Menu
Kategorie
Leki bez recepty (OTC)
Leki na receptę (RX)
Suplementy diety
Wyroby medyczne
Środki spożywcze
Dermokosmetyki
Poradniki
Schorzenia
Substancje czynne
Interakcje
Porady
Kalkulatory
Badania klinicznePopularne
Mircera to lek stosowany w leczeniu objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek. Jest to stan, w którym poziom czerwonych krwinek i hemoglobiny we krwi jest zbyt niski, powodując takie objawy jak zmęczenie, osłabienie i duszność. Mircera jest przeznaczona dla dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 3 miesięcy do 18 lat, którzy są już na leczeniu stymulującym erytropoezę. Lek ten, wyprodukowany za pomocą inżynierii genetycznej, działa podobnie do naturalnego hormonu – erytropoetyny, zwiększając liczbę czerwonych krwinek i stężenie hemoglobiny we krwi.
Ulotka Mircera dla Pacjenta
Kliknij w nagłówek aby rozwinąć
Czym jest Mircera i jak działa?
Mircera to nowoczesny lek stosowany w leczeniu niedokrwistości, czyli niedoboru czerwonych krwinek we krwi. Niedokrwistość często towarzyszy przewlekłej chorobie nerek, powodując uczucie zmęczenia, osłabienie i pogorszenie jakości życia. Preparat zawiera substancję czynną o nazwie glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, która należy do grupy leków stymulujących wytwarzanie czerwonych krwinek.
Lek działa w sposób podobny do naturalnej erytropoetyny – hormonu wytwarzanego przez zdrowe nerki, który pobudza szpik kostny do produkcji czerwonych krwinek. Dzięki temu Mircera pomaga organizmowi samodzielnie zwiększyć liczbę czerwonych krwinek, co prowadzi do poprawy stężenia hemoglobiny we krwi i zmniejszenia objawów niedokrwistości.
Charakterystyczną cechą tego leku jest jego długie działanie – substancja czynna pozostaje aktywna w organizmie przez dłuższy czas niż tradycyjne preparaty erytropoetyny, co pozwala na rzadsze podawanie leku.
Kiedy stosuje się Mircera?
Lek jest przeznaczony dla pacjentów dorosłych z objawową niedokrwistością związaną z przewlekłą chorobą nerek. Może być stosowany zarówno u osób poddawanych dializom, jak i niepoddawanych tym zabiegom.
U dzieci i młodzieży w wieku od trzech miesięcy do osiemnastu lat Mircera jest stosowana tylko w szczególnych przypadkach – gdy pacjent wymaga zmiany leczenia z innego leku stymulującego wytwarzanie czerwonych krwinek, a jego stężenie hemoglobiny zostało wcześniej ustabilizowane.
Decyzję o rozpoczęciu leczenia zawsze podejmuje lekarz doświadczony w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, który dokładnie ocenia stan zdrowia pacjenta i dobiera odpowiednie dawkowanie.
Skład i postać leku
Mircera dostępna jest w postaci gotowego do użycia roztworu do wstrzykiwań, umieszczonego w specjalnej ampułko-strzykawce. Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy. Jedna ampułko-strzykawka zawiera pięćdziesiąt mikrogramów substancji czynnej w objętości zero przecinek trzy mililitrów.
Oprócz substancji czynnej preparat zawiera substancje pomocnicze, które zapewniają odpowiednią stabilność i właściwości roztworu. Należą do nich między innymi sodu diwodorofosforan, sodu siarczan, mannitol oraz woda do wstrzykiwań. Lek nie zawiera konserwantów i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia.
Jak stosować Mircera?
Lek może być podawany na dwa sposoby – pod skórę lub dożylnie. Najczęściej preferowane jest podawanie podskórne, szczególnie u pacjentów niepoddawanych hemodializom, ponieważ pozwala to uniknąć częstego nakłuwania żył.
Dawkowanie u dorosłych rozpoczynających leczenie: U pacjentów, którzy wcześniej nie byli leczeni lekami stymulującymi wytwarzanie czerwonych krwinek, zalecana dawka początkowa wynosi jeden przecinek dwa mikrograma na kilogram masy ciała, podawana raz w miesiącu. Alternatywnie można stosować mniejszą dawkę zero przecinek sześć mikrograma na kilogram masy ciała co dwa tygodnie.
Zmiana z innych leków: Pacjenci otrzymujący wcześniej inne leki z tej grupy mogą być przestawieni na Mircera. Dawka początkowa jest wtedy obliczana na podstawie dotychczas stosowanej dawki tygodniowej poprzedniego leku, zgodnie ze specjalnymi tabelami przeliczeniowymi przygotowanymi przez lekarza.
Dostosowywanie dawki: Lekarz będzie regularnie kontrolował stężenie hemoglobiny i w razie potrzeby dostosowywał dawkę. Celem leczenia jest osiągnięcie i utrzymanie stężenia hemoglobiny w zakresie od dziesięciu do dwunastu gramów na decylitr. Nie należy przekraczać wartości dwunastu gramów na decylitr.
