Popularne

Aclotin jest lekiem hamującym zlepianie płytek krwi i uwalnianie płytkowych czynników krzepnięcia. Zapobiega tworzeniu zakrzepów tętniczych i żylnych oraz wydłuża czas krwawienia i zmniejsza lepkość krwi. Aclotin stosowany jest w zmniejszaniu ryzyka wystąpienia udaru niedokrwiennego mózgu, w leczeniu miażdżycy oraz w zapobieganiu wykrzepianiu w przetoce tętniczo-żylnej.
Kliknij w nagłówek aby rozwinąć
Aclotin to lek na receptę zawierający tyklopidynę – substancję, która zapobiega sklejaniu się płytek krwi i tworzeniu zakrzepów. Działa inaczej niż popularna aspiryna, ponieważ blokuje agregację płytek na innym etapie. Lek dostępny jest w postaci tabletek powlekanych, z których każda zawiera 250 mg substancji czynnej.
Aclotin stosuje się w trzech głównych sytuacjach klinicznych. Po pierwsze, zmniejsza ryzyko wystąpienia udaru niedokrwiennego mózgu u osób, które już przeszły epizod niedokrwienia naczyń mózgowych – zarówno pełnoobjawowy udar, jak i przejściowe ataki niedokrwienne. Po drugie, lek zapobiega ciężkim incydentom niedokrwienia, szczególnie w obrębie naczyń wieńcowych, u pacjentów z zarostową miażdżycą tętnic kończyn dolnych w fazie chromania przestankowego. Po trzecie, stosuje się go w celu zapobiegania wykrzepianiu w przetoce tętniczo-żylnej u osób poddawanych hemodializom.
Jedna tabletka powlekana zawiera 250 mg tyklopidyny chlorowodorku jako substancję czynną. Lek zawiera również substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (20 mg w jednej tabletce) – informacja istotna dla osób z nietolerancją laktozy. Pozostałe substancje pomocnicze to skrobia kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna, kwas stearynowy oraz składniki otoczki: hypromeloza, dwutlenek tytanu i makrogol 6000.
Tyklopidyna hamuje agregację płytek krwi i uwalnianie płytkowych czynników krzepnięcia, dzięki czemu zapobiega tworzeniu się zakrzepów w tętnicach i żyłach. Mechanizm jej działania polega na zablokowaniu zależnej od ADP aktywacji płytek krwi oraz uniemożliwieniu łączenia się fibrynogenu z receptorem glikoproteinowym płytki. W ten sposób lek wydłuża czas krwawienia i zmniejsza lepkość krwi.
Co ważne, tyklopidyna działa inaczej niż kwas acetylosalicylowy – nie wpływa na aktywność układu cyklooksygenazy. Za jej działanie w organizmie odpowiada niezidentyfikowany dotychczas metabolit powstający w wątrobie. Zahamowanie agregacji płytek występuje po około dwóch dniach stosowania leku, osiąga poziom klinicznie istotny po czterech dniach, a maksimum po ośmiu do jedenastu dniach regularnego przyjmowania.
Standardowa dawka dla dorosłych to 250 mg (jedna tabletka) dwa razy na dobę, przyjmowana wraz z posiłkami. Obecność pokarmu zwiększa wchłanianie leku z przewodu pokarmowego, dlatego tak ważne jest przyjmowanie tabletek podczas posiłków.
U pacjentów z niewydolnością nerek klirens tyklopidyny zmniejsza się wraz z narastaniem niewydolności, dlatego w przypadku ciężkiej niewydolności nerek należy zachować szczególną ostrożność i w razie konieczności zmniejszyć dawki.
U pacjentów z niewydolnością wątroby zwiększa się stężenie tyklopidyny we krwi, a zmniejsza ilość syntetyzowanych w wątrobie prekursorów czynników krzepnięcia. U takich osób również należy zachować szczególną ostrożność i w razie konieczności dostosować dawkowanie.
Nie zaleca się stosowania produktu u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych z badań klinicznych w tej grupie wiekowej.
Po podaniu doustnym tyklopidyna wchłania się z przewodu pokarmowego szybko i niemal całkowicie – w 80-90%. Maksymalne stężenie w osoczu występuje około dwóch godzin po przyjęciu leku. W stanie równowagi, który osiągany jest po dwóch do trzech tygodniach regularnego stosowania, stężenie tyklopidyny w osoczu wynosi 1-2 μg/ml.
