Isoprinosine

Isoprinosine to lek na receptę, który zawiera substancję czynną o nazwie inozyna pranobeks. Każda tabletka dostarcza 500 mg tej substancji, która jest kompleksem składającym się z inozynę oraz związku chemicznego o nazwie 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy. Lek ten działa dwutorowo – wzmacnia naturalną odporność organizmu oraz bezpośrednio zwalcza wirusy. Dzięki temu pomaga organizmowi skuteczniej radzić sobie z infekcjami wirusowymi.

Tabletki Isoprinosine mają podłużny kształt, są białe lub prawie białe, bez zapachu lub z delikatnym zapachem. Posiadają linię podziału, która ułatwia ich połknięcie – w razie potrzeby można podzielić tabletkę na pół.

Lek Isoprinosine jest przepisywany w trzech głównych sytuacjach klinicznych:

Zakażenia skóry i błon śluzowych wywołane wirusami opryszczki

Lek jest skuteczny w leczeniu zakażeń powodowanych przez wirusy Herpes simplex typu I i II (opryszczka zwykła) oraz wirus Herpes varicella-zoster (ospa wietrzna, półpasiec). Opryszczka zwykła to schorzenie objawiające się bolesnymi pęcherzykami, najczęściej wokół ust lub w okolicach narządów płciowych. Półpasiec to bolesna wysypka pojawiająca się najczęściej po jednej stronie ciała, będąca reaktywacją wirusa ospy wietrznej.

Inne zakażenia wirusowe

Isoprinosine może być stosowany w leczeniu innych chorób wywoływanych przez wirusy, w tym w przypadku podostrego stwardniającego zapalenia mózgu – rzadkiego, ale poważnego schorzenia neurologicznego o podłożu wirusowym.

Wspomaganie odporności

Lek jest również wykorzystywany wspomagająco u osób o obniżonej odporności, aby wzmocnić naturalne mechanizmy obronne organizmu i poprawić jego zdolność do walki z infekcjami.

Isoprinosine wykazuje podwójny mechanizm działania – stymuluje układ odpornościowy i jednocześnie hamuje namnażanie wirusów w organizmie.

Działanie immunostymulujące

Lek pobudza odpowiedź immunologiczną organizmu poprzez normalizację niedostatecznych lub wadliwych mechanizmów odporności komórkowej. W praktyce oznacza to, że:

• Wspomaga dojrzewanie i różnicowanie limfocytów T, czyli kluczowych komórek odpornościowych.
• Wzmacnia aktywność komórek NK (natural killers), które naturalnie zwalczają zakażone komórki.
• Reguluje funkcjonowanie limfocytów pomocniczych CD4+ i supresorowych CD8+.
• Zwiększa poziom immunoglobulin IgG – białek odpowiedzialnych za obronę przed infekcjami.
• Nasila wytwarzanie cytokin, czyli substancji sygnałowych układu odpornościowego, takich jak interleukina-1, interleukina-2 oraz interferon gamma.
• Pobudza chemotaksję i fagocytozę – procesy, dzięki którym komórki odpornościowe skuteczniej odnajdują i pochłaniają patogeny.

Działanie przeciwwirusowe

Inozyna pranobeks bezpośrednio hamuje namnażanie wirusów poprzez:

• Wzmacnianie syntezy białek komórek gospodarza przy jednoczesnym hamowaniu produkcji wirusowego RNA.
• Zaburzanie procesu dołączania łańcucha poliadenylowego do wirusowego RNA przekaźnikowego.
• Reorganizację kompleksów białkowych w błonach komórkowych, co utrudnia wirusom infekcję komórek.

Dawka leku jest ustalana indywidualnie na podstawie masy ciała pacjenta oraz stopnia nasilenia choroby. Dawkę dobową należy podzielić na kilka równych porcji i przyjmować je kilka razy dziennie. Aby ułatwić połknięcie, tabletki można rozkruszyć i rozpuścić w niewielkiej ilości płynu.

Dorośli i osoby starsze

Standardowa dawka wynosi 50 mg na kilogram masy ciała na dobę. W praktyce oznacza to zazwyczaj przyjmowanie 6 do 8 tabletek dziennie (około 1 g, czyli 2 tabletki, podawane 3 do 4 razy na dobę). Maksymalna dawka dobowa to 4 g.

Dzieci powyżej 1. roku życia

Dzieci otrzymują 50 mg na kilogram masy ciała na dobę, podzielone na kilka dawek.