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta zbyt szybko – o więcej niż dwa gramy na decylitr w ciągu miesiąca – lekarz zmniejszy dawkę o około dwadzieścia pięć procent. Jeśli mimo zmniejszenia dawki hemoglobina nadal rośnie, leczenie zostanie czasowo przerwane.
Częstotliwość kontroli: Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie na początku leczenia, aż do uzyskania stabilnych wartości. Następnie kontrole mogą być przeprowadzane rzadziej, zgodnie z zaleceniami lekarza.
Sposób podawania
Lek może być wstrzykiwany podskórnie w brzuch, ramię lub udo – wszystkie te miejsca są równie odpowiednie. Przed podaniem należy wyjąć ampułko-strzykawkę z lodówki i odczekać, aż osiągnie temperaturę pokojową. Nie należy wstrząsać ampułko-strzykawką.
Każda ampułko-strzykawka jest przeznaczona tylko do jednorazowego użycia i zawiera dokładnie odmierzoną dawkę leku. Nie można jej używać do podawania częściowych dawek. Po użyciu pozostałości leku należy wyrzucić.
Kiedy nie wolno stosować Mircera?
Leku nie można stosować w następujących przypadkach:
- Gdy pacjent jest uczulony na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu.
- Gdy występuje niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, czyli wysokie ciśnienie krwi, które nie jest odpowiednio leczone.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kontrola ciśnienia tętniczego
W trakcie leczenia może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego. Dlatego bardzo ważne jest regularne kontrolowanie ciśnienia krwi przed rozpoczęciem terapii, na jej początku oraz w trakcie całego leczenia. Jeśli ciśnienie jest trudne do kontrolowania mimo stosowania leków, lekarz może zdecydować o zmniejszeniu dawki lub przerwaniu podawania Mircera.
Stężenie hemoglobiny
Nie należy dążyć do osiągnięcia zbyt wysokiego stężenia hemoglobiny. Badania wykazały, że utrzymywanie hemoglobiny powyżej dwunastu gramów na decylitr może zwiększać ryzyko poważnych powikłań sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy, udaru mózgu i zgonu.
Suplementacja żelazem
Aby lek działał skutecznie, organizm musi mieć wystarczającą ilość żelaza. Dlatego zaleca się suplementację żelaza u wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest niższe niż sto mikrogramów na litr lub nasycenie transferyny jest mniejsze niż dwadzieścia procent.
Reakcje skórne
W rzadkich przypadkach mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Są to bardzo poważne stany zagrażające życiu. Jeśli pojawią się niepokojące objawy skórne, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku rozpoznania takiej reakcji leczenie musi być trwale przerwane.
Wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego
W bardzo rzadkich przypadkach organizm może wytworzyć przeciwciała przeciwko erytropoetynie, co prowadzi do zatrzymania produkcji czerwonych krwinek. Jeśli pomimo leczenia stężenie hemoglobiny gwałtownie spada, a liczba młodych czerwonych krwinek jest bardzo niska, lekarz może zlecić specjalne badania. W przypadku potwierdzenia tego powikłania leczenie należy natychmiast przerwać.
Brak odpowiedzi na leczenie
Jeśli lek nie działa wystarczająco skutecznie, lekarz będzie poszukiwał przyczyn. Może to być związane z niedoborem żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B dwunasta, zakażeniami, stanami zapalnymi, ukrytym krwawieniem lub innymi schorzeniami. Po wykryciu i wyeliminowaniu tych przyczyn leczenie powinno stać się skuteczniejsze.
Dzieci i młodzież
U dzieci, szczególnie najmłodszych poniżej jednego roku życia, przed zmianą leczenia na Mircera konieczna jest szczególnie dokładna ocena stanu zdrowia i stabilizacja stężenia hemoglobiny. Po zmianie leku zaleca się bardzo częste kontrole hemoglobiny – co cztery tygodnie.
Interakcje z innymi lekami
Nie przeprowadzono szczegółowych badań nad interakcjami Mircera z innymi lekami. Dotychczasowe dane nie wskazują, aby lek wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych. Niemniej jednak zawsze należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, suplementach i preparatach ziołowych.
Ciąża, karmienie piersią i płodność
Ciąża
Brak wystarczających danych dotyczących stosowania Mircera u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży czy rozwój płodu, jednak obserwowano odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu. Decyzję o stosowaniu leku w ciąży należy podjąć po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka kobiecego. W badaniach na zwierzętach wykazano, że substancja czynna może się wydzielać do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią albo o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia należy podjąć uwzględniając korzyści z karmienia dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.
Płodność
Badania na zwierzętach nie wykazały niekorzystnego wpływu na płodność. Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Mircera nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, Mircera może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. U około sześciu procent pacjentów można spodziewać się wystąpienia działań niepożądanych.
Najczęstsze działanie niepożądane
Często (może wystąpić u nie więcej niż jednej na dziesięć osób):
- Nadciśnienie tętnicze – podwyższone ciśnienie krwi.