Tyklopidyna w 98% wiąże się odwracalnie z białkami osocza, głównie z albuminami i lipoproteinami. Lek jest metabolizowany w wątrobie do co najmniej 20 metabolitów i wydalany z moczem (60%) oraz z kałem (25%), głównie w postaci metabolitów. Okres półtrwania po podaniu pojedynczej dawki wynosi około 8-12 godzin, natomiast w stanie równowagi ulega wydłużeniu do 4-5 dni.
U większości pacjentów czas krwawienia wraca do wartości początkowych po jednym do dwóch tygodni od przerwania stosowania leku.
Aclotin jest bezwzględnie przeciwwskazany w następujących sytuacjach:
Tyklopidyna może powodować ciężkie, czasami nawet prowadzące do zgonu działania niepożądane o charakterze hematologicznym i krwotocznym. Szczególnie niebezpieczne są agranulocytoza, pancytopenia i rzadkie przypadki białaczki. Ryzyko tych powikłań jest związane z nieodpowiednim monitorowaniem, późnym rozpoznaniem i niewłaściwym postępowaniem.
Na początku leczenia należy wykonać pełną morfologię krwi z rozmazem, w tym oznaczenie liczby płytek krwi. Badania te należy powtarzać co dwa tygodnie przez pierwsze trzy miesiące terapii oraz w ciągu 15 dni po jego zakończeniu, jeśli konieczne jest przerwanie leczenia w ciągu pierwszych trzech miesięcy.
W razie zmniejszenia liczby neutrofili poniżej 1500/mm³ należy potwierdzić ich wartości. Jeśli potwierdzi się neutropenia (liczba neutrofili poniżej 1500/mm³) lub trombocytopenia (liczba płytek krwi poniżej 100000/mm³), leczenie produktem należy przerwać. Parametry hematologiczne należy kontrolować do czasu ich normalizacji.
Przed rozpoczęciem stosowania produktu należy poinformować pacjenta o objawach, które mogą świadczyć o wystąpieniu:
Pacjenta należy poinformować, że w przypadku wystąpienia jakiegokolwiek z wyżej wymienionych objawów należy przerwać stosowanie produktu i natychmiast skonsultować się z lekarzem. Decyzję o ponownym rozpoczęciu leczenia należy podjąć dopiero po dokonaniu oceny stanu klinicznego pacjenta oraz wyników badań laboratoryjnych.
Pacjenta należy także poinformować o objawach zapalenia wątroby, takich jak żółtaczka, jasne stolce czy ciemne zabarwienie moczu, i konieczności zgłoszenia tych objawów lekarzowi.
Rozpoznanie rzadko występującej, mogącej zagrażać życiu zakrzepowej plamicy małopłytkowej należy rozważyć w razie wystąpienia charakterystycznych objawów. Większość przypadków obserwowano w ciągu pierwszych ośmiu tygodni leczenia tyklopidyną. Choroba ta może prowadzić do zgonu, dlatego w razie podejrzenia TTP należy niezwłocznie zastosować leczenie specjalistyczne. Istnieją doniesienia o poprawie rokowania w razie zastosowania plazmaferezy. Należy unikać podawania preparatów płytkowych ze względu na zwiększone ryzyko zakrzepicy.
Aclotin może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami, co wymaga szczególnej ostrożności lub dostosowania dawkowania.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): Jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko krwawienia poprzez nasilenie aktywności antyagregacyjnej płytek i działania na błonę śluzową żołądka i dwunastnicy. Jeżeli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy ściśle kontrolować stan kliniczny pacjenta.
Inne leki przeciwpłytkowe: Zwiększenie ryzyka krwawienia poprzez nasilenie aktywności antyagregacyjnej. Wymagana jest ścisła kontrola kliniczna.
Salicylany (w tym kwas acetylosalicylowy): Zwiększenie ryzyka krwawienia. W przypadku implantacji stentów wieńcowych tyklopidynę należy stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawce od 100 do 325 mg na dobę) przez około jeden miesiąc po zabiegu.
Doustne leki przeciwzakrzepowe: Zwiększenie ryzyka krwawienia poprzez połączenie działania przeciwzakrzepowego i przeciwagregacyjnego. Należy kontrolować wskaźnik INR.
Heparyny: Zwiększenie ryzyka krwawienia. Należy kontrolować czas kaolinowo-kefalinowy (APTT).
Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): Ponieważ SSRI wpływają na aktywację płytek krwi i zwiększają ryzyko krwawienia, podczas jednoczesnego podawania z tyklopidyną konieczne jest zachowanie ostrożności.
