie można stosować produktu Euthyrox N 112 µg:

• Uczulenie na lewotyroksynę lub którykolwiek składnik leku.
• Nieleczona niedoczynność kory nadnerczy – przed rozpoczęciem leczenia hormonami tarczycy konieczne jest wyrównanie funkcji nadnerczy.
• Nieleczona niedoczynność przysadki – również wymaga wcześniejszego leczenia.
• Nieleczona nadczynność tarczycy – paradoksalnie, mimo że lek jest hormonem tarczycy, nie można go stosować w nieleczonej nadczynności.
• Świeży zawał serca – nie należy rozpoczynać leczenia bezpośrednio po zawale mięśnia sercowego.
• Ostre zapalenie mięśnia sercowego lub wszystkich warstw serca.
• Ciąża w połączeniu z lekami przeciwtarczycowymi – w czasie ciąży lewotyroksyny nie wolno łączyć z lekami zmniejszającymi funkcję tarczycy.

Przed rozpoczęciem leczenia

Lekarz powinien wykluczyć lub rozpocząć leczenie następujących schorzeń:

• Choroby wieńcowej i dławicy piersiowej.
• Miażdżycy naczyń.
• Nadciśnienia tętniczego.
• Niedoczynności przysadki lub kory nadnerczy.
• Autonomicznej (niezależnej) czynności tarczycy.

Pacjenci z chorobami serca

Jeśli masz niewydolność wieńcową, niewydolność serca lub zaburzenia rytmu serca, nawet niewielka nadczynność tarczycy wywołana lekiem może być niebezpieczna. Dlatego w Twoim przypadku lekarz będzie szczególnie często kontrolował poziom hormonów tarczycy.

Pacjenci z ryzykiem zaburzeń psychicznych

Na początku leczenia, jeśli istnieje ryzyko wystąpienia zaburzeń psychotycznych, konieczne jest szczegółowe monitorowanie stanu zdrowia. Leczenie należy rozpoczynać od bardzo małych dawek. W przypadku pojawienia się objawów psychotycznych lekarz może dostosować dawkę leku.

Noworodki urodzone przedwcześnie

U wcześniaków z bardzo małą urodzeniową masą ciała konieczne jest monitorowanie parametrów krążenia, ponieważ może wystąpić zapaść krążeniowa związana z niedojrzałością nadnerczy.

Euthyrox N 112 µg może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Zawsze informuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym tych bez recepty i suplementach diety.

Najważniejsze interakcje

Leki przeciwcukrzycowe – lewotyroksyna może osłabiać ich działanie, dlatego na początku leczenia konieczne jest częste kontrolowanie poziomu cukru we krwi i ewentualne dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych.

Leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny) – lewotyroksyna może nasilać ich działanie, co zwiększa ryzyko krwawień. Wymagane jest regularne kontrolowanie parametrów krzepnięcia, szczególnie u osób starszych.

Leki zmniejszające wchłanianie lewotyroksyny – niektóre leki znacząco utrudniają wchłanianie hormonu tarczycy:

• Cholestyramina i kolestypol – lewotyroksynę należy przyjmować 4-5 godzin przed tymi lekami.
• Leki zawierające glin, żelazo lub wapń – lewotyroksynę należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed tymi preparatami.
• Inhibitory pompy protonowej (leki na zgagę) – mogą zmniejszać wchłanianie hormonu poprzez zwiększenie pH żołądka.
• Orlistat (lek na odchudzanie) – może zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny.

Produkty zawierające soję – mogą zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny w jelitach. Może być konieczne dostosowanie dawki leku, szczególnie po rozpoczęciu lub zakończeniu spożywania produktów sojowych.

Estrogeny – u kobiet stosujących tabletki antykoncepcyjne lub hormonalną terapię zastępczą po menopauzie zapotrzebowanie na lewotyroksynę może być zwiększone.

Leki wpływające na metabolizm lewotyroksyny – barbiturany, karbamazepina, preparaty ziela dziurawca mogą przyspieszać metabolizm lewotyroksyny, co prowadzi do zmniejszenia jej stężenia we krwi.

Ciąża

Leczenie hormonami tarczycy należy kontynuować bez przerwy w czasie ciąży. Co więcej, zapotrzebowanie na lek często wzrasta w okresie ciąży. Właściwe poziomy hormonów tarczycy są kluczowe dla prawidłowego rozwoju dziecka.

Kobiety w ciąży przyjmujące lewotyroksynę powinny kontrolować poziom TSH w każdym trymestrze ciąży. Już w 4. tygodniu ciąży może wystąpić zwiększone stężenie TSH, co wymaga zwiększenia dawki leku. Po porodzie należy bezzwłocznie wrócić do dawki sprzed ciąży.

Badania wykazały, że stosowanie lewotyroksyny w zalecanych dawkach nie wywiera szkodliwego wpływu na rozwój płodu. Jednak nadmierne dawki mogą negatywnie wpływać na rozwój dziecka.

