Mounjaro KwikPen

Mounjaro KwikPen to innowacyjny produkt leczniczy w postaci roztworu do wstrzykiwań, dostępny w wygodnym, wielodawkowym wstrzykiwaczu automatycznym. Substancją czynną preparatu jest tirzepatyd – nowoczesny lek należący do grupy długo działających agonistów receptorów GIP (glukozozależnego polipeptydu insulinotropowego) i GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu 1). Produkt został opracowany z myślą o osobach dorosłych zmagających się z cukrzycą typu 2 oraz problemem nadmiernej masy ciała.

Preparat znajduje zastosowanie w dwóch głównych wskazaniach terapeutycznych. Po pierwsze, jest stosowany w leczeniu osób dorosłych z niedostatecznie kontrolowaną cukrzycą typu 2, jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych. Może być podawany w monoterapii, gdy stosowanie metforminy uważa się za niewłaściwe z powodu nietolerancji lub przeciwwskazań, lub w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy. Po drugie, Mounjaro KwikPen jest wskazany w uzupełnieniu diety o obniżonej wartości kalorycznej i zwiększonej aktywności fizycznej w celu kontroli masy ciała – włączając w to utratę i utrzymanie masy ciała. Produkt przeznaczony jest dla osób dorosłych z początkowym wskaźnikiem masy ciała wynoszącym co najmniej 30 kg/m² (otyłość) lub od co najmniej 27 kg/m² do poniżej 30 kg/m² (nadwaga) ze współistniejącą co najmniej jedną chorobą związaną z nieprawidłową masą ciała, taką jak nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia, obturacyjny bezdech senny, choroba układu sercowo-naczyniowego, stan przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2.

Tirzepatyd wykazuje podwójny mechanizm działania – działa jednocześnie na receptory GIP i GLP-1, które występują w komórkach wewnątrzwydzielniczych trzustki, serca, naczyń krwionośnych, układu immunologicznego, jelit i nerek, a także w obszarach mózgu ważnych w regulacji łaknienia. Receptory GIP występują dodatkowo na komórkach tkanki tłuszczowej. Dzięki temu podwójnemu działaniu preparat poprawia kontrolę glikemii poprzez kilka mechanizmów. Zwiększa wrażliwość komórek beta trzustki na glukozę i nasila wydzielanie insuliny w pierwszej i drugiej fazie w sposób zależny od stężenia glukozy. Obniża stężenie glukagonu na czczo i po posilku w sposób zależny od poziomu glukozy. Opóźnia opróżnianie żołądka, co może hamować tempo wchłaniania glukozy po posilku. Wszystkie te mechanizmy przyczyniają się do obniżenia stężenia glukozy na czczo i po posilku u pacjentów z cukrzycą typu 2. W zakresie kontroli masy ciała tirzepatyd działa przez mechanizmy związane z redukcją masy ciała i tkanki tłuszczowej, wpływając na zmniejszenie spożycia pokarmu poprzez regulację łaknienia. Badania kliniczne wykazują, że preparat zmniejsza pobór energii i łaknienie, zwiększając uczucie sytości i pełności oraz zmniejszając uczucie głodu. Zmniejszenie masy ciała wynika głównie z redukcji masy tkanki tłuszczowej, w tym tłuszczu trzewnego.

Preparat podaje się we wstrzyknięciu podskórnym raz w tygodniu, o dowolnej porze dnia, podczas posiłku lub między posiłkami. Wstrzyknięcie można wykonać w powłoki brzuszne, udo lub górną część ramienia. Miejsce wstrzyknięcia każdej dawki należy zmieniać rotacyjnie. Leczenie rozpoczyna się od dawki 2,5 mg raz w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę należy zwiększyć do 5 mg raz w tygodniu. Po upływie co najmniej 4 tygodni leczenia aktualnie stosowaną dawką można zwiększać dawkę w przyrostach co 2,5 mg, jeśli zajdzie taka potrzeba. Zalecane dawki podtrzymujące to 5 mg, 10 mg i 15 mg. Maksymalna dawka wynosi 15 mg raz w tygodniu. Wstrzykiwacz KwikPen jest wielodawkowy i zawiera 4 dawki produktu. Każdy wstrzykiwacz należy wyrzucić po podaniu 4 dawek w kolejnych tygodniach. Pacjenci powinni zostać przeszkoleni w zakresie prawidłowego stosowania wstrzykiwacza przed rozpoczęciem leczenia.