Pentoksyfilina: Ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia, podczas jednoczesnego podawania z tyklopidyną konieczne jest zachowanie ostrożności.
Teofilina: Jednoczesne stosowanie zwiększa stężenie teofiliny we krwi i wzrost ryzyka przedawkowania poprzez zwolnienie jej metabolizmu. Pacjenta należy dokładnie obserwować, a w razie konieczności oznaczyć stężenie teofiliny we krwi. Dawkowanie teofiliny należy dostosować podczas leczenia tyklopidyną i po jego zakończeniu.
Digoksyna: Jednoczesne stosowanie może prowadzić do nieznacznego zmniejszenia (około 15%) stężenia digoksyny we krwi, co zazwyczaj nie wpływa na skuteczność terapeutyczną.
Fenytoina: Rzadko donoszono o zwiększonym stężeniu fenytoiny i jej działaniu toksycznym podczas jednoczesnego stosowania z tyklopidyną. Należy zachować ostrożność, a pomocne może być oznaczenie stężenia fenytoiny we krwi.
Leki zobojętniające kwas żołądkowy: Jednoczesne stosowanie prowadzi do zmniejszenia stężenia tyklopidyny we krwi o około 20-30%.
Cymetydyna: Jednoczesne, długotrwałe stosowanie prowadzi do znaczącego zwiększenia stężenia tyklopidyny w osoczu.
Cyklosporyna: W bardzo rzadkich przypadkach zgłaszano zwiększenie stężenia cyklosporyny we krwi. Podczas jednoczesnego stosowania należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi.
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania tyklopidyny u kobiet w ciąży. Produktu Aclotin nie wolno stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.
Badania na zwierzętach wykazały, że tyklopidyna przenika do mleka samic szczura w okresie laktacji. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania tyklopidyny u kobiet karmiących piersią. Produktu Aclotin nie wolno stosować podczas karmienia piersią, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.
Działania niepożądane tyklopidyny, takie jak zawroty głowy, mogą niekorzystnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli wystąpią takie objawy, należy zachować szczególną ostrożność podczas wykonywania czynności wymagających koncentracji uwagi.
Jak każdy lek, Aclotin może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów niepokojących należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego.
Dotychczas odnotowano tylko jeden przypadek przedawkowania tyklopidyny. W jego przebiegu wystąpiło wydłużenie czasu krwawienia oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej we krwi. Objawy te ustąpiły samoistnie.
W razie przedawkowania tyklopidyny zaleca się sprowokowanie wymiotów lub płukanie żołądka oraz obserwację pacjenta, a w razie konieczności leczenie objawowe.
Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią. Okres ważności wynosi 3 lata. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Wybierz pozycje z listy aby przejść do Rozdziału
| Aclotin, tabletki powlekane, 0,25 g | |
|---|---|
| Dostępne opakowania | Lek Aclotin dostępny jest w opakowaniach: |
| Wskazania stosowania | Aclotin stosuj na: |
| Skład |
Substancje czynne zawarte w Aclotin to: |
| Kategorie | |
| Moc | Dawka 0,25 g |
| Postać | tabletki powlekane |
| Producent | Producentem Aclotin jest |
| Zamienniki | Zamiennikiem Aclotin jest Ifapidin |
| Dostępność | Lek dostępny na receptę (RX) |
Tabela charakterystyki leku
Powiązane wg kategorii
Zastosuj ten lek w przypadku wystąpienia:
Zahamowanie agregacji płytek występuje po około 2 dniach stosowania leku, osiąga poziom klinicznie istotny po 4 dniach, a maksimum po 8-11 dniach regularnego przyjmowania. Stan równowagi osiągany jest po 2-3 tygodniach stosowania.
Nie należy przerywać leczenia bez konsultacji z lekarzem. U większości pacjentów czas krwawienia wraca do wartości początkowych po 1-2 tygodniach od przerwania stosowania leku, co oznacza, że efekt przeciwpłytkowy utrzymuje się jeszcze przez pewien czas po odstawieniu.
Na początku leczenia oraz co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące terapii należy wykonywać pełną morfologię krwi z rozmazem, w tym oznaczenie liczby płytek krwi. Jest to konieczne ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych związanych z krwią.
Jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko krwawienia. Wyjątek stanowi sytuacja po implantacji stentów wieńcowych – wtedy tyklopidynę należy stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym przez około miesiąc po zabiegu, ale pod ścisłą kontrolą lekarską.
W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć ją jak najszybciej, chyba że zbliża się pora przyjęcia następnej dawki. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.

Nie daj się jesieni