Czas trwania leczenia

Leczenie trwa zazwyczaj od 5 do 14 dni. Ważne jest, aby po ustąpieniu objawów kontynuować przyjmowanie leku jeszcze przez 1 do 2 dni.

Specjalne dawkowanie w podostrym stwardniającym zapaleniu mózgu

W ostrej fazie tej choroby dawkę można podwyższyć do 100 mg na kilogram masy ciała na dobę (maksymalnie 4 g na dobę). Leczenie jest długotrwałe i wymaga regularnej oceny stanu pacjenta przez lekarza.

Isoprinosine nie może być stosowany w następujących sytuacjach:

• Uczulenie na substancję czynną lub inne składniki leku. Jeśli kiedykolwiek miałeś reakcję alergiczną na inozynę pranobeks lub którykolwiek składnik pomocniczy wymieniony w ulotce, nie możesz przyjmować tego leku.
• Aktualny napad dny moczanowej. Dna moczanowa to choroba metaboliczna objawiająca się nagłymi, bardzo bolesnymi stanami zapalnymistawów. Isoprinosine może podwyższać stężenie kwasu moczowego, co mogłoby pogorszyć przebieg napadu.
• Podwyższone stężenie kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia). Jeśli masz już zwiększony poziom kwasu moczowego, przyjmowanie Isoprinosine może dodatkowo go podnieść i spowodować problemy zdrowotne.

Stężenie kwasu moczowego

Isoprinosine może powodować przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i w moczu. Jest to normalne zjawisko wynikające z przemian metabolicznych inozynowego składnika leku. Zwiększenie to zazwyczaj pozostaje w granicach wartości prawidłowych (do 8 mg/dl lub 0,420 mmol/l), szczególnie u mężczyzn i osób starszych.

Z tego względu lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z:

• Dną moczanową w wywiadzie.
• Hiperurykemią (podwyższonym stężeniem kwasu moczowego).
• Kamicą moczową (obecnością kamieni w układzie moczowym).
• Zaburzeniami czynności nerek.

U tych pacjentów lekarz powinien ściśle kontrolować stężenie kwasu moczowego podczas leczenia.

Reakcje nadwrażliwości

U niektórych osób mogą wystąpić ciężkie reakcje alergiczne, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy (nagły obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła) czy anafilaksja (ciężka reakcja alergiczna zagrażająca życiu). W przypadku wystąpienia takich objawów należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego stosowania Isoprinosine (3 miesiące lub dłużej) mogą tworzyć się kamienie nerkowe. Dlatego każdy pacjent leczony przez dłuższy czas wymaga regularnych badań kontrolnych obejmujących:

• Stężenie kwasu moczowego w surowicy i w moczu.
• Czynność wątroby.
• Morfologię krwi.
• Parametry czynności nerek.

Ważne informacje o składnikach

Skrobia pszeniczna: Tabletki Isoprinosine zawierają skrobię pszeniczną, która może zawierać gluten, ale tylko w śladowych ilościach. Uważa się, że jest bezpieczna dla osób z chorobą trzewną. Leku nie powinny jednak stosować osoby z alergią na pszenicę (inną niż choroba trzewną).

Mannitol: Każda tabletka zawiera 67 mg mannitolu, który może mieć lekkie działanie przeczyszczające.

Leki zwiększające stężenie kwasu moczowego

Isoprinosine należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów przyjmujących:

• Inhibitory oksydazy ksantynowej (np. allopurynol) – stosowane w leczeniu dny moczanowej.
• Leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego z moczem.
• Diuretyki (leki moczopędne), w tym diuretyki tiazydowe (np. hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) i diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy).

Leki immunosupresyjne

Isoprinosine nie należy przyjmować jednocześnie z lekami immunosupresyjnymi (lekami hamującymi układ odpornościowy), gdyż mogą one zmieniać działanie terapeutyczne Isoprinosine. Lek można stosować dopiero po zakończeniu terapii immunosupresyjnej.

Zydowudyna (AZT)

Jednoczesne stosowanie Isoprinosine z zydowudyną (lekiem przeciwwirusowym stosowanym w leczeniu HIV) zwiększa skuteczność zydowudyny poprzez złożone mechanizmy, m.in. zwiększenie jej biodostępności w osoczu oraz wzmocnienie wewnątrzkomórkowej fosforylacji w monocytach krwi.

Wpływ inozyny pranobeksu na rozwój płodu nie był badany u ludzi. Nie wiadomo również, czy substancja czynna przenika do mleka matki.

Z tego względu Isoprinosine nie należy podawać kobietom w ciąży i w okresie karmienia piersią, chyba że lekarz uzna, że potencjalne korzyści ze stosowania leku przewyższają możliwe ryzyko dla dziecka.

