OxyContin

OxyContin to silny lek przeciwbólowy w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, zawierający substancję czynną oksykodon chlorowodorek. Każda tabletka zawiera 20 mg oksykodonu chlorowodorku, co odpowiada 17,9 mg czystego oksykodonu. Produkt należy do grupy leków nazywanych opioidami, które są stosowane w leczeniu bardzo silnego bólu.

Tabletki OxyContin 20 mg mają charakterystyczną okrągłą, wypukłą formę w kolorze różowym, z wygrawerowanym napisem OC i 20. Specjalna technologia przedłużonego uwalniania sprawia, że lek działa przez około dwanaście godzin po przyjęciu jednej dawki, co pozwala na skuteczną kontrolę bólu przy przyjmowaniu leku tylko dwa razy dziennie.

Lek jest przeznaczony do leczenia bólu o dużym nasileniu, który nie może być odpowiednio kontrolowany przy użyciu słabszych leków przeciwbólowych. OxyContin stosuje się zarówno w leczeniu bólu nowotworowego, jak i bólu nienowotworowego, gdy inne metody leczenia są niewystarczające.

Produkt może być stosowany u dorosłych oraz u młodzieży w wieku od dwunastu lat i powyżej. Ze względu na silne działanie i specyficzny profil działania, OxyContin jest przepisywany wyłącznie przez lekarza, który dokładnie ocenia potrzebę stosowania tak silnego leku przeciwbólowego.

Oksykodon działa poprzez oddziaływanie na specjalne receptory opioidowe znajdujące się w mózgu, rdzeniu kręgowym oraz innych narządach. Substancja ta wiąże się z receptorami kappa, mi i delta, co prowadzi do zmniejszenia odczuwania bólu oraz wywołania działania uspokajającego.

Dzięki specjalnej formule przedłużonego uwalniania, substancja czynna z tabletek OxyContin jest uwalniana stopniowo przez długi czas. Wchłanianie leku ma charakter dwufazowy – około czterdziestu procent substancji uwalnia się szybciej, a pozostałe sześćdziesiąt procent wolniej, co zapewnia długotrwałe działanie przeciwbólowe przez około dwanaście godzin.

Tabletki należy przyjmować dwa razy dziennie co dwanaście godzin, zawsze o tych samych porach. Bardzo ważne jest, aby połykać tabletki w całości, popijając odpowiednią ilością płynu. Tabletek nie wolno łamać, dzielić, żuć ani kruszyć, ponieważ zniszczy to system kontrolowanego uwalniania i może doprowadzić do niebezpiecznego, zbyt szybkiego uwolnienia całej dawki leku.

Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków – zarówno na pusty żołądek, jak i podczas jedzenia. Spożycie posiłku nie zmienia sposobu działania leku.

Dawkowanie

Dawkę leku lekarz dobiera indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając nasilenie bólu oraz to, jak organizm reaguje na lek. Celem jest znalezienie najniższej skutecznej dawki, która kontroluje ból przy akceptowalnym poziomie działań niepożądanych.

U osób, które wcześniej nie przyjmowały opioidów, zazwyczaj rozpoczyna się od dawki dziesięć miligramów co dwanaście godzin, a następnie stopniowo zwiększa dawkę w razie potrzeby. Pacjenci już leczeni opioidami mogą rozpocząć od wyższych dawek, w zależności od wcześniejszego leczenia. Dawka dwadzieścia miligramów stanowi często kolejny krok w zwiększaniu dawkowania.

Dostosowanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co jeden lub dwa dni. Większość pacjentów przyjmuje taką samą dawkę rano i wieczorem, choć w niektórych przypadkach lekarz może zalecić różne dawki o różnych porach doby, dostosowane do zmian natężenia bólu.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby starsze: U osób w podeszłym wieku zazwyczaj nie ma konieczności zmniejszania dawki, o ile nie występują problemy z wątrobą lub nerkami.

Problemy z wątrobą lub nerkami: Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek powinni rozpoczynać leczenie od dawki zmniejszonej o połowę w stosunku do standardowej dawki początkowej.

Młodzież: U młodzieży w wieku od dwunastu lat stosuje się podobne zasady dawkowania jak u dorosłych, z możliwością rozpoczęcia od mniejszych dawek w celu zminimalizowania działań niepożądanych.

Leku nie można stosować w następujących sytuacjach:

• Uczulenie na oksykodon lub którykolwiek inny składnik leku.
• Ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc.
• Serce płucne, czyli problemy z sercem wywołane chorobami płuc.
• Ciężka astma oskrzelowa.
• Ciężka depresja oddechowa z niedotlenieniem lub nadmiernym stężeniem dwutlenku węgla we krwi.
• Niedrożność porażenna jelit, czyli zaburzenie perystaltyki jelit.

Ryzyko uzależnienia i nadużywania

OxyContin zawiera substancję opioidową, która może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego. Podczas długotrwałego stosowania organizm przyzwyczaja się do obecności leku, co nazywamy tolerancją. Oznacza to, że z czasem może być potrzebna wyższa dawka dla uzyskania tego samego efektu przeciwbólowego.