Inne działania niepożądane
Niezbyt często (może wystąpić u nie więcej niż jednej na sto osób):
- Małopłytkowość – zmniejszona liczba płytek krwi.
- Ból głowy.
- Zakrzepica – powstawanie zakrzepów w naczyniach krwionośnych.
- Zakrzepica w miejscu dostępu naczyniowego – u pacjentów dializowanych.
Rzadko (może wystąpić u nie więcej niż jednej na tysiąc osób):
- Nadwrażliwość – reakcje alergiczne.
- Encefalopatia nadciśnieniowa – poważne powikłanie związane z bardzo wysokim ciśnieniem.
- Uderzenia gorąca.
- Zator tętnicy płucnej – zakrzep w naczyniach płucnych.
- Wysypka grudkowo-plamista.
Bardzo rzadko lub o nieznanej częstości:
- Wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego – zatrzymanie produkcji czerwonych krwinek związane z wytworzeniem przeciwciał.
- Reakcje anafilaktyczne – ciężkie reakcje alergiczne.
- Zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka – bardzo poważne reakcje skórne zagrażające życiu.
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepokojące lub nasilające się, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Szczególnie ważne jest zgłoszenie ciężkich reakcji skórnych, objawów zakrzepicy, nagłego pogorszenia samopoczucia czy objawów sugerujących ciężką reakcję alergiczną.
Przedawkowanie
Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej produkcji czerwonych krwinek i zbyt wysokiego stężenia hemoglobiny. W takim przypadku lekarz czasowo przerwie podawanie leku. Jeśli sytuacja tego wymaga, może być konieczne wykonanie flebotomii, czyli upuszczenia niewielkiej ilości krwi w celu obniżenia stężenia hemoglobiny.
Przechowywanie leku
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Ampułko-strzykawki powinny być przechowywane w lodówce w temperaturze od dwóch do ośmiu stopni Celsjusza. Nie wolno zamrażać leku. Preparat należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
Możliwe jest jednorazowe wyjęcie leku z lodówki i przechowywanie go w temperaturze pokojowej nieprzekraczającej trzydziestu stopni Celsjusza przez okres do jednego miesiąca. Po wyjęciu z lodówki produkt musi być zużyty w tym czasie.
Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
Usuwanie niepotrzebnych leków
Nie należy wyrzucać leków do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Niewykorzystany lek należy zwrócić do apteki. Takie postępowanie pomaga chronić środowisko naturalne.
Zamienniki Mircera
oraz produkty podobne
LEKsykon wiedzy
Wybierz pozycje z listy aby przejść do Rozdziału
| Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 µg/0,3 ml | |
|---|---|
| Dostępne opakowania | Lek Mircera dostępny jest w opakowaniach: |
| Wskazania stosowania | Mircera stosuj na: |
| Skład |
Substancje czynne zawarte w Mircera to: |
| Kategorie | |
| Moc | Dawka 50 µg/0,3 ml |
| Postać | roztwór do wstrzykiwań |
| Producent | Producentem Mircera jest |
| Dostępność | Lek dostępny na receptę (RX) |
Charakterystyka Mircera
Tabela charakterystyki leku
Poradniki dla pacjenta
Powiązane wg kategorii
Cena Mircera w aptekach
Ładowanie…
Wskazania stosowania Mircera
Zastosuj ten lek w przypadku wystąpienia:
Gdzie kupisz najtaniej Mircera?
FAQ
Jak często należy podawać Mircera?
Mircera jest podawana raz w miesiącu, co stanowi jej główną zaletę w porównaniu z innymi lekami stosowanymi w niedokrwistości. U niektórych pacjentów na początku leczenia możliwe jest podawanie co dwa tygodnie.
Czy Mircera może powodować wzrost ciśnienia tętniczego?
Tak, podczas leczenia może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego. Dlatego ciśnienie krwi musi być regularnie kontrolowane przed rozpoczęciem i w trakcie całego leczenia.
Kiedy można spodziewać się poprawy po rozpoczęciu leczenia?
Średni czas reakcji na leczenie wynosi około 43 dni. Lekarz będzie regularnie kontrolował stężenie hemoglobiny i w razie potrzeby dostosowywał dawkę.
Czy można stosować Mircera w ciąży?
Brak wystarczających danych dotyczących stosowania w ciąży. Decyzję o leczeniu należy podjąć po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka w konsultacji z lekarzem.
Dlaczego podczas leczenia Mircera ważna jest suplementacja żelazem?
Żelazo jest niezbędne do skutecznego wytwarzania czerwonych krwinek. Bez odpowiedniej ilości żelaza w organizmie lek może nie działać prawidłowo. Dlatego zaleca się suplementację u pacjentów z niedoborem żelaza.
Czy można przerwać chłodnicze przechowywanie Mircera?
Tak, lek można jednorazowo wyjąć z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej do 30°C przez maksymalnie jeden miesiąc. Po tym czasie niewykorzystany lek należy wyrzucić.
Nie daj się jesieni