Jeśli jesteś w ciąży, planujesz ciążę lub karmisz piersią, koniecznie poinformuj o tym lekarza przed rozpoczęciem leczenia.

Isoprinosine nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Możesz normalnie wykonywać te czynności podczas leczenia tym lekiem.

Jak każdy lek, Isoprinosine może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 osób)

• Zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi i w moczu. Jest to najczęstszy efekt uboczny, zazwyczaj przemijający i pozostający w granicach normy. Po kilku dniach od odstawienia leku stężenie kwasu moczowego powraca do normy.

Często (u 1 do 10 osób na 100)

• Dolegliwości żołądkowo-jelitowe: wymioty, nudności, dyskomfort w nadbrzuszu.
• Ogólne złe samopoczucie: zmęczenie, osłabienie.
• Zmiany w badaniach laboratoryjnych: zwiększone stężenie mocznika we krwi, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (aminotransferaz) i fosfatazy zasadowej.
• Zmiany skórne: świąd, wysypka.
• Problemy neurologiczne: ból głowy, zawroty głowy.
• Dolegliwości stawowe: ból stawów.

Niezbyt często (u 1 do 10 osób na 1000)

• Zaburzenia trawienia: biegunka, zaparcie.
• Zaburzenia snu: senność, bezsenność.
• Nerwowość.
• Wielomocz (zwiększona objętość oddawanego moczu).

Częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych)

• Ból w nadbrzuszu.
• Ciężkie reakcje alergiczne: obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna.
• Zawroty głowy.
• Rumień skóry.

Jeśli wystąpią u Ciebie ciężkie reakcje alergiczne (obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła, trudności w oddychaniu, pokrzywka), natychmiast przerwij przyjmowanie leku i skontaktuj się z lekarzem lub udaj się do szpitala.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub zauważysz jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, powiadom lekarza lub farmaceutę.

Nie ma doświadczenia dotyczącego skutków przedawkowania inozyny pranobeksu u ludzi. Na podstawie badań na zwierzętach jest mało prawdopodobne wystąpienie innych ciężkich działań niepożądanych niż wyraźne podwyższenie stężenia kwasu moczowego.

W przypadku podejrzenia przedawkowania należy skontaktować się z lekarzem. Leczenie przedawkowania polega na objawowym postępowaniu i stosowaniu środków wspomagających czynności życiowe.

• Przechowuj lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
• Przechowuj w temperaturze poniżej 25°C.
• Nie stosuj leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
• Okres ważności leku wynosi 5 lat.

Nie wyrzucaj żadnych leków do kanalizacji ani do domowych pojemników na odpadki. Zapytaj farmaceutę, jak usunąć leki, których już nie stosujesz. Te środki ostrożności pomogą chronić środowisko.

Wchłanianie

Po połknięciu tabletki inozyna pranobeks wchłania się szybko i niemal całkowicie (w 90%) z przewodu pokarmowego. Substancja czynna pojawia się we krwi wkrótce po przyjęciu.

Rozmieszczenie w organizmie

Badania wykazały, że lek dociera do różnych narządów, w kolejności malejącego stężenia: nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe.

Metabolizm

W organizmie lek ulega przemianom. Składowa inozynowa jest przekształcana do kwasu moczowego w procesie degradacji puryn. Pozostałe składniki są metabolizowane do różnych produktów przemiany.

Wydalanie

Lek i jego metabolity są wydalane głównie z moczem. Około 85% podanej dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania (czas, po którym stężenie leku we krwi zmniejsza się o połowę) wynosi 3,5 godziny dla jednego ze składników i 50 minut dla drugiego.

Isoprinosine był przedmiotem szeroko zakrojonych badań przedklinicznych na zwierzętach, które wykazały, że lek charakteryzuje się małą toksycznością. W badaniach ostrej, podostrej i przewlekłej toksyczności na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) dawka śmiertelna była 50-krotnie większa od maksymalnej dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi.

Długoterminowe badania toksykologiczne nie wykazały właściwości rakotwórczych. Standardowe badania mutagenności (zdolności do wywoływania mutacji genetycznych) również nie wykazały szkodliwych właściwości produktu.

Nie ma dowodów na toksyczność okołoporodową, działanie szkodliwe na płód, właściwości teratogenne (powodujące wady rozwojowe) ani zaburzenia czynności rozrodczych u zwierząt, którym podawano dawki do 20-krotnie większe od zalecanej dawki terapeutycznej u ludzi.