Ważne ograniczenie w ciąży

W czasie ciąży nie wolno łączyć lewotyroksyny z lekami przeciwtarczycowymi w leczeniu nadczynności tarczycy. Takie połączenie mogłoby wymagać zwiększenia dawek leków przeciwtarczycowych, co mogłoby wywołać niedoczynność tarczycy u płodu.

Karmienie piersią

Leczenie hormonami tarczycy należy kontynuować również w okresie karmienia piersią, zachowując odpowiednie dawkowanie ustalone przez lekarza.

Przy prawidłowym stosowaniu leku zgodnie z zaleceniami lekarza i przy regularnym monitorowaniu parametrów tarczycy działania niepożądane zwykle nie występują.

Objawy przedawkowania lub zbyt szybkiego zwiększania dawki

Jeśli dawka jest zbyt duża lub zbyt szybko zwiększana, mogą wystąpić objawy charakterystyczne dla nadczynności tarczycy:

• Ze strony układu sercowo-naczyniowego – kołatanie serca, przyspieszone bicie serca (tachykardia), zaburzenia rytmu serca (np. migotanie przedsionków), dolegliwości dławicowe.
• Objawy ogólne – osłabienie mięśni, kurcze mięśniowe, drżenia, nadmierne pocenie się, uderzenia gorąca, gorączka.
• Ze strony układu nerwowego – ból głowy, niepokój ruchowy, bezsenność.
• Ze strony układu pokarmowego – wymioty, biegunka.
• Inne objawy – zmniejszenie masy ciała, zaburzenia miesiączkowania u kobiet.

Reakcje alergiczne

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić reakcje uczuleniowe, takie jak:

• Wysypka skórna.
• Pokrzywka.
• Obrzęk naczynioruchowy.
• Problemy z oddychaniem.

Co zrobić w przypadku działań niepożądanych?

Jeśli wystąpią objawy sugerujące przedawkowanie, należy skontaktować się z lekarzem. Zazwyczaj konieczne jest zmniejszenie dawki dobowej lub czasowe odstawienie leku na kilka dni. Po ustąpieniu objawów leczenie można ostrożnie wznowić pod kontrolą lekarza.

Przedawkowanie lewotyroksyny prowadzi do wystąpienia objawów znacznego przyspieszenia metabolizmu, podobnych do objawów nadczynności tarczycy. W zależności od stopnia przedawkowania lekarz może zalecić przerwanie leczenia i przeprowadzenie badań kontrolnych.

W przypadku intensywnych objawów, takich jak bardzo szybkie bicie serca, niepokój i nadmierna ruchliwość, lekarz może przepisać leki beta-adrenolityczne, które łagodzą te objawy. W przypadku bardzo poważnego przedawkowania pomocna może być plazmafereza (oczyszczanie krwi).

Uwaga – u niektórych pacjentów przedawkowanie może wywołać napady drgawkowe lub ostrą psychozę, szczególnie u osób z ryzykiem zaburzeń psychicznych. Opisywano również przypadki nagłej śmierci sercowej u osób długotrwale nadużywających lewotyroksyny.

Substancja czynna: jedna tabletka zawiera 112 mikrogramów lewotyroksyny sodowej.

Substancje pomocnicze:

• Skrobia kukurydziana.
• Kwas cytrynowy bezwodny.
• Żelatyna.
• Kroskarmeloza sodowa.
• Magnezu stearynian.
• Mannitol.

Lek należy przechowywać w sposób zapewniający jego trwałość i skuteczność:

• Temperatura – poniżej 25°C.
• Opakowanie – w oryginalnym opakowaniu zewnętrznym, aby chronić przed światłem.
• Okres ważności – 3 lata od daty produkcji.
• Przechowywanie poza zasięgiem dzieci – jak wszystkie leki.

Nie stosuj leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Syntetyczna lewotyroksyna zawarta w leku Euthyrox N 112 µg działa identycznie jak naturalny hormon tarczycy. Po dostaniu się do organizmu ulega ona przekształceniu w narządach obwodowych do hormonu T3 (trijodotyroniny), który jest aktywną formą hormonu tarczycy.

Hormon ten oddziałuje na specjalne receptory w komórkach organizmu, regulując tempo metabolizmu, wzrost i rozwój tkanek oraz wiele innych procesów życiowych. Twój organizm nie potrafi odróżnić syntetycznej lewotyroksyny od naturalnego hormonu, dlatego lek skutecznie uzupełnia niedobory.

Wchłanianie i metabolizm

Po przyjęciu doustnym lek wchłania się niemal wyłącznie w jelicie cienkim – do 80% dawki. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po około 5-6 godzinach. Początek działania leku obserwuje się po 3-5 dniach od rozpoczęcia stosowania.

Lewotyroksyna w bardzo dużym stopniu (około 99,97%) wiąże się z białkami krwi, ale wiązanie to jest odwracalne, co pozwala na stałą wymianę między związaną a wolną formą hormonu. Okres półtrwania leku wynosi około 7 dni, dlatego efekty zmiany dawkowania nie są natychmiastowe.