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność tirzepatydu oceniano w pięciu randomizowanych, kontrolowanych badaniach III fazy o zasięgu globalnym, w których wzięło udział ponad 6000 leczonych pacjentów z cukrzycą typu 2. We wszystkich badaniach wykazano, że leczenie wiązało się z długotrwałym, statystycznie istotnym i znaczącym klinicznie zmniejszeniem wartości hemoglobiny glikowanej w porównaniu z placebo lub aktywnym leczeniem kontrolnym przez okres do 1 roku, a w jednym badaniu efekt ten utrzymywał się przez okres do 2 lat. W badaniu porównawczym z semaglutydem w dawce 1 mg, tirzepatyd wykazał przewagę w redukcji wartości hemoglobiny glikowanej. Po 40 tygodniach leczenia, w zależności od zastosowanej dawki, wartość hemoglobiny glikowanej zmniejszyła się o 2,09% do 2,46% w przypadku tirzepatydu, w porównaniu z 1,86% w przypadku semaglutydu. Ponadto, od 85,5% do 92,2% pacjentów leczonych tirzepatydem osiągnęło wartość hemoglobiny glikowanej poniżej 7%, w porównaniu z 81,1% pacjentów przyjmujących semaglutyd. Wykazano również statystycznie istotne i znaczące klinicznie zmniejszenie masy ciała. W badaniach z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2, w zależności od dawki i czasu trwania badania, redukcja masy ciała wynosiła od 7,0 kg do 12,9 kg. W 40-tygodniowym badaniu porównawczym z semaglutydem, redukcja masy ciała w przypadku tirzepatydu wyniosła od 7,8 kg do 12,4 kg, w porównaniu z 6,2 kg w przypadku semaglutydu. W 72-tygodniowym badaniu u pacjentów z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy typu 2, leczenie tirzepatydem spowodowało redukcję masy ciała o 16,0% do 22,5% w porównaniu z 2,4% w grupie placebo. Znaczący odsetek pacjentów osiągnął docelowe zmniejszenie masy ciała: od 89,4% do 96,3% pacjentów osiągnęło redukcję co najmniej 5%, od 73,4% do 90,1% osiągnęło redukcję co najmniej 10%, a od 50,2% do 78,2% osiągnęło redukcję co najmniej 15%.

Poza poprawą kontroli glikemii i redukcją masy ciała, stosowanie tirzepatydu wiąże się z szeregiem dodatkowych korzyści zdrowotnych. Leczenie prowadzi do znaczącego obniżenia skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi – średnio o 6 do 9 mmHg i o 3 do 4 mmHg odpowiednio u pacjentów z cukrzycą typu 2, oraz o 7 do 8 mmHg i o 5 do 6 mmHg odpowiednio u pacjentów z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy. Preparat korzystnie wpływa na profil lipidowy. W badaniach obserwowano obniżenie stężenia trójglicerydów w surowicy o 15% do 31%, w zależności od dawki i badanej populacji. Ponadto, u pacjentów z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy, leczenie prowadziło do poprawy innych parametrów lipidowych, w tym zmniejszenia stężenia cholesterolu nie-HDL oraz zwiększenia stężenia cholesterolu HDL. Zmiany w składzie ciała oceniane metodą dwuwiązkowej absorpcjometrii rentgenowskiej wykazały, że leczenie wiązało się z większą redukcją masy tkanki tłuszczowej niż beztłuszczowej masy ciała, co prowadziło do poprawy składu ciała. Redukcji całkowitej masy tkanki tłuszczowej towarzyszyła redukcja tłuszczu trzewnego, co jest szczególnie korzystne z punktu widzenia zdrowia metabolicznego. Wśród pacjentów, u których wyjściowo stwierdzono stan przedcukrzycowy, w 72. tygodniu nastąpił powrót do normoglikemii u 95,3% pacjentów leczonych tirzepatydem, w porównaniu z 61,9% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. To szczególnie istotna obserwacja, wskazująca na potencjał preparatu w prewencji rozwoju jawnej cukrzycy typu 2.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia żołądka i jelit, w tym nudności, biegunka, zaparcia i wymioty. Na ogół działania te miały przeważnie nasilenie łagodne lub umiarkowane, występowały częściej w czasie zwiększania dawki i zmniejszały się w miarę upływu czasu. Częstość wystąpienia nudności wynosiła od 12,2% do 28,8%, a biegunki od 11,8% do 21,7%, w zależności od dawki i badanej populacji. W przypadku stosowania tirzepatydu w skojarzeniu z lekiem pobudzającym wydzielanie insuliny lub z insuliną możliwe jest zwiększenie ryzyka wystąpienia hipoglikemii. Ryzyko hipoglikemii można obniżyć, zmniejszając dawkę insuliny lub leku pobudzającego wydzielanie insuliny. Istotna klinicznie hipoglikemia występowała u 10% do 19% pacjentów, gdy tirzepatyd dodano do pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny podstawowej. W przypadku stosowania w monoterapii lub z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, częstość istotnej klinicznie hipoglikemii była minimalna. Rzadko zgłaszano przypadki ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować, jakie są objawy ostrego zapalenia trzustki. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy zaprzestać stosowania preparatu. Zgłaszano również reakcje nadwrażliwości, czasami ciężkie, a rzadko przypadki reakcji anafilaktycznej i obrzęku naczynioruchowego. Stosowanie tirzepatydu wiązało się z wystąpieniem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do odwodnienia. Pacjentów należy poinformować o możliwym ryzyku wystąpienia odwodnienia z powodu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz zastosować środki ostrożności mające na celu uniknięcie nadmiernej utraty płynów i zaburzeń elektrolitowych.