Ryzyko uzależnienia jest większe u osób, które w przeszłości miały problemy z nadużywaniem substancji psychoaktywnych lub alkoholu, u palaczy tytoniu oraz u osób z zaburzeniami psychicznymi. Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien omówić z pacjentem cele terapii, planowany czas leczenia oraz sposób jego zakończenia.

Depresja oddechowa

Najpoważniejszym zagrożeniem związanym ze stosowaniem opioidów jest depresja oddechowa, czyli spowolnienie i osłabienie oddechu. Jest to szczególnie niebezpieczne u osób starszych, osłabionych oraz u pacjentów z problemami układu oddechowego. Lekarz musi szczególnie uważnie monitorować pacjentów z astmą, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lub bezdechem sennym.

Interakcje z innymi lekami

Szczególnie niebezpieczne jest łączenie OxyContin z lekami uspokajającymi, takimi jak benzodiazepiny (na przykład diazepam, alprazolam), oraz innymi środkami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Takie połączenie może prowadzić do nadmiernego uspokojenia, problemów z oddychaniem, śpiączki, a nawet śmierci. Jeśli jednoczesne stosowanie takich leków jest konieczne, lekarz powinien przepisać najniższe skuteczne dawki na możliwie najkrótszy czas.

Również picie alkoholu podczas przyjmowania OxyContin jest zabronione, ponieważ alkohol nasila działanie leku i zwiększa ryzyko poważnych działań niepożądanych.

Zakończenie leczenia

Nagłe przerwanie przyjmowania OxyContin po długotrwałym stosowaniu może wywołać objawy z odstawienia, takie jak niepokój, pocenie się, drżenie, bóle mięśni, bezsenność czy drgawki. Dlatego zakończenie terapii powinno odbywać się stopniowo, poprzez powolne zmniejszanie dawki pod kontrolą lekarza.

Jak każdy lek, OxyContin może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą dotyczyć więcej niż jednej osoby na dziesięć)

• Zaparcia – jeden z najczęstszych problemów podczas stosowania opioidów.
• Nudności i wymioty – szczególnie na początku leczenia.
• Senność i sedacja – uczucie zmęczenia i chęć spania.
• Zawroty głowy.
• Ból głowy.
• Świąd skóry.

Częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do jednej osoby na dziesięć)

• Zmniejszenie lub utrata apetytu.
• Lęk, niepokój, stan splątania.
• Depresja, bezsenność.
• Drżenie mięśniowe.
• Duszność.
• Ból brzucha, biegunka, suchość w jamie ustnej.
• Nadmierna potliwość, wysypka.
• Osłabienie, zmęczenie.
• Problemy z oddawaniem moczu.

Inne działania niepożądane

Rzadziej mogą wystąpić: zmiany ciśnienia krwi, kołatanie serca, zaburzenia widzenia, problemy z koncentracją, zaburzenia smaku, zaburzenia słuchu, problemy z wątrobą, zaburzenia erekcji, zmiany masy ciała.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy skontaktować się z lekarzem. Szczególnie ważne jest natychmiastowe zgłoszenie problemów z oddychaniem, silnego zawrotu głowy, utraty przytomności czy drgawek.

OxyContin nie powinien być stosowany przez kobiety w ciąży, chyba że lekarz uzna, że korzyści przewyższają ryzyko. Oksykodon może przenikać przez łożysko do płodu. Jeśli lek był stosowany w ostatnich trzech do czterech tygodniach przed porodem, noworodek powinien być monitorowany pod kątem problemów z oddychaniem.

Oksykodon przenika do mleka matki i może powodować uspokojenie oraz depresję oddechową u karmionego dziecka. Dlatego kobiety karmiące piersią nie powinny stosować tego leku.

OxyContin może obniżać zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jest to szczególnie prawdopodobne na początku leczenia, po zwiększeniu dawki, po zmianie leku lub gdy OxyContin jest przyjmowany razem z alkoholem czy innymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy.

Pacjenci otrzymujący stałe dawki leku mogą z czasem lepiej tolerować te efekty. Decyzję o możliwości prowadzenia pojazdów powinien podjąć lekarz prowadzący, uwzględniając indywidualną sytuację pacjenta.

Substancją czynną leku jest oksykodon chlorowodorek. Jedna tabletka OxyContin 20 mg zawiera dwadzieścia miligramów oksykodonu chlorowodorku, co odpowiada 17,9 mg czystego oksykodonu.

Lek zawiera także substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną w ilości 56,3 mg na tabletkę. Pacjenci z nietolerancją laktozy powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem leku. Inne substancje pomocnicze to między innymi powidon, talk, magnezu stearynian oraz składniki otoczki tabletek, takie jak hypromeloza, makrogol i barwniki.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Jest to szczególnie ważne ze względu na silne działanie leku i ryzyko przypadkowego zatrucia.

Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Przedawkowanie OxyContin jest bardzo niebezpieczne i może prowadzić do śmierci. Objawy przedawkowania obejmują: ciężkie problemy z oddychaniem, silną senność prowadzącą do śpiączki, bardzo zwężone źrenice, wolne bicie serca, niskie ciśnienie krwi oraz obrzęk płuc.

W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast wezwać pogotowie ratunkowe. Leczenie przedawkowania obejmuje podanie specyficznego antidotum – naloksonu, który odwraca działanie opioidów, oraz środki podtrzymujące oddychanie i krążenie.