Preparatu nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie zaleca się stosowania w okresie ciąży ani u kobiet w okresie rozrodczym niestosujących antykoncepcji. Nie wiadomo, czy tirzepatyd przenika do mleka ludzkiego, dlatego należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać stosowanie preparatu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Nie przeprowadzono badań u pacjentów po przebytym zapaleniu trzustki i należy zachować ostrożność stosując preparat u tych pacjentów. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężką chorobą układu pokarmowego, w tym z ciężkim porażeniem żołądka, i należy zachować ostrożność stosując go u tych pacjentów. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z nieproliferacyjną retinopatią cukrzycową wymagającą natychmiastowego leczenia, retinopatią proliferacyjną lub cukrzycowym obrzękiem plamki i należy zachować ostrożność stosując go u tych pacjentów oraz odpowiednio ich monitorować. Doświadczenia związane ze stosowaniem u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i schyłkową niewydolnością nerek są ograniczone. Należy zachować ostrożność w przypadku leczenia tych pacjentów. Doświadczenia związane ze stosowaniem u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Należy zachować ostrożność w przypadku leczenia tych pacjentów.

Przed użyciem preparat należy przechowywać w lodówce w temperaturze 2°C-8°C. Nie zamrażać. Wstrzykiwacz KwikPen należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Po pierwszym użyciu wstrzykiwacz KwikPen można przechowywać poza lodówką w temperaturze pokojowej poniżej 30°C przez okres do 30 dni. Wstrzykiwacz należy wyrzucić 30 dni po pierwszym użyciu, nawet jeśli zawiera jeszcze produkt leczniczy. Produkt leczniczy należy obejrzeć przed użyciem i wyrzucić w przypadku stwierdzenia obecności cząstek stałych lub zmiany zabarwienia. Nie wolno używać po zamrożeniu. Okres ważności przed użyciem wynosi 2 lata.

Mounjaro KwikPen to wielodawkowy wstrzykiwacz automatyczny napełniony, zawierający wkład z przezroczystego szkła. Każdy wstrzykiwacz zawiera 2,4 ml roztworu do wstrzykiwań. Każdy wstrzykiwacz zawiera 4 dawki produktu. Igły nie są dołączone do opakowania – należy je zakupić oddzielnie. Przed podaniem produktu należy uważnie przeczytać instrukcję użycia w ulotce dołączonej do opakowania. Pacjenci i ich opiekunowie powinni zostać przeszkoleni w zakresie wykonywania wstrzyknięć podskórnych przed podaniem